Παραμονές της 28ης Οκτωβρίου κι η εικόνα της Θεσσαλονίκης είναι αποκαρδιωτική. Όλο και περισσότερες σημαίες εμφανίζονται στα μπαλκόνια των σπιτιών παρουσιάζοντας ένα κλίμα τριτοκοσμικής χώρας, όπου το απολυταρχικό καθεστώς επενδύει στα σύμβολα της εθνικοφροσύνης για να ενισχύσει την κυριαρχία του και να ποτίσει τον κόσμο με απατηλές «δόσεις» παρελθοντικής δόξας και μεγαλείου. Δεν υπάρχει κανένας τρόπος να αποφύγεις τον εκκωφαντικό ήχο από τα πολεμικά αεροπλάνα που κάνουν πρόβες για τις ακροβατικές, τραγικές αν θυμηθούμε τα όχι σπάνια ατυχήματα με νεκρούς πιλότους, επιδείξεις τους στην διάρκεια της παρέλασης. Η φρεγάτα «Κίμων» είναι αγκυροβολημένη στο λιμάνι της πόλης και η «Ασπίδα του Αχιλλέα», που προμηθεύτηκε η περήφανη κυβέρνηση της χώρας από το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, αναμένεται να αποτελέσει το κλου της παρέλασης. Πατριδοκαπηλία και απωθητικός μιλιταρισμός, πασπαλισμένος με μεγάλες δόσεις εθνικοφροσύνης, θα αποτυπωθεί πανηγυρικά από τα ντρόουνς των ΜΜΕ μετατρέποντας το φασιστικό κατάλοιπο των παρελάσεων σε γιορτή της πόλης με μεγάλη λαϊκή αποδοχή.
Κι όμως, δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που το κίνημα είχε δημιουργήσει ένα έντονο κλίμα αντίστασης και αμφισβήτησης απέναντι στις παρελάσεις. Πολύς κόσμος της Αριστεράς, με την παρουσία μάλιστα και των βουλευτών του τότε κινηματικού ΣΥΡΙΖΑ Τάσου Κουράκη και Δέσποινας Χαραλαμπίδου, συγκεντρώνονταν κοντά στην εξέδρα των επισήμων φωνάζοντας συνθήματα και στο τέλος της παρέλασης έβγαιναν στο οδόστρωμα με πανό και σημαίες. Στη μαθητική παρέλαση, που στη Θεσσαλονίκη γίνεται την προηγούμενη μέρα της στρατιωτικής, πολλοί μαθητές γύριζαν το κεφάλι στην αντίθετη κατεύθυνση περνώντας μπροστά από την εξέδρα των επισήμων. Το ιστορικό έτος 2011, κανείς εκπρόσωπος της κυβέρνησης δεν τόλμησε να παραστεί στην εξέδρα αφήνοντας μόνους τους εκπροσώπους της τοπικής αυτοδιοίκησης αντιμέτωπους με τις αποδοκιμασίες του κόσμου. Την επόμενη μέρα, η στρατιωτική παρέλαση ματαιώθηκε από την αυθόρμητη κινητοποίηση του κόσμου που κατέλαβε το οδόστρωμα και μετέτρεψε την παρέλαση σε μεγαλοπρεπή διαδήλωση μπροστά στα αμήχανα και φοβισμένα βλέμματα της πολιτικής, θρησκευτικής και στρατιωτικής ηγεσίας. Το επόμενο έτος 2012, στην επέτειο των 100 χρόνων από την απελευθέρωση της πόλης από την οθωμανική Αυτοκρατορία όπου έλαβαν χώρα χουντικής αισθητικής ιστορικές αναπαραστάσεις και σιδερόφρακτη «προστασία» της παρέλασης, ο τότε δήμαρχος Γιάννης Μπουτάρης απείχε από όλες τις εκδηλώσεις αποδεχόμενος το λάθος της συμμετοχής του την περασμένη χρονιά.
Ο σημερινός πασόκος δήμαρχος, παντός καιρού και με την αποδοχή της κυβέρνησης, θα συμμετάσχει περιχαρής σ’ αυτό το μιλιταριστικό υπερθέαμα αποτυπώνοντας το ζοφερό παρόν μιας βαθιά συντηρητικής πόλης. Επίσης, τη μέρα της 28ης Οκτωβρίου διάλεξε (τυχαία;) για να βγει από την τρύπα του το φίδι του φασισμού, με τον αποφυλακισμένο νεοναζί Κασιδιάρη να οργανώνει συγκέντρωση και ομιλία σε αίθουσα του κεντρικού ξενοδοχείου Καψής, ανακοινώνοντας το νέο του κόμμα. Την προηγούμενη μέρα, η νεολαία της Νέας Αριστεράς οργάνωσε αντιφασιστική δράση στον χώρο του ξενοδοχείου μιλώντας με εργαζομένους κι αναδεικνύοντας επικοινωνιακά τον κίνδυνο επιστροφής ενός ναζιστικού κόμματος με δημοκρατικό προσωπείο. Η κυβέρνηση επέλεξε να φανερώσει τις εκλεκτικές της συγγένειες απαγορεύοντας τις συναθροίσεις για όλη την μέρα της 28ης Οκτωβρίου και εξαπέλυσε άγρια καταστολή στην συγκέντρωση αντιφασιστών στο άγαλμα του Βενιζέλου. Η ουσιαστική κάλυψη της δημόσιας εμφάνισης του κόμματος Κασιδιάρη δείχνει μέχρι που μπορεί να φτάσουν οι σχεδιασμοί της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Δεκαπέντε χρόνια μετά την ανεπανάληπτη ακύρωση της στρατιωτικής παρέλασης, η Θεσσαλονίκη παρουσιάζει μια εικόνα απολύτως συμβατή με το μητσοτακικό δόγμα της μιλιταριστικής αυταρέσκειας, της «ασφάλειας» των αέναων εξοπλισμών και της παράδοσης της άμυνας της χώρας στο Ισραήλ, σ’ ένα κράτος-τρομοκράτη που αποτελεί παράγοντα μόνιμης αποσταθεροποίησης στην περιοχή της ανατολικής μεσογείου. Η αντιμετώπιση της στρατιωτικής παρέλασης ως θριαμβικό γεγονός εθνικής υπερηφάνειας και ανέξοδου πατριωτισμού, φαίνεται να αποτελεί συνείδηση στην μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου της πόλης. Το φασιστικό κατάλοιπο των παρελάσεων είναι βαθιά ριζωμένο κι αποτελεί, δυστυχώς, μια από τις προσφιλείς παραδόσεις της θρησκόληπτης, μικροαστικής, ψευδοπατριωτικής, πάλαι ποτέ φτωχομάνας, Θεσσαλονίκης. Το παλιό ρητό παραμένει πάντα επίκαιρο: «Όταν κάποιος κοιμάται πατριώτης, μπορεί να ξυπνήσει φασίστας».
Πάνος Δημητρούδης
Foto
Νάσος Σιμόπουλος / Eurokinissi
