Στο μακρινό, πλέον, 1988 ο εξαιρετικά ταλαντούχος και ευρηματικός Γιάννης Μηλιώκας είχε γράψει ένα χιουμοριστικό τραγούδι που άφησε εποχή. Ο τίτλος του είναι αρκούντως χαρακτηριστικός για το πνεύμα του κομματιού: «Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μαλ…».
Έχουμε την αίσθηση ότι αν ήταν στο χέρι των βουλευτών της δημοκρατικής αντιπολίτευσης που συμμετέχουν στην εξεταστική-πλυντήριο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και το ομώνυμο, καραμπινάτο σκάνδαλο, το παραπάνω κομμάτι θα ακουγόταν σε λούπα από τα μεγάφωνα της αίθουσας των συνεδριάσεων, ειδικά όταν τον λόγο έπαιρναν οι βουλευτές της συμπολίτευσης.
Εξηγούμαστε: Την εβδομάδα που μας πέρασε, η κυβερνητική πλειοψηφία κατέβαλλε μία ιδιαίτερα φιλότιμη προσπάθεια να ξανανεβάσει το χιλιοπαιγμένο (και κακόγουστο) έργο «διαχρονικές παθογένειες». Αρκούσε μία κατά τη γνώμη τους «παραδοχή» από την πλευρά του πρώην υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης (επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ) Σταύρου Αραχωβίτη ότι η τεχνική λύση ήταν αναπότρεπτη γιατί η χώρα απειλούνταν με πρόστιμα από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Ο Αραχωβίτης στην κατάθεσή του είπε βέβαια και άλλα όπως ότι «δεν είμαι εισαγγελέας ή δικαστής για να κρίνω το νομικό σκέλος της υπόθεσης, η ύπαρξη ποινικών ευθυνών των πολιτικών προσώπων, που καταδεικνύει η ευρωπαία εισαγγελέας, πρέπει να διερευνηθεί από τη Δικαιοσύνη. Γι’ αυτό και έπρεπε να είχε συσταθεί Προανακριτική Επιτροπή». Όμως αυτά δεν ενδιέφεραν την κυβερνητική πλειοψηφία.
Μόλις η «παραδοχή» περί τεχνικής λύσης γλίστρησε από τα χείλη του πρώην υπουργού, το πλυντήριο άρχισε να δουλεύει και πάλι στους 90 βαθμούς. Με διαδοχικά δελτία Τύπου, διαρροές και δηλώσεις, κυρίως από τον βουλευτή και μέλος της επιτροπής Μακάριο Λαζαρίδη, η Νέα Δημοκρατία έσπευσε να μας πείσει ότι ουσιαστικά σκάνδαλο δεν υφίσταται. Τι και αν το 2019 άλλαξε η κυβέρνηση; Τι και αν έχουν καταγραφεί συνομιλίες του «Χασάπη» και του «Φραπέ» κατά τις οποίες υπαινίσσονται αθέμιτες πρακτικές; Τι και αν οι εν λόγω μάρτυρες εκτέθηκαν ανεπανόρθωτα στο κοινοβούλιο (οδηγώντας το κανάλι της Βουλής σε πρωτοφανή ποσοστά τηλεθέασης); Για τη Νέα Δημοκρατία ήταν όλα καλώς καμωμένα.
Προφανώς, στο πλαίσιο αυτής της επιχειρηματολογίας, που αγγίζει τα όρια της φθηνής προπαγάνδας, δεν είναι τυχαία η σπουδή της Νέας Δημοκρατίας να κλείσει τις εργασίες της επιτροπής στις 12 Φεβρουαρίου. Η αντιπολίτευση έχει εκφράσει σύσσωμη εντελώς διαφορετική άποψη και ισχυρίζεται (με επιχειρήματα σοβαρά) ότι θα πρέπει να κληθούν και άλλοι μάρτυρες να καταθέσουν, η κυβερνητική πλειοψηφία όμως κάνει αυτό που ξέρει καλά: Πετά τη μπάλα στην εξέδρα.
Και όχι μόνο στην εξέδρα, ίσως και έξω από το γήπεδο. Χρόνος, άλλωστε, να κερδίζεται και όλα καλά. Μέσα στην εβδομάδα που μάς πέρασε κατέθεσαν στην επιτροπή η Ειρήνη Κατσινοπούλου και η Άννα – Μαρία Γιαντσή, αμφότερες αντιπρόεδροι του ΟΠΕΚΕΠΕ για ένα μικρό χρονικό διάστημα το 2015. Τι είχαν να κομίσουν αμφότερες στις εργασίες της επιτροπής; Ουσιαστικά τίποτα, καθώς το μεγάλο πάρτι, σύμφωνα και με τη δικογραφία που έχει σχηματιστεί μετά τις έρευνες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, άρχισε από το 2020 και μετά. Πώς αλλιώς, όμως, θα εξυπηρετηθεί το αφήγημα των διαχρονικών παθογενειών και πώς θα ροκανιστεί ο χρόνος μέχρι τη 12η Φεβρουαρίου;
Το αφήγημα το αλλοίωσε, βέβαια, κατά πολύ η κατάθεση του Χαράλαμπου Κασίμη, πρώην γενικού γραμματέα του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης επί της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Βαθύς γνώστης των θεμάτων του ΟΠΕΚΕΚΕ (και γενικότερα του πρωτογενούς τομέα στη χώρα) ο καθηγητής Αγροτικής Κοινωνιολογίας του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών έβαλε τα πράγματα στη θέση τους απαντώντας λεπτομερειακά και με ακρίβεια σε κάθε ερώτηση που του τέθηκε.
Από την εν λόγω κατάθεση κάθε καλόπιστος παρατηρητής κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η «αθώωση» Βορίδη από την κυβερνητική πλειοψηφία δεν έχει καμία βάση στην ουσία των ζητημάτων και ότι το αφήγημα περί παθογενειών από το παρελθόν δύσκολα θα περπατήσει στην κοινωνία και ιδιαίτερα στους αγρότες οι οποίοι συνεχίζουν τον αγώνα τους.
Η κυβέρνηση, βέβαια, δεν έχει άλλες επιλογές. Θα στηρίξει το αφήγημά της μέχρι τέλους, ελπίζοντας ότι η υπόθεση θα μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και ότι δεν θα παίξει ιδιαίτερο ρόλο όταν διεξαχθούν οι επόμενες βουλευτικές εκλογές (το αργότερο την άνοιξη του 2027). Οι πιθανότητες επιτυχίας αυτής της προσπάθειας όμως εξακολουθούν να είναι πολύ λίγες, ίσως απελπιστικά λίγες.
Ο μοναδικός σύμμαχος της Νέας Δημοκρατίας είναι η λήθη. Γι’ αυτό και οι αντίπαλοί της οφείλουν να επιστρατεύσουν τη μνήμη έτσι ώστε η κυβερνητική προσπάθεια να πέσει στο κενό. Όχι τίποτα άλλο, αλλά μην μας πουν και μαλ… στο τέλος.
Φωτογραφία: Γιώργος Κονταρίνης / Eurokinissi
