(photo: Ian Dickson / Redferns. Ozzy Osbourne in London in 1975)
Κοιτάξτε, δεν κερδίζουμε κάποιο βραβείο προοδευτικότητας με το να επισημαίνουμε ότι ο μακαρίτης Ozzy Osbourne εδώ και αρκετά χρόνια είχε μετατραπεί σε ένα συστημικό κάθαρμα, όπως η πλειονότητα της γενιάς του και του σιναφιού του.
Τα περισσότερα συγκροτήματα των ’60’s και ’70’s, φτιαγμένα κυρίως από φτωχόπαιδα της εργατικής τάξης, έπαψαν να είναι working class heroes ήδη από εκείνες τις δεκαετίες, σπάζοντας το φράγμα της τάξης τους και μεταπηδώντας αρκετά γρήγορα στα ανώτερα ταξικά στρώματα.
Από ένα σημείο και έπειτα οι οποιεσδήποτε κινήσεις οποιασδήποτε “ριζοσπαστικότητας” ήταν και αυτές μέρος ενός αρκετά επικερδούς περφόρμανς.
Το να εκνευρίσεις τον κάθε φανατισμένο θρησκόληπτο και την κάθε μεσοαστή Κάρεν δεν είναι δα και κάτι δύσκολο, κάποτε αρκούσε απλά να έχεις μακριά μαλλιά και να φοράς σκισμένα τζιν.
Το ζήτημα έγκειται στο ότι κάποτε αυτά τα φτωχόπαιδα με τα μακριά μαλλιά, τα μαύρα σκισμένα ρούχα και τα σκουλαρίκια έκαναν μια τομή.
Μια τομή κοινωνική, μια τομή ταξική, μια τομή στη μουσική.
Πήραν τον κωλοπαιδισμό τους και την αλητεία τους και τα μετέφρασαν σε μουσική.
Μια μουσική που άγγιξε χιλιάδες κόσμου, που ακόμα αγγίζει χιλιάδες.
Φόρεσαν τα σκισμένα τζινς τους και τις τρύπιες μπλούζες τους και πέρασαν τις πόρτες των πιο ακριβών ξενοδοχείων του πλανήτη, για να τα σμπαραλιάσουν και μετά να πληρώσουν τα σπασμένα.
Να πάρουν τα καλύτερα ναρκωτικά παρέα με τις γκρούπις τους, σε μια ζωή που είχε μετατραπεί σε ατελείωτο πάρτι.
Το ροκσταριλίκι δεν υπήρξε ποτέ ηθικό, ποτέ πολιτικά προοδευτικό, δεν υπήρξε ποτέ όλα όσα θα ήθελε η αριστερά να είναι γι’ αυτό το αντιμετώπισε με μένος και θυμό εκείνα τα παλιά τα χρόνια.
Σε μια εποχή που οι γιάπηδες φόρτωναν τις κάρτες τους για να αγοράσουν με δόσεις ακριβά κουστούμια ώστε ανταγωνιστούν μέχρι θανάτου ο ένας τον άλλο για μια θέση στον καπιταλισμό, σε μια εποχή που το να παίζεις καλή μπάλα ήταν η μόνη διέξοδος πολλών ανθρώπων από τη φτώχια, εκείνα τα τσογλάνια εκμεταλλεύτηκαν τον καπιταλισμό για να μας αποδείξουν πως καμιά φορά το καλλιτεχνικό ταλέντο μπορεί να σε κάνει και εσένα αστό.
Το θέμα δεν έγκειται στο αν αυτό είναι καλό ή κακό, αλλά πως ήταν αυτό που ήταν, είτε μας αρέσει είτε όχι.
Κάποτε υπήρξαν κάτι φτωχοί αλήτες που έπαιζαν καλή μουσική και υπήρξαν έμπνευση για μερικά εκατομμύρια κόσμου στον πλανήτη.
Κάποτε υπήρξαν κάτι κωλόπαιδα με σκισμένα ρούχα και μακριά μαλλιά που τα έβαζαν με τη θρησκεία για να τσαντίσουν τους γονείς τους, έπαιζαν μπροστά σε μερικές εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου τις μουσικές τους, έπαιρναν τα καλύτερα ναρκωτικά και περνούσαν κάθε βράδυ τους με διαφορετική γκρούπι τους ή σε στριπτιτζάδικα, τα έκαναν γυαλιά καρφιά όπου πήγαιναν, διαμέλιζαν νυχτερίδες στη σκηνή, έβαζαν φωτιές, πέθαιναν από υπερβολικές δόσεις, σκοτώνονταν στο άνθος της ηλικίας τους γιατί οδηγούσαν μεθυσμένοι, έκαναν καραγκιοζιές και κωλοδάχτυλα στην τηλεόραση μέσα από δικά τους τηλεοπτικά σόου.
That was the fabric of show business back in the day.
Κάποιοι από αυτούς που επέζησαν, κατέληξαν να πίνουν καφέ στον Λευκό Οίκο.
Να τραγουδάνε για τον Αμερικανικό στρατό λίγο πριν πάει να σφαγιάσει τη Μεση Ανατολή, να υπερασπίζονται με πάθος το Ισραήλ.
Πλέον έχουμε περάσει σε μια εποχή που το ροκσταριλίκι δεν πουλάει πια ως κάτι το ριζοσπαστικό και το εναλλακτικό, ως κάτι που φτύνει την αστική τάξη στα μούτρα της και κάνει τις μεσοαστές κυρίες των προαστίων να κοκκινίζουν από ντροπή.
Φρόντισαν γι’ αυτό οι ίδιοι οι ροκ σταρς.
Πλέον έχουμε περάσει σε μια εποχή όπου οι ακροατές έχουν αρχίσει να επαναδιαπραγματεύονται την ανοχή τους στις πολιτικές στάσεις των ειδώλων τους, δεν τους συγχωρούν, δεν τους χτυπάνε φιλικά στην πλάτη όταν λένε ανοησίες, δεν θεωρούν εκκεντρικότητα το να υπερασπίζεσαι μια γενοκτονία.
Και ευτυχώς που άλλαξαν οι εποχές και ξανά έγιναν λίγο πιο περίπλοκες.
Αυτό δεν αλλάζει ότι ο Ozzy Osbourne υπήρξε ένας τρισμέγιστος ροκ σταρ, βγαλμένος από τα σπλάχνα της εργατικής τάξης του Μπέρμιγχαμ στα 60’s, ένας τύπος που άλλαξε τη μουσική όσο λίγοι.
Ένα ακόμα ταλαντούχο κάθαρμα, από εκείνα που μεταποιούν τον κόσμο, τον σχηματοποιούν για να τον φέρουν στα μέτρα τους.
Το θέμα είναι ότι σε κάποιες πτυχές τους τις προηγούμενες δεκαετίες, τα μέτρα του κόσμου του Ozzy υπήρξαν σαφώς πιο ενδιαφέροντα από τα μέτρα του μέσου νερόβραστου γιάπη.
Ήταν αυτό που ήταν και τώρα το πήρε μαζί του μια για πάντα, μαζί με την εποχή του.
For the rest of us, the show must go on.
Ή, με τα λόγια του ίδιου του Ozzy:
“Now the time is here
for Iron Man to spread fear
Vengeance from the grave
Kills the people he once saved”.
