Εκτός απροόπτου, την ώρα που διαβάζονται τούτες οι γραμμές, έχουμε την ίδια κυβέρνηση, τον ίδιο πρωθυπουργό. Τσαλακωμένο, αμήχανο και σε αποδρομή από την πάνδημη συμμετοχή στα συλλαλητήρια για το έγκλημα των Τεμπών αλλά και για όλα όσα προκαλούν ασφυξία στη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία εξαιτίας της κυβερνητικής πολιτικής. Ακριβώς για τους ίδιους λόγους έχουμε μια αναθαρρημένη «προοδευτική αντιπολίτευση» μετά τον εξαναγκασμό της στον κοινό βηματισμό στη Βουλή και τις πρωτοβουλίες της για σύσταση Προανακριτικής Επιτροπής, προ ημερήσιας διάταξης συζήτησης σε επίπεδο αρχηγών και τελικά υποβολή πρότασης δυσπιστίας προς την κυβέρνηση. Οι πρωτοβουλίες αυτές τραυμάτισαν έτι περαιτέρω τον Μητσοτάκη του οποίου τα περιθώρια κινήσεων πλέον έχουν περιοριστεί σημαντικά.
Ο κοινός βηματισμός των τεσσάρων, του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ, της Νέας Αριστεράς και της Πλεύσης Ελευθερίας, επιτεύχθηκε χάρη στο γεγονός ότι η Χαριλάου Τρικούπη συνειδητοποίησε πως μόνη της, «αυτόνομα» όπως συνηθίζει να λέει, δεν μπορούσε να παρέμβει στη διαμόρφωση των εξελίξεων. Πολύ περισσότερο, που θα ήταν αυτοκτονικό να αγνοήσει το λαϊκό ξέσπασμα και την εντεινόμενη απαίτησή του για δικαιοσύνη καθώς και τις δημοσκοπήσεις που έδειχναν το ΠΑΣΟΚ καθηλωμένο και προς τα κάτω. Σε αυτό το πλαίσιο, οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες της εβδομάδας που εκπνέει καθορίστηκαν από τη σύσταση της Προανακριτικής με πρωτοβουλία του ΠΑΣΟΚ, την προ ημερήσιας διάταξης συζήτηση με πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ και τελικά από την κοινή πρόταση μομφής των τεσσάρων – την οποία τυπικά κατέθεσε το ΠΑΣΟΚ το μεσημέρι της Τετάρτης μετά από δυο ημέρες διαβουλεύσεων για την αναζήτηση κοινών διατυπώσεων.
«Συμμαχία των προθύμων με το ζόρι», χαρακτήρισε τους τέσσερις ο Μητσοτάκης ενώ φανερά εκνευρισμένος κατήγγειλε το ΠΑΣΟΚ ως «ουρά» των τριών άλλων. Αυτό ήταν και το μότο των κυβερνητικών στελεχών σε όλη τη διάρκεια της συζήτησης σε μια προσπάθεια να εγκλωβίσουν ένα κάποιο κοινό του ΠΑΣΟΚ που δεν βλέπει με καλό μάτι τους «αριστερούς εναγκαλισμούς». Είναι όμως χαρακτηριστικό ότι Νίκος Ανδρουλάκης και οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ προσπέρασαν με άνεση τους βουλευτές της ΝΔ, κυρίως τους γηγενείς και τους προερχόμενους από το ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη. Δεν δίστασαν ωστόσο να αντιπαρατεθούν σκληρά και προσωπικά με τους υπουργούς του σημιτικού κλίματος, όπως ο Α. Σκέρτσος και ο Γ. Φλωρίδης. Μάλιστα, ο ίδιος ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ περιέγραψε τον Σκέρτσο ως απροκάλυπτο λομπίστα και εκπρόσωπο των μεγάλων συμφερόντων στην κυβέρνηση, τον δε Φλωρίδη ως περίπου ιδιοτελή και αχάριστο «γενίτσαρο». Σύμφωνα με αναλυτές, «αυτά είναι ενδεικτικά μιας στροφής του ΠΑΣΟΚ που δείχνει πως απομακρύνεται πλέον από λογικές μετεκλογικής σύμπραξης με τη ΝΔ». Ωστόσο, επιφανή στελέχη του κόμματος εκτιμούν ότι «το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Ανδρουλάκης και το ΠΑΣΟΚ αποκλείεται να συνεργαστούν με τη ΝΔ του Μητσοτάκη», θυμίζοντας πως οι υποκλοπές και η παρακολούθηση του προέδρου είναι ζήτημα που δεν μπορεί να ξεπεραστεί. Τα ίδια στελέχη ισχυρίζονται μάλιστα ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης τούς έχει διαβεβαιώσει ότι ο σημερινός πρωθυπουργός «σε καμία περίπτωση δεν τον κρατάει». Άλλο, παλιό και έμπειρο στέλεχος, σχολιάζοντας την εμφάνιση του Νίκου Ανδρουλάκη στη Βουλή, επισημαίνει ότι «δεν ήταν μεν κακός, δεν έκανε όμως τη διαφορά. Ίσως γιατί δεν το έχει δουλέψει αρκετά ίσως γιατί απλώς δεν μπορεί. Οι πολιτικές συνθήκες είναι προφανώς ευνοϊκές αλλά υπάρχουν και πολλές παγίδες. Εκεί όμως κρίνονται οι ηγεσίες». Το γεγονός πάντως ότι οι κατά Μητσοτάκη «πρόθυμοι» συμπορεύτηκαν στη Βουλή δεν συνιστά και τη συγκρότηση κάποιου μετώπου α λα γαλλικά. Φαίνεται όμως ότι τουλάχιστον έσπασε ο πάγος ανάμεσα στα κόμματα της «προοδευτικής αντιπολίτευσης γεγονός που αναδείχτηκε από τη συμπεριφορά των ηγεσιών και των βουλευτών τους, οι οποίοι απέφυγαν συστηματικά επιθετικούς αλληλοχαρακτηρισμούς και οτιδήποτε θα μπορούσε να σκιάσει την κοινή τους πρωτοβουλία. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα υπερασπίστηκαν οι μεν τους δε απέναντι στις προκλήσεις της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Ασφαλώς, το ζητούμενο είναι η επόμενη μέρα καθώς η ευθύνη να ανταποκριθούν στο ευρύτερο «μήνυμα των Τεμπών» βαραίνει τους ώμους τους. Από την περαιτέρω στάση τους, συμπεριλαμβανομένων του ΚΚΕ και της Ενωτικής Πρωτοβουλίας/ ΜέΡΑ25 που επίσης βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των λαϊκών κινητοποιήσεων, εξαρτάται εάν μπορούν να υπάρξουν σοβαρές προοδευτικές προτάσεις για την κοινωνία. Προς το παρόν, η διαφαινόμενη αναχαίτιση των αντιλαϊκών πολιτικών, όπως δείχνει ο έκδηλος εκνευρισμός της κυβέρνησης, είναι ένα κέρδος. Κάτι είναι κι αυτό.
