Φωτογραφία: Γιώργος Κονταρίνης / Eurokinissi
Το Σαββατοκύριακο 8 – 9 Νοεμβρίου πραγματοποιήθηκε η Κεντρική Επιτροπή της Νέας Αριστεράς, όπου, μεταξύ άλλων, κατατέθηκαν τρεις διαφορετικές προσεγγίσεις για το θέμα των συμμαχιών και του λαϊκού μετώπου. Με αφορμή τη συνεδρίαση, η «Εποχή» έθεσε και στις τρεις πλευρές το εξής κοινό ερώτημα: «Ποιο είναι το κεντρικό σημείο που συγκροτεί την πρόταση που παρουσιάσατε στην ΚΕ; Στον δρόμο προς το συνέδριο, πού πρέπει να εστιάσει το κόμμα, κατά τη γνώμη σας;». Ακολουθούν οι απαντήσεις.
Τζ. Α.
Η Νέα Αριστερά μπροστά σε κρίσιμες αποφάσεις
Η συζήτηση στη Κεντρική Επιτροπή της Νέας Αριστεράς ανέδειξε το κρίσιμο σταυροδρόμι στο οποίο βρίσκεται η Αριστερά σήμερα: απομόνωση ή ενότητα, αναδίπλωση ή μάχη για κοινωνική αλλαγή.
Παρά τις δυσκολίες και τις πληγές του παρελθόντος, οφείλουμε να σταθούμε όρθιοι και να συνεχίσουμε. Να δώσουμε τη μάχη στο πλευρό της κοινωνίας που αγωνίζεται καθημερινά απέναντι στην ακρίβεια, την υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας και υγείας, τη διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων και τη θεσμική εκτροπή που έχει επιβάλει η κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Η Νέα Αριστερά δεν έχει λόγο ύπαρξης ως ένα μικρό, περιχαρακωμένο σχήμα χωρίς κοινωνική αναφορά. Ο ρόλος της είναι να συμβάλει ενεργά στη συγκρότηση ενός πλατιού αριστερού και δημοκρατικού μετώπου που θα σταθεί απέναντι στη Δεξιά και θα προτείνει συγκεκριμένο ορίζοντα αλλαγής. Με ταξική πυξίδα, καθαρό λόγο, συγκεκριμένες προγραμματικές αιχμές και πράξεις που θα εμπνέουν εμπιστοσύνη.
Σε μια εποχή που ο καπιταλισμός γίνεται ολοένα πιο αυταρχικός, βαθαίνει την εκμετάλλευση και σπρώχνει την ανθρωπότητα σε νέους πολέμους και κρίσεις, η Αριστερά δεν έχει την πολυτέλεια της σιωπής. Οφείλει να σταθεί ξανά δίπλα στους εργαζόμενους, τη νεολαία και τους αποκλεισμένους, δίνοντας περιεχόμενο στην ελπίδα, τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη.
Η ιστορία της Αριστεράς στην Ελλάδα –από το ΕΑΜ και την ΕΔΑ έως τον ΣΥΡΙΖΑ του 2015– δείχνει πως οι μεγάλες νίκες ήρθαν όταν υπήρξε ενότητα και συλλογική δράση. Όχι όταν κυριάρχησε κατακερματισμός και η εσωστρέφεια. Γι’ αυτό και η απόφαση για την επόμενη πορεία της Νέας Αριστεράς πρέπει να ανήκει στη βάση. Με δημοκρατικό διάλογο, σεβασμό στη διαφορετική άποψη και συμμετοχή όλων των μελών. Γιατί η κοινωνία δεν αντέχει άλλη τετραετία φτώχειας και ανασφάλειας – και η Αριστερά δεν έχει το δικαίωμα να μείνει θεατής.
