Η προσδοκία της Χαριλάου Τρικούπη να αναδειχθεί η «θεσμική» της χρησιμότητα στη διαδικασία της εκλογής ΠτΔ προσέκρουσε τελικά στην επιλογή Τασούλα. Μέχρι και την τελευταία στιγμή η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ έπαιζε το χαρτί Βενιζέλου με το περιτύλιγμα μιας υποψηφιότητας από τη δημοκρατική παράταξη. Είναι πολύ πιθανό η πρόσφατη συνάντηση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης με τον πρωθυπουργό να δημιούργησε την εντύπωση στον πρώτο πως ήρθε η ώρα να παίξει το μεγάλο πολιτικό παιχνίδι. «Εάν είσαι δεύτερος, έστω και από σπόντα, είσαι και πολύ κοντά στο να γίνεις πρώτος», είναι το μότο της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό στη Βουλή ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θεώρησε ότι το, πρωτοφανές στα κοινοβουλευτικά χρονικά, τρικ του Μητσοτάκη για την κατάργηση των παράνομων χρεώσεων των διαδικτυακών συναλλαγών από τις τράπεζες ήταν αποτέλεσμα της «δυναμικής και αξιόπιστης αντιπολίτευσης» του κόμματός του. Κανείς από τους δύο δεν είπε ότι επρόκειτο για την εφαρμογή σχετικής οδηγίας της ΕΕ. Ωστόσο, ο πρωθυπουργός αποπροσανατόλισε τους πολίτες και φυσικά παρέκαμψε την καταιγιστική κριτική προς την κυβέρνηση. Κέρδισε όμως κάποιες εντυπώσεις μέρος των οποίων θέλησε να αποκομίσει και ο Νίκος Ανδρουλάκης, νομίζοντας ότι παίζει σε «ένα παιχνίδι για δύο».
Το ίδιο παιχνίδι επιχείρησε να παίξει και με την εκλογή ΠτΔ. Η έγκαιρη, εύστοχη και δημόσια πρόταση του προέδρου της Νέας Αριστεράς, Αλέξη Χαρίτση, προς το ΠΑΣΟΚ προκειμένου ο Χρήστος Ράμμος, πρόεδρος της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ), να είναι ο κοινός υποψήφιος της δημοκρατικής αντιπολίτευσης, απορρίφθηκε ως άκαιρη και επιπλέον «άκομψη ως προς την εν ενεργεία ΠτΔ». Αλλά τα καλά λόγια για τον προτεινόμενο δεν εξηγούν την πολιτική ατολμία του ανθρώπου που έπεσε θύμα της παρακολούθησής του από το περιβόητο Predator.
Αναμένοντας την πρόταση του πρωθυπουργού, το ΠΑΣΟΚ τοποθετήθηκε αρνητικά και στην πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ να είναι η Λούκα Κατσέλη υποψήφια ΠτΔ αφενός γιατί αυτή «δεν εκφράζει το κόμμα», αφετέρου γιατί οδηγεί απλώς σε «καταγραφή» δυνάμεων.
Τελικά, η στενά κομματική επιλογή, ουσιαστικά ο διορισμός του νέου ΠτΔ από τον πρωθυπουργό, αιφνιδίασε και απογοήτευσε την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ η οποία είχε εγκλωβιστεί στην τακτική του Μητσοτάκη και στις εξαγγελίες του ότι θα πρότεινε υποψήφιο ευρύτερης αποδοχής στο πλαίσιο των σχετικών προδιαγραφών του Συντάγματος. Προφανώς ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν ζύγισε καλά ότι με την πρόσφατη συνταγματική αναθεώρηση το παιχνίδι μπορεί να είναι για έναν καθώς καταργήθηκε η δυνατότητα της αντιπολίτευσης να προκαλεί πολιτικές εξελίξεις δίνοντας πλέον την ευχέρεια σε μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία 151 εδρών, ακόμα και σε σχετική πλειοψηφία 140 εδρών, να εκλέξει ΠτΔ της προτίμησής της.
Η τακτική της κυβέρνησης φαίνεται πως είναι εναρμονισμένη με την ανάγκη της να διαμορφώσει στρατηγική μέσα στο πλαίσιο που διαμορφώνουν οι γεωπολιτικές εξελίξεις, οι συνεχιζόμενες συρράξεις, ο εντεινόμενος οικονομικός πόλεμος, η παραλυσία της ΕΕ και, κυρίως, η αλλαγή διοίκησης στις ΗΠΑ. Ξέρει πού θέλει να πάει -να διατηρήσει την εξουσία- αλλά ακόμη δεν ξέρει πώς να πάει. Αγκυροβολεί στα δεξιά και ακροδεξιά της αναζητώντας ηρεμία και σιγουριά, κερδίζει χρόνο. Όμως το πρόβλημα αφορά την αντιπολίτευση. Ειδικά η σήμερα αξιωματική, διαψεύδεται για μια ακόμη φορά. Στρατηγικός της στόχος είναι η συμμετοχή στην εξουσία αλλά δεν διαθέτει στρατηγική. Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ επιδίδεται στο αγαπημένο της άθλημα, τον άκρατο τακτικισμό. Έμεινε και πάλι στην ουρά των εξελίξεων και περιμένει τώρα αυτή να «καταγράψει» τις δυνάμεις της στο πρόσωπο του Τάσου Γιαννίτση, τον οποίο επέλεξε ως υποψήφιο ΠτΔ. Η πρόθεση αυτής της επιλογής είναι προφανής: θωράκιση έναντι περαιτέρω απωλειών προς τη ΝΔ και «ασφαλής(;)» τοποθέτηση των πολιτικών μετοχών του κόμματος, ως εγγύηση, σε τμήματα της εγχώριας ελίτ.
Σημειώνεται ότι, πρώτον: ο Τ. Γιαννίτσης θεωρείται ως ένα από τα απεχθή στους εργαζόμενους πρόσωπα του Σημιτισμού, που το 2001 επιχείρησε τη ματαιωθείσα τότε «ασφαλιστική μεταρρύθμιση» από το εργατικό κίνημα. Δεύτερον: ο υποψήφιος του ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να έρθει τρίτος στις σχετικές ψηφοφορίες καθώς, αναλόγως των διεργασιών στα άλλα κόμματα, η Λούκα Κατσέλη ενδέχεται να λάβει περισσότερες ψήφους και, τρίτον: αναζωπυρώνεται η εσωκομματική γκρίνια απέναντι στην ηγεσία. Μάλιστα, κάποιοι κακεντρεχείς ακούστηκαν να λένε, μάλλον χαριτολογώντας: «Μετά την πρόταση Γιαννίτση, το μόνο που μένει είναι μια δήλωση φρονημάτων απόλυτης ιδεολογικής και πολιτικής υποταγής στον σκληρό Σημιτισμό».
Με αυτά κα μ’ αυτά, Βενιζέλος γιοκ.
