φωτογραφία: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ/ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ/EUROKINISSI)
Στην πρώτη σκηνή του Νονού του Φράνσις Φορντ Κόπολα (1972) παρακολουθούμε έναν από τους κουμπάρους του Δον Βίτο Κορλεόνε να του ζητά μια χάρη που έχει να κάνει με την κόρη του, η οποία έχει νονά τη σύζυγο του Ιταλού μαφιόζου. Ο Β. Κορλεόνε δηλώνει προσβεβλημένος. Όχι επειδή ο κουμπάρος τού ζητά να δολοφονήσει τους βιαστές της κόρης του. Κάθε άλλο. Η παρεξήγηση έχει να κάνει με το ότι ο κουμπάρος δεν προσήλθε “όπως έπρεπε”. Αντί να δηλώσει τη φιλία και την υποταγή του στον Νονό, του πρόσφερε χρήματα. Μόλις ο κουμπάρος έσκυψε το κεφάλι και φίλησε το χέρι του Νόνου, όλα λύθηκαν. Η τελετή της αναγνώρισης ολοκληρώθηκε με επιτυχία.
Η παραπάνω σκηνή μοιάζει εκπληκτικά με αυτό που συμβαίνει με τις υποκλοπές, ως προς το σκέλος των παρακολουθήσεων των μελών της κυβέρνησης από την ΕΥΠ αλλά και από το Predator, για το οποίο είναι προφανές ότι υπόκειται στο ίδιο δίκτυο. Τα ονόματα των υπουργών, των βουλευτών και των στελεχών της Νέας Δημοκρατίας που παρακολουθούνταν είναι γνωστά εδώ και καιρό. Ανάμεσα, μάλιστα, σε αυτούς και αυτές που παρακολουθούνταν βρίσκονται οι δύο αντιπρόεδροι της Νέας Δημοκρατίας, δηλαδή ο Κ. Χατζηδάκης (ο οποίος διατελεί και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης) και ο Αδ. Γεωργιάδης, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Ν. Δένδιας, για τον οποίο υπάρχουν δεκάδες δημοσιεύματα που του αποδίδουν τον ρόλο του “δελφίνου” για την ηγεσία της ΝΔ, ο πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος της ΝΔ, Αντ. Σαμαράς, και ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μ. Χρυσοχοΐδης, δηλαδή ένας υπουργός που προϊσταται υπηρεσιών του κράτους που σχετίζονται άμεσα με την ΕΥΠ, στην οποία εξακολουθεί να προΐσταται ο ίδιος ο πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης. Υπενθυμίζεται ότι την εποπτεία της ΕΥΠ την ανέλαβε ο Μητσοτάκης αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του ως πρωθυπουργός, δηλαδή τον Ιούλιο του 2019.
Την περασμένη βδομάδα, απαντώντας για το θέμα των υποκλοπών στις προσπικές επιθέσεις που δέχτηκε, ο Κ. Χατζηδάκης σημείωσε μιλώντας στην ολομέλεια της Βουλής: “Ας περιμένουμε να ολοκληρωθεί η διαδικασία στη Δικαιοσύνη. Επαναλαμβάνω και πάλι, κανένας δεν έχει περισσότερη ευαισθησία για εμένα και την αξιοπρέπειά μου από ό,τι έχω εγώ ο ίδιος”.
Η ποσοτικοποίηση της ευαισθησίας αποτελεί κλασικό ρητορικό σχήμα της Δεξιάς. Είναι αμέτρητες οι φορές που τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας αναρωτιούνται αν οι αριστεροί είναι περισσότερο ευαίσθητοι από αυτούς, δίνοντας μια διάσταση στα ζητήματα που προσομοιάζει με την εξομολόγηση στην εκκλησία: “είμαστε κι εμεις ευαίσθητοι, Πάτερ, δεν είμαστε αναίσθητοι, όπως μας καταλογίζουν οι αριστεροί”. Στην πράξη, βέβαια, αυτό απαντά σε ένα ανούσιο ερώτημα, το οποίο μάλιστα δεν τίθεται από κάποιον. Η επίκληση της “ευαισθησίας” συνδέεται πάντα με την απουσία οποιασδήποτε πράξης με την οποία θα μπορούσε αυτή να πιστοποιηθεί.
Επί του προκειμένου, ο Κ. Χατζηδάκης μπορεί να δηλώνει ότι ο ίδιος είναι εξαιρετικά ευαίσθητος ως προς τα δικαιώματά του και ως προς την προστασία των προσωπικών του δεδομένων, ωστόσο δεν έχει κάνει την παραμικρή κίνηση που να δείχνει προς αυτή την κατεύθυνση. Δηλαδή, δεν έχει κινηθεί νομικά, όπως θα όφειλε αν ήταν όντως ευαίσθητος. Αντ΄ αυτού, θα αναμένει τη Δικαιοσύνη, αλλά χωρίς τη δική του προσφυγή.
Ακριβώς το ίδιο ισχύει και για όλους τους υπόλοιπους. Η υπόταγη στον Κυριάκο Μητσοτάκη εξακολουθεί να ισχύει, όσο παραμένουν αδρανείς νομικά.
Το συγκεκριμένο σκέλος της υπόθεσης των υποκλοπών δείχνει τον τρόπο που δομούνται οι σχέσεις ανάμεσα στα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας. Εκβιασμοί, υποταγή στον αρχηγό, ανταλλάγματα. Κι αυτό το πλέγμα, προφανώς, δεν έχει καμία σχέση με όλα τα “νεωτερικά” που υποσχόταν ο Κυρ. Μητσοτάκης πριν λίγα χρόνια. Αντιθέτως, μυρίζει “κουμπαριές”. Όπως και ο ΟΠΕΚΕΠΕ, άλλωστε.