Μερόπη Τζούφη
Απαραίτητη μια ουσιαστική επανίδρυση της ριζοσπαστικής πολιτικής
Η κυβέρνηση της ΝΔ, παρά το γεγονός ότι έχει υποστεί φθορά, εξακολουθεί –αν και παθητικά– να είναι αποδεκτή, χωρίς όμως αυτό να αντικατοπτρίζει μια πίστη σε ένα όραμα. Αποτελεί θα λέγαμε μια κοινωνική κόπωση, έλλειψη ελπίδας και μια κρίση της αντιπολίτευσης και του προοδευτικού χώρου. Σε αυτό το πλαίσιο, η Νέα Αριστερά δεν αρκεί να επιστρέψει σε συνθήματα του παρελθόντος· χρειάζεται μια ουσιαστική επανίδρυση της ριζοσπαστικής πολιτικής, ικανής να εμπνεύσει εκ νέου τα κοινωνικά στρώματα που νιώθουν εγκαταλελειμμένα και πολιτικά άστεγα. Αυτό δε γεννιέται από συγκολλήσεις κορυφών, αλλά από συλλογική και επίμονη δουλειά στη βάση.
Η ανασύνθεση, λοιπόν, και η ανασυγκρότηση της Αριστεράς, είναι ένα στρατηγικό σχέδιο που μπορεί να επικοινωνήσει ξανά με τα στρώματα εκείνα της κοινωνίας, που συμπορεύτηκαν με την Αριστερά, αλλά στην πορεία απογοητεύτηκαν και αποσύρθηκαν. Ένα σχέδιο ρεαλιστικό και αποτελεσματικό, ώστε να μπορεί να πολιτικοποιήσει ξανά την κοινωνία.
Η Νέα Αριστερά χρειάζεται σαφή στρατηγική κατεύθυνση, ριζωμένη σε ένα κοινωνικό μπλοκ που θα επιδιώξει ουσιαστικές πολιτικές και κοινωνικές συμμαχίες με βάση τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας. Όχι για αφηρημένες ηγεμονίες, αλλά για την καθημερινή αδικία. Για τον εργαζόμενο που δεν φτάνει ο μισθός του ως το τέλος του μήνα και θα δουλεύει 13 ώρες τη μέρα, τον επισφαλή νέο που αδυνατεί να αναπνεύσει από τα διαρκώς αυξανόμενα ενοίκια και ενέργεια, τον μικροεπαγγελματία που πνίγεται από τις τράπεζες και την υπερφορολόγηση, τον γονέα που δεν βρίσκει παιδικό σταθμό ή τον συνταξιούχο που μετρά τα φάρμακά του. Για τους ανθρώπους που ασφυκτιούν μέσα σε ένα κράτος αυταρχικό και αδιάφορο.
Αυτή η στρατηγική κατεύθυνση πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο συλλογικής επεξεργασίας απ’ όλα τα μέλη του κόμματος, με ανοιχτό και συμμετοχικό προσυνεδριακό διάλογο. Το συνέδριο δεν πρέπει να λειτουργήσει ως επικύρωση ειλημμένων αποφάσεων, αλλά ως ζωντανός χώρος δημοκρατικού προβληματισμού, όπου διαμορφώνεται η πολιτική μας ταυτότητα στη νέα εποχή. Επομένως, το επερχόμενο Προγραμματικό Συνέδριο, με βάση τον χαρακτήρα του Διαρκούς Συνεδρίου, πρέπει να πάρει θέση, αφότου έχει ενταχθεί το θέμα της στρατηγικής κατεύθυνσης και των συμμαχιών στον προσυνεδριακό διάλογο.
Πάμε, λοιπόν, δυναμικά για το Συνέδριο μας, το οποίο δεν αποτελεί χώρο εσωστρέφειας, αλλά σταθμό επανεκκίνησης. Για να γίνει η Αριστερά ξανά δύναμη ελπίδας και κοινωνικής αλλαγής, με σχέδιο και πρόγραμμα. Στο επίκεντρο, ο άνθρωπος και η δημοκρατία — αυτή είναι η ουσία μιας νέας προοδευτικής ταυτότητας.
Ελευθερία Αγγέλη
Αυτόνομη συγκρότηση, συμμαχίες σε κοινωνικά μέτωπα, ανασύνθεση
Αυτόνομη συγκρότηση, συμμαχίες σε κοινωνικά μέτωπα, ανασύνθεση: σε αυτό το τρίπτυχο συμπυκνώνεται το βασικό νόημα του κειμένου συμβολής που καταθέσαμε τρία μέλη της Κεντρικής Επιτροπής της Νέας Αριστεράς στη συνεδρίαση του Σαββατοκύριακου 8-9 Νοέμβρη 2025. Το πολιτικό και κοινωνικό τοπίο είναι εξαιρετικά ρευστό και χρειαζόμαστε λίγο, αλλά κρίσιμο, χρόνο μέχρι να ξεκαθαρίσει.
