Τα κοινά σημεία ενός χάρτινου ήρωα και του ποδοσφαιρικού ινδάλματος
«Διαμάχες, διαφθορά, έρωτας, παιχνίδι και θάνατος… Το τανγκό είναι μια σκέψη μελαγχολική που χορεύεται. Λαϊκής έμπνευσης, η λικνιστική μελαγχολία του αργεντίνικου περιθωρίου που γεννήθηκε στο πεζοδρόμιο. Πολύ σύντομα, ξεχύθηκε από τα κατώτερα στρώματα για να κυριεύσει την καλή κοινωνία. Κι αυτή η τροπική ταραντούλα κατέληξε να χορεύεται απ’ όλους τους ωκεανούς». Έτσι τελειώνει το «Τανγκό» το άλμπουμ του Ούγκο Πρατ που θέλει τον αιώνια ονειροπόλο και αθεράπευτα ρομαντικό ναύτη να επισκέπτεται μετά από δεκαπέντε χρόνια το Μπουένος Άιρες, για να ξεπληρώσει ένα χρέος σε μια παλιά του φίλη. Μπορεί άραγε να βρεθεί ομοιότητα στον Κόρτο Μαλτέζε και τον Μαραντόνα; Έχουν οι χάρτινοι ήρωες κοινά με τους ήρωες της λαϊκής μυθολογίας; O Άντι Καπ προσπαθεί να τα βρει. Το κείμενο γράφτηκε στο εξαντλημένο 49ο τεύχος* του Humba! που ήταν αφιερωμένο στον μεγάλο Ντιέγκο.
«Ο Ντιέγκο Μαραντόνα γεννήθηκε στο Λανούς, μια μεσαίου μεγέθους πόλη στην ομώνυμη επαρχία του Μπουένος Άιρες, αλλά μεγάλωσε στη Βίλα Φιορίτο μια παραγκούπολη στα νότια προάστια του Μπουένος Άιρες, σε μια φτωχή οικογένεια όπου είχε μετακινηθεί από την επαρχία Κοριέντες (…)
Αν κάποιος πρέπει να μιλήσει για τον Μαραντόνα θα πρέπει να γράψει πως είχε ατσούμπαλο σώμα που δεν θύμιζε σε τίποτα πρωτοκλασάτο ποδοσφαιριστή κι ενώ η σωματική του διάπλαση δεν βοηθούσε, το ταλέντο του ξεχείλιζε. Κλειστή ντρίπλα και κάθετη διείσδυση που μπορούσε να τρυπήσει οποιαδήποτε άμυνα. Όπως ντρίπλαρε ήταν σα να χόρευε τανγκό, κάτι ήξερε άλλωστε από περιθώριο. Διέθετε όμως και μια ποδοσφαιρική ευφυΐα, η οποία άγγιζε τα επίπεδα του σκαναρίσματος στον τρόπο που αμυνόταν η αντίπαλη ομάδα. Αν σε αυτά προσθέσουμε και τον εκπληκτικό έλεγχο της μπάλας με πόδια και κεφάλι θα καταλάβουμε γιατί εκείνο το ζέσταμα πριν τον αγώνα με την Μπάγερν για τον ημιτελικό του κυπέλου UEFA έμεινε στην ιστορία.
Μιλώντας για τον Μαραντόνα όμως αδικείς τον Ντιέγκο. Τον Ντιέγκο που στην Νάπολη κατάφερε κάτι εξαιρετικά σημαντικό (…) Οι ανθρωπολόγοι στις αρχές της δεκαετίας του ’60 εισήγαγαν στον δημόσιο διάλογο μια νέα έννοια εκείνη της «τοπικοπαγκοσμιοποίησης» (glocalization). Σύμφωνα λοιπόν με αυτή τη θεωρία, μια τοπική κοινωνία ενώ επηρεάζεται από την παγκόσμια κοινότητα τόσο σε οικονομικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο ταυτόχρονα αναπτύσσει και τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τα οποία ισχυροποιούνται συνθέτοντας μια τοπική ταυτότητα. Τα 2,7 εκατομμύρια ευρώ που δαπάνησε μια από τις φτωχότερες πόλεις της Ιταλίας για να τον φέρει αποτελεί ποσό ρεκόρ για εκείνη την εποχή.
