Παναγιώτης Αρώνης:
Ένας σεμνός και δημιουργικός αγωνιστής έφυγε
Ο Παναγιώτης Αρώνης ήταν μια ξεχωριστή προσωπικότητα του κομμουνιστικού και αριστερού κινήματος, για τη συμμετοχή του στην Εθνική Αντίσταση και τους λαϊκούς αγώνες της χώρας μας. Γεννήθηκε το 1924 στην Νέα Κορώνη Μεσσηνίας και από πολύ νωρίς εντάχθηκε στην αριστερά. Αλλά ας δούμε πώς περιγράφει ο ίδιος σ’ ένα σύντομο κείμενο το ταξίδι αυτό με τον τίτλο «Μισός αιώνας»: «Κοντεύει να συμπληρωθεί μισός αιώνας από τότε που εντάχθηκα, εθελοντικά, στον Αγώνα για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της Πατρίδας και του Λαού μας. ΕΑΜ Νέων, Κομμουνιστική Νεολαία, ΕΠΟΝ, ΕΛΑΣ, ΚΚΕ, ΕΔΑ, ΚΚΕ Εσωτερικού, Ελληνική Αριστερά, Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου [το κείμενο αυτό έχει γραφτεί πριν τη δημιουργία της Δημοκρατικής Αριστεράς και γι’ αυτό δεν αναφέρεται].
Ζωή σκληρή, ανέχεια, κακουχίες, κίνδυνοι, συλλήψεις, τρομοκρατία, βασανιστήρια, εκτοπίσεις, στρατοδικεία, καταδίκες, μακρόχρονη φυλάκιση. Δεκαοχτώ χρόνια στις φυλακές και τις εξορίες. Δεκαοκτώ χρόνια κλεμμένα από τη ζωή δεν είναι μικρή υπόθεση». Και προσθέτει: «Αν σ’ αυτά προστεθούν κι άλλα δεκαπέντε χρόνια διώξεων, παράνομης και αφύσικης ζωής μακριά από οικογένεια, τότε διαπιστώνεις ότι η μισή σχεδόν ζωή σου κύλησε κάτω από άκρως αντίξοες συνθήκες». Και καταλήγει: «Κι όμως, αν ήταν να ξαναγεννιόμουν»… Δεν συμπλήρωσε τη φράση του, την κλασική πια για τους αριστερούς μπροστά στα στρατοδικεία ή στο τέλος της ζωής τους: «τον ίδιο δρόμο θα ακολουθούσα».
Ο Παναγιώτης Αρώνης διακρίθηκε για την αγωνιστικότητά του ως καπετάνιος του 1ου Σώματος Στρατού της ΕΛΑΣ της Αθήνας και του πρότυπου τάγματος. Επίσης, για τη συνέπειά του και τη στάση του στις φυλακές και τις εξορίες. Το ίδιο και ως καθοδηγητής –που τιμούσε τον τίτλο αυτό– από τις οργανώσεις που πέρασε. Εμείς οι νεότεροι τον συναντήσαμε στην ΕΔΑ. Η συνεργασία μαζί του, πέρα από το ότι ήταν ευχάριστη, ήταν και μια εγγύηση για την αντιμετώπιση των δύσκολων καταστάσεων.
Η συνεργασία αυτή διεκόπη με το πραξικόπημα της χούντας το 1967. Ο Παναγιώτης συνελήφθη και εξορίστηκε σε Γυάρο, Παρθένι, Λέρο και Ωρωπό, απ’ όπου και αποφυλακίστηκε στις 12.4.1971. Μετά τη μεταπολίτευση εντάχθηκε στην ανανεωτική αριστερά και στο ΚΚΕ Εσωτερικού.
Ήταν δημιουργικός και ανήσυχος άνθρωπος. Συζητούσε τα πάντα και ερευνούσε. Καρπός της προσπάθειάς του ήταν τα κείμενα που δημοσιεύτηκαν στην «Αυγή», την «Εποχή» και άλλα έντυπα της Αριστεράς. Ο Π. Αρώνης με τα γραπτά του, που ξεχειλίζουν από ανθρωπιά, αναφέρεται σ΄ ένα ευρύτατο φάσμα θεμάτων. Μερικά από τα βιβλία του είναι: • Τι κόσμος! 1987, • Εμφύλιος – η άλλη όχθη 1990 • Ο φίλος Έκτωρ 1995, • Οι μισοί στα σίδερα (Φιλίστωρ 1966)• Οδοιπορικό Μακρόνησος, Εθνική Αντίσταση 1997 • Μικρή πατρίδα 1998 • Χρήστος Πολίτης 2000 • Όλυμπος: Το βουνό των Θεών 2001.
Ο Παν. Αρώνης υπήρξε τακτικός συνεργάτης της «Εποχής» και επισκεπτόταν συχνά τα γραφεία της στην οδό Ακαδημίας. Απέφευγε συστηματικά να μιλήσει γι’ αυτή την πλευρά της δράσης του, τη συγγραφική, ιδιαίτερα μετά το 1987. Πάντα μας έλεγε πως είχε ανάγκη να μιλήσει, κι αυτό έκανε.
Ο Παναγιώτης δεν μιλούσε μόνο, αλλά και δρούσε. Μετείχε ενεργά στα αντιστασιακά σωματεία, ήταν ιδρυτικό μέλος της ΠΕΚΑΜ (Πανελλήνια Ένωση Κρατούμενων Αγωνιστών Μακρονήσου) και για αρκετά χρόνια γραμματέας της. Δούλεψε ακούραστα για τη διάσωση του Ιστορικού Αρχείου και της Βιβλιοθήκης της Εθνικής Αντίστασης. Ο Παναγιώτης έφυγε σεμνά και αθόρυβα κάνοντας την τελευταία του προσφορά, το ίδιο το σώμα του προς τους φοιτητές της ιατρικής…
Θα τον τιμήσουμε με πολιτικό μνημόσυνο στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Καισαριανής, στις 25 Ιουνίου στις 7 μ.μ.
Μ. Αρβανίτης
