Ηταν μια ευχάριστη έκπληξη! Το θέατρο της Εταιρίας Μακεδονικών Σπουδών, κεντρική αίθουσα για το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (Κ.Θ.Β.Ε.) που πάντα χαρακτηριζόταν από τη βαριά ατμόσφαιρα και τη σοβαροφάνεια της αστικής Θεσσαλονίκης, φιλοξενεί μια θαυμάσια μουσικοχορευτική παράσταση που θυμίζει τις καλύτερες παραδόσεις της επιθεώρησης. Με ζωντανή ορχήστρα επί σκηνής, με κείμενα που θυμίζουν τις εποχές της αναγέννησης της επιθεώρησης από το «Ελεύθερο Θέατρο» και την «Ελεύθερη Σκηνή», μια ομάδα νέων ηθοποιών και μουσικών του Κ.Θ.Β.Ε. με κέφι και μπρίο αυτοσχεδιάζουν, χορεύουν και τραγουδούν σε ρυθμούς γνωστών, θεατρικών και μη, μουσικών κομματιών. Ακροβατώντας μεταξύ πρόζας και μουσικής, πληγώνονται, μπαντάρονται και σχολιάζουν τον εφιάλτη μιας ελληνικής πραγματικότητας, καθώς αυτή συγκρούεται με τις μικρές και μεγάλες «γουρουνιές» της πολιτικής επικαιρότητας αλλά και της ανθρώπινης φύσης. Το εύστοχο και πολλές φορές δηλητηριώδες χιούμορ των κειμένων αναδεικνύει τα κοινωνικά αδιέξοδα που έχουν επιφέρει οι μνημονιακές κυβερνήσεις, υπονομεύει τις βεβαιότητες των εφησυχασμένων και μέσα από μαγικό θεατρικό πρίσμα ενεργοποιεί τη μνήμη και την ευαισθησία μας.
Σε ένα από τα πολλά πετυχημένα σκετσάκια, μια μαγκιόρα μεγαλοκοπέλα, η Παρασκευή ή Βίβιαν, παίρνει από τον ταχυδρόμο μια ειδοποίηση πληρωμής προστίμων από διόδια και χαράτσια. Περιγράφοντας ξεκαρδιστικά την ιστορία της μας λέει πως γνώρισε στις συγκεντρώσεις των Αγανακτισμένων ένα συριζαίο, τον Στέφανο, ο οποίος την έβαλε στο κίνημα «Δεν πληρώνω» κι έτσι δεν πλήρωνε διόδια, χαράτσια και συμμετείχε σε διάφορους ακτιβισμούς. Έχει, όμως, ο καιρός γυρίσματα κι ο ριζοσπαστισμός του κινήματος των Αγανακτισμένων απορροφήθηκε από την κυβέρνηση της Αριστεράς, στην οποία όλοι εναπέθεσαν τις ελπίδες τους για την απαλλαγή από τα μνημόνια. Τα πρόστιμα έμειναν απλήρωτα, κι επειδή το κράτος έχει συνέχεια, έρχεται τώρα η κυβέρνηση του 3ου μνημονίου να τα ζητήσει με όλες τις νόμιμες προσαυξήσεις. Σ’ αυτή την κωμικοτραγική ιστορική παρωδία, ο συριζαίος Στέφανος μπορεί να είναι, πλέον, ένα κομματικό ή κυβερνητικό στέλεχος που δικαιολογεί απόλυτα την ανάγκη αποπληρωμής των προστίμων στη δύσκολη οικονομική συγκυρία που ζει η χώρα. Κι όπως λέει εύστοχα ο Χρήστος Παπαδημητρίου, που υπογράφει τα κείμενα και τη σκηνοθεσία της παράστασης, από το κίνημα «Δεν πληρώνω» περάσαμε στο κίνημα «Δεν πληρώνομαι»!
Το θαυμάσιο αυτό σκετσάκι μου θύμισε και δικές μας κινηματικές στιγμές εδώ στη Θεσσαλονίκη. Όταν κλείναμε τα διόδια των Μαλγάρων, διακινούσαμε φυλλάδια με πρακτικές οδηγίες για το πώς δεν θα πληρώνουν οι πολίτες τα διόδια κι οι οδηγοί κορνάριζαν και χειροκροτούσαν. Όταν καταλαμβάναμε τα αστικά λεωφορεία και καλύπταμε τα ακυρωτικά μηχανήματα ώστε το επιβατικό κοινό να μην πληρώνει εισιτήριο. Ήταν τότε που το κίνημα «Επιβάτες Θεσσαλονίκης» αντιδρούσε στην αύξηση της τιμής του εισιτηρίου του Ο.Α.Σ.Θ. κι ανάμεσα στους ακτιβιστές υπήρχαν ακόμα και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Τότε, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ συμμετείχε σε καταλήψεις σταθμών διοδίων και αστικών λεωφορείων και υποστήριζε έμπρακτα το κίνημα «Δεν πληρώνω». Τώρα, ως κυβέρνηση, ζητάει να πληρώσει ο κοσμάκης τη νύφη και μάλιστα με προσαύξηση. Μια ακόμη κραυγαλέα περίπτωση πολιτικής εκμετάλλευσης των κινημάτων, των οποίων η αγωνιστική υπεραξία απέφερε κέρδη στο πολιτικό χρηματιστήριο και τώρα, αφού πετάχτηκαν στη γωνία, τους ζητάνε και τα ρέστα…
Οι ΜΠΑΝΤΑ-ρισμένοι P.I.G.S. συνεχίζουν τις θαυμάσιες παραστάσεις τους τις Τετάρτες και Κυριακές του Απριλίου στο συναυλιακό χώρο «Eightball». Το Κ.Θ.Β.Ε. έχει μπει σ’ ένα δρόμο εξωστρέφειας με ποικίλες δράσεις και τολμηρές πρωτοβουλίες κι αυτό είναι πολύ σημαντικό για μια κρατική σκηνή που, για πολλά χρόνια, έμοιαζε με σκονισμένο σαλόνι παλιομοδίτισας γεροντοκόρης.
Υ.Γ. Αναφορικά με την παραίνεση του συντρόφου Παύλου Κλαυδιανού «να κρατήσουμε ένα επίπεδο διαλόγου», στο κείμενό του της περασμένης «Εποχής» που αναφέρεται σε κάποια κείμενα της στήλης, σημειώνω πολύ σύντομα: οι προσωπικές αναφορές σε στελέχη που κατέχουν καίριες κομματικές ή κυβερνητικές θέσεις γίνονται όταν υπάρχει κάποιος σοβαρός πολιτικός λόγος. Πιστεύω ότι δεν πρέπει να μένει ασχολίαστη η πολιτική ταυτότητα του γραμματέα του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ ούτε ο επιτελικός ρόλος του Αλέκου Φλαμπουράρη διπλά στον πρωθυπουργό. Επίσης, η πολιτική διαδρομή του προέδρου του ΤΑΙΠΕΔ Στέργιου Πιτσιόρλα είναι χαρακτηριστική κι απορώ γιατί πρέπει να την αποσιωπούμε. Το να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας μπορεί να είναι ίσως πιο ευγενικό, αλλά δεν προσφέρει τίποτα στην πονεμένη υπόθεση της αριστεράς. Δεν υπάρχουν πολιτικά πρόσωπα υπεράνω κριτικής, κυρίως σε μια περίοδο εφαρμογής μνημονίου κι αυτό είναι υποχρέωση μιας εφημερίδας με ριζοσπαστικό χαρακτήρα.
Ο δικηγόρος του διαβόλου