Η μεταγραφή του λοιπόν άνοιξε μια νέα σελίδα στην πολιτική οικονομία του ποδοσφαίρου, ενώ παράλληλα λειτούργησε ως «ξέπλυμα» μαύρου χρήματος, κάτι που τα επόμενα χρόνια θα γινόταν ο νέος νόμος της βαρύτητας για το ευρωπαϊκό και όχι μόνο ποδόσφαιρο. Αν αυτή είναι η όψη της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας η παρακάτω μικρή ιστορία εξηγεί τις αντιστάσεις αλλά και το δέσιμο της κοινότητας της Νάπολη με τον Ντιέγκο. Ήταν Μάιος του 1987 αργά τη νύχτα οι οπαδοί της ομάδας βρέθηκαν έξω από το νεκροταφείο της πόλης. Επάνω σε μια λευκή μάντρα έγραψαν με μπλε μπογιά: «E non sanno che se só perso» που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει «Δεν ξέρετε τι χάσατε». Την επόμενη μέρα η ομάδα τους είχε κατακτήσει και μαθηματικά το πρώτο της πρωτάθλημα. Σε στιγμές παροξυσμού και ανείπωτης χαράς για μια ολόκληρη πόλη οι οπαδοί σκέφτηκαν πρώτα εκείνους που δεν πρόλαβαν να το ζήσουν δείχνοντας το δέσιμο αλλά και την επιρροή που είχε αυτός ο τεράστιος παίχτης για την τοπική κοινότητα.
Ο Μαραντόνα στα δικά μου μάτια έμοιαζε πολύ με τον Κόρτο Μαλτέζε. Και οι δυο αναζητούσαν απεγνωσμένα το επόμενο λιμάνι που είτε θα τους ενέπλεκε σε μια νέα περιπέτεια που τόσο αποζητούσαν, είτε να τους έδινε μια νέα αφορμή για να ερωτευτούν, είτε τους εξασφάλιζε τις απαραίτητες στιγμές χαλάρωσης μέχρι το επόμενο ξέσπασμα. Σίγουρα πάντως δεν ήταν από αυτούς που κάθονταν ήσυχα στην γωνιά τους κοιτώντας την ζωή να περνάει από μπροστά τους. Ήταν ιδεαλιστές με έναν δικό τους ιδιαίτερο τρόπο που δεν υπακούει σε πολιτικές νόρμες και κρύβει μέσα του αντιφάσεις. Αντιφάσεις όπως αυτές που κουβαλάμε όλοι-ες μέσα μας. Την ιστορία αν είσαι τυχερός την ζεις, αν είσαι ευλογημένος την μοιράζεσαι κι αν είσαι κοινός θνητός απλώς την αναπαράγεις. Και κλείνοντας αυτό το άρθρο ας συμφωνήσουμε σε μερικά πραγματάκια. Ενώ οι χάρτινοι ήρωες πλάθονται ακριβώς όπως τους θέλει ο δημιουργός τους οι αληθινοί (αντί) ήρωες είναι τρωτοί και με σημεία που δεν μπορείς εύκολα να φωτίσει. Έχει μια ιδιαίτερη γοητεία η αυτοκαταστροφή άλλωστε…».
Φωτο: Mat Kieffer / Flickr
Ολόκληρο το κείμενο μπορείτε να το διαβάσετε στο https://www.humbazine.gr/index.php/andy-capp/o-marantona-o-korto-malteze-kai-to-teleytaio-tangko/
Foto: Facebook
