Φωτογραφία: Μάριος Λώλος
Κακώς σοκάρει η στάση του πολέμαρχου της Βεγγάζης, Χαλίφα Χαφτάρ, να αποπέμψει από την Ανατολική Λιβύη τον ευρωπαίο Επίτροπο Εσωτερικών Υποθέσεων και Μετανάστευσης Μάγκνους Μπρούνερ και τους εκπροσώπους Ελλάδας, Ιταλίας, Μάλτας που πήγαν να παζαρέψουν την αναχαίτιση της ροής προσφύγων και μεταναστών από τις λιβυκές ακτές προς τα ευρωπαϊκά παράλια.
Κι αυτό γιατί η μεταναστευτική πολιτική της ΕΕ, μονίμως βασισμένη στο δόγμα της αποτροπής, με την υιοθέτηση του Νέου Συμφώνου για τη Μετανάστευση και το Άσυλο άνοιξε διάπλατα τον ασκό του Αιόλου, όχι μόνο στην καταπάτηση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στέρηση της προσφυγικής ιδιότητας σε όσους οφθαλμοφανώς τη δικαιούνται (όπως οι καταφθάνοντες από το Κογκό, το Σουδάν, τη Σομαλία), αλλά και στις απαιτήσεις των χωρών που καλούνται να παίξουν ρόλο αποτροπέα αναχωρήσεων και φύλακα αχανών συνήθως στρατοπέδων, όπου στοιβάζονται όσων το ταξίδι προς τη σωτηρία ναυαγεί. Με τη λογική των αδιαφανών πολυμερών ή διμερών συμφωνιών που βασίζονται σε «χρηματοδοτικές – εμπορικές – αναπτυξιακές διευκολύνσεις» προς τις χώρες αυτές, η Ευρώπη θεωρεί πως μπορεί να θάβει εσαεί την ανθρώπινη κινητικότητα κάτω απ’ το χαλί, παραβλέποντας πως για τη διάλυση δεκάδων χωρών λόγω έσχατης φτώχειας, περιφερειακών ή εμφύλιων συγκρούσεων και την αναγκαστική εγκατάλειψη τους από μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες ευθύνονται και οι δικές της πολιτικές. Για ευρωπαϊκούς θεσμούς και κυβερνήσεις κάθε μέσο είναι καλό αν κρατάει τους ξένους μακριά. Τους φτωχούς ξένους, αφού η γηραιά ήπειρος αδιαμαρτύρητα εποικίζεται από αραβικής και ασιατικής, κυρίως, προέλευσης κεφάλαια.
Η διαφανώς ταξική και ρατσιστική κατάτμηση της μεταναστευτικής πολιτικής της Δύσης έχει εκθρέψει ένα σύστημα ανταλλαγμάτων, το οποίο διογκώνεται όσο διογκώνεται η πίεση από τις ανθρώπινες ροές. Μετά το χαρακτηριστικό παράδειγμα της Τουρκίας ως προς την απόλυτη εργαλειοποίηση προσφύγων και μεταναστών, ήρθε η ώρα του Χαφτάρ να ισχυροποιήσει την εξουσία, τις βλέψεις και τα ταμεία του με την ίδια ακριβώς μέθοδο του σκληρού συνεταίρου.
Στην ίδια λογική εθελοτυφλίας, Κιρ Στάμερ και Εμμανουέλ Μακρόν επιχειρούν (ματαίως) να παίξουν το blame game για την κατά 50% αύξηση των αφίξεων στα βρετανικά παράλια από τη Γαλλία μέσω Μάγχης, με τους Βρετανούς να πιέζουν τους Γάλλους για περισσότερες αποτροπές, απαγορεύσεις απόπλου, αναλογία εισόδου – εξόδου 1προς 1 και τους Γάλλους να ζητούν αποδείξεις αξιόπιστου εταίρου από το Λονδίνο.
Στο μεταξύ, η μεταναστευτική πολιτική της ΕΕ βυθίζεται πνίγοντας τα ευάλωτα θύματα της.