Η ραγδαία απαξίωση και η διαφαινόμενη συρρίκνωση του ΣΥΡΙΖΑ, η ανεπιβεβαίωτη και γεμάτη πολλαπλά αναπάντητα ερωτήματα πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα να δημιουργήσει νέο κόμμα στον χώρο της Κεντροαριστεράς, η προσκόλληση του ΠΑΣΟΚ σε μία ακροκεντρώα – κεντροδεξιά γραμμή υπό την ηγεσία του Νίκου Ανδρουλάκη, η έλλειψη σοβαρότητας από την Πλεύση Ελευθερίας και η απαξιωτική στάση του ΜέΡΑ25 που απαιτεί πιστοποιητικά μετάνοιας στο όνομα του πολιτικού ανταγωνισμού για να μπει στη Βουλή, δημιουργούν μία ναρκοθετημένη συνθήκη σε οιωνεί ενωτικά εγχειρήματα. Κυρίως, όμως, κανένας από τους παραπάνω χώρους δεν έχει καταθέσει κάποια πρόταση συνεργασίας, ούτε φαίνεται να θέλει κάτι τέτοιο.
Στο πλαίσιο αυτό, η Νέα Αριστερά πρέπει να ενισχύσει την αυτόνομη συγκρότησή της ως βασική προϋπόθεση για την πυροδότηση ανασυνθετικών διαδικασιών. Η επιλογή αυτή, όπως και καμία επιλογή εξάλλου, δεν είναι εύκολη. Σε αυτήν την πολύ ρευστή περίοδο η Νέα Αριστερά συνδυάζει τη σοβαρότητα και την αγωνιστικότητα. Και για αυτό αποτελεί γέφυρα για την ανασυγκρότηση του χώρου μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ, με στόχο τη διεκδίκηση της πολιτικής εξουσίας.
Η βιασύνη να επιλέξουμε είτε «δεξιά» είτε «αριστερά», χωρίς να υπάρχει κάποια πρόταση στο τραπέζι, ενέχει τον κίνδυνο να χάσουμε τη σοβαρότητα μας. Γι’ αυτό και επιμένουμε στην αυτόνομη συγκρότηση της Νέας Αριστεράς, συγκροτώντας παράλληλα ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα ανοιχτό στην ανασύνθεση χωρίς αστερίσκους παρά μόνο απαρέγκλιτα στο ταξικό πρόσημο.
Πολύ περισσότερο τώρα, καθώς από παντού έρχονται μηνύματα αύξησης της κοινωνικής δυσαρέσκειας και έχουμε μπροστά μας ένα καυτό δίμηνο. Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, τα σχεδιαζόμενα αγροτικά μπλόκα, οι εξελίξεις στο έγκλημα των Τεμπών, η αμφισβήτηση της κόκκινης ζώνης στον Άγνωστο Στρατιώτη, το Πολυτεχνείο, η 6η Δεκέμβρη, οι φοιτητικές κινητοποιήσεις συγκροτούν ένα κοινωνικό πεδίο γεμάτο αναφλέξεις.
Χρειαζόμαστε να είμαστε συγκεκριμένοι, άμεσοι, αποτελεσματικοί και κοινωνικά χρήσιμοι. Η αυτόνομη συγκρότηση δεν σημαίνει στάση αναμονής, αλλά αντιθέτως εμβάθυνση της δράσης μας σε σωματεία, συλλόγους και φορείς, κάθε λογής, ρίζωμα στους κοινωνικούς χώρους, στη βάση της κοινωνίας, σημαίνει κάθε μέλος μας και μία διακριτή κοινωνική ταυτότητα.
Θεόφραστος Βαμβουρέλλης, Χρήστος Γιαμπουράνης, Γιώτα Λαζαροπούλου, Γιώργος Μπουγελέκας, Διονύσης Τραυλός
