Ήτανε μια συζήτηση που ξεκίνησε τα χρόνια της κρίσης. Κάποιοι έβλεπαν
κρίση αξιών μεγαλύτερη, βαθύτερη, απ’ την οικονομική. Δεν ήθελα να το
δεχτώ τότε, μα είχαν δίκιο. Επιβεβαιώνονται.
Ίσως η δεκαετία της λιτότητας –απ’ την οποία ανάθεμα κι αν βγήκαμε– μας
άφησε κουσούρι έναν σχεδόν κατοχικό τρόμο. Ίσως κι οι πρόσφατες
καραντίνες να γέννησαν μια μόνιμη, υποδόρια ανησυχία. Όποιες κι αν είναι οι
αιτίες, ένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας μοιάζει έτοιμο να παραδώσει κάθε
ίχνος ανθρωπιάς μπροστά στον αχυράνθρωπο. Ο δυνητικός κίνδυνος, ο
μεγάλος φόβος –φλου, χωρίς συγκεκριμένη μορφή–, ένας φόβος ισχυρός,
που τρομοκρατεί και φανατίζει… Το βλέπει καθαρά κάνεις στο δράμα της
Παλαιστίνης. «Καλά κάνουμε και δεν τους στηρίζουμε ανοιχτά – το Ισραήλ
είναι γεωστρατηγικός μας σύμμαχος». Μ’ άλλα λόγια, ένα σταθερό ναι μεν
αλλά που όλο και τεντώνει το ηθικό μας όριο. Μέχρι πού;
Ειλικρινά ρωτάω – κι ας τρέμω την απάντηση: Πού σταματάει η
τρομοκρατημένη συνενοχή; Προσοχή, δεν αναφέρομαι σε φασίστες, σε
οπαδούς συνειδητά κι αμετάκλητα δοσμένους στο φανατισμό τους. Μιλάω για
τους τρομαγμένους φτωχοδιάβολους που μπρος στο έγκλημα κοιτάζουν τη
δουλειά τους. Τους πανικόβλητους μικροαστούς που αφήνονται πια να γίνουν
«κυρ Παντελήδες». Και δεν μιλάω από θέση ανωτερότητας, μιλάω ως
τρομαγμένος άνθρωπος, ως καθημερινός μικροαστός που ‘χει μια ελάχιστη,
μια δομική ανθρώπινη ευαισθησία. Λοιπόν, μέχρι πού;
Αν μια εθνοκάθαρση δεν αρκεί για ν’ αποκηρύξεις το «σύμμαχο», αν μια
γενοκτονία μπορεί να εξηγηθεί μ’ επιχειρήματα και συλλογιστικές –τι στην
ευχή! – όλα δικαιολογούνται πια κι όλα εξηγούνται. Κι άρα μπορούν όλα να
γίνουν, όλα επιτρέπονται, φτάνει να μη συμβούν σε μένα και σε σένα. Το
Άουσβιτς στο Άουσβιτς, η Χιροσίμα στη Χιροσίμα, η Γάζα στη Γάζα, και δεν
βαριέσαι, εμείς να ‘μαστε καλά…
Δώσ’ του οι υπουργοί να διατρανώνουν την υποστήριξη προς το Ισραήλ.
Δώσ’ του οι ευρωβουλευτές να καταψηφίζουν τις προτάσεις για παροχή
βοήθειας στους λιμασμένους Παλαιστίνιους. Πολιτικό κόστος; Μηδέν.
Δημοσκοπική αντίδραση; Καμία. Αφού το ‘παμε: πρέπει, είναι ο «σύμμαχος».
Κι όλα δικαιολογούνται.
Το πιο γελοίο δε σ’ όλη αυτή την αποκτήνωση είναι ότι εκείνοι που τόσο
βολικά δικαιολογούν τα πάντα μπρος στο σύμμαχο, τα βάζουν φωναχτά μ’
όσους υποταχτήκαν κάποτε στο Ράιχ. Μ’ όσους αδιαφορούν για τη γενοκτονία
του Πόντου. Μ’ αυτούς που δεν στηρίζουνε το δίκαιο της Κύπρου. Χωρίς να το καταλαβαίνουν πως τα βάζουνε με τον εαυτό τους. Ή μήπως έχει κανείς
αμφιβολία πως οι ίδιοι, πανικόβλητοι από έναν κίνδυνο χωρίς κορμί, θα
στήριζαν τον Χίτλερ, θα στηρίξουν τον Τραμπ, θα στήσουν άγαλμα στον
Νετανιάχου, και θα κουνάνε σημαιάκια κάθε 28 του Οκτώβρη για τη νίκη
ενάντια στη θηριωδία; Μακάρι να βγω ψεύτης, εγώ δεν έχω. Και ντρέπομαι…
Ηλίας Γεροντόπουλος, δημοσιογράφος
