Το ατύχημα που συνέβη στην ιατρό Βιβή Λουκοπούλου, παθολόγο στο γενικό νοσοκομείο (ΓΝ) Πάτρας ”ο Άγιος Ανδρέας” κατά την σύγκρουση του αυτοκινήτου της με διερχόμενη αμαξοστοιχία του Προαστιακού, το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου, ανέδειξε δύο σοβαρά ζητήματα: Την εξουθένωση των γιατρών του ΕΣΥ από το εξαντλητικό σύστημα των εφημεριών που επιδεινώνει τη ψυχοσωματική τους κατάσταση, σε συνθήκες έλλειψης ιατρικού προσωπικού και την επικινδυνότητα που συνεπάγεται η πλημμελής φύλαξη των διαβάσεων του προαστιακού σιδηροδρόμου, όταν αυτός διέρχεται από τον αστικό ιστό της πόλης. Οι κατεβασμένες μπάρες για τη διέλευση του τρένου δεν καλύπτουν πλήρως το οδόστρωμα στα δύο ρεύματα, ανόδου και καθόδου με συνέπεια τα κενά που δημιουργούνται, να ξεγελάνε τους διερχόμενους οδηγούς.
Το σύστημα εφημέρευσης των γιατρών στα νοσοκομεία αποδεικνύεται κι αυτό άκρως εξαντλητικό, επειδή οι γιατροί πραγματοποιούν υπερβολικό αριθμό εφημεριών, λόγω έλλειψης επαρκούς ιατρικού προσωπικού, αλλά και επειδή αρκετοί γιατροί, μεταξύ των οποίων και η συγκεκριμένη γιατρός, εντέλλονται συχνά-πυκνά να πραγματοποιούν εφημερίες και σε νοσοκομεία έξω από την Πάτρα, στον Πύργο, στο Αγρίνιο, στην Κεφαλλονιά, ακόμη και στην Κέρκυρα! Αυτή η τακτική των πλανόδιων γιατρών, τους καθιστά επικίνδυνους και για τους ασθενείς αλλά και για τον εαυτό τους. Αυτό συνέβη και με τη Βιβή Λουκοπούλου, η οποία την προηγούμενη ημέρα ήταν σε 12ωρη εφημερία στην κλινική της αλλά και την επόμενη ημέρα συνέχισε να διατηρεί επικοινωνία με τους ειδικευόμενους γιατρούς της κλινικής προκειμένου να διευθετηθούν οι εκκρεμότητες της εφημερίας, ως προς την νοσηλεία των ασθενών.
Η ψυχοσωματική εξουθένωση του γιατρού αποτελεί μία σωρευτική διαδικασία που οφείλεται κατά κύριο λόγο στην άστατη μεταχείρισή του από τους διοικούντες του συστήματος, οι οποίοι στέλνουν τους γιατρούς πότε εδώ και πότε εκεί, σε νοσοκομεία που ο γιατρός δεν γνωρίζει τους ασθενείς αλλά, καλείται να τους περιθάλψει με ασφάλεια.
Η εφημερία του γιατρού που τις καθημερινές είναι 17ωρη (στις αργίες είναι 24ωρη) και ακολουθεί του πρωινού ωραρίου της κανονικής εργασίας αποτελεί μιά άκρως εξουθενωτική κατάσταση, αφού καλείται να φροντίσει δυσανάλογα μεγάλο όγκο ασθενών, με σύνθετη ποικιλία προβλημάτων υγείας. Το ωράριο του εφημερεύοντα γιατρού αποτελεί μοναδικό φαινόμενο παραβίασης των νόμων για τη “Διευθέτηση του χρόνου εργασίας”, όπως ορίζεται από τα ΠΔ 88/99 και 76/05 που κυρώνουν μάλιστα αποφάσεις (Οδηγίες) της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι γιατροί του ΕΣΥ, κατά κακή τους τύχη, υποχρεώνονται σε υπερβολικά παράνομη υπερωριακή εργασία, όταν το ΠΔ 88/1999 προβλέπει συνολικό χρόνο εργασίας 48 ώρες την εβδομάδα, συμπεριλαμβανομένων και των υπερωριών ενώ κι ο νόμος 4808/2021 (της Νέας Δημοκρατίας) προβλέπει μέγιστη διάρκεια υπερωριακής απασχόλησης 150 ώρες τον χρόνο και μέχρι 3 ώρες την ημέρα! Στην πράξη, ο εφημερεύων γιατρός διενεργεί, ας πούμε, 6 εφημερίες κάθε μήνα (4 καθημερινές και δύο αργίες) και επομένως εργάζεται υπερωριακά και πέραν του πρωινού του ωραρίου (4Χ17=68 και 2Χ24=48) 116 ώρες κάθε μήνα, δηλαδή 1.392 ώρες τον χρόνο!
Το εφημεριακό σύστημα στα ελληνικά νοσοκομεία πάσχει λειτουργικά αλλά και οι εφημερίες ως υπερωριακή εργασία πληρώνονται εξευτελιστικά. Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία (ν. 5092/24) το ωρομίσθιο των εφημεριών για κάθε βαθμίδα του ΕΣΥ, αποζημιώνεται με 8,90 ευρώ/ώρα για τον συντονιστή διευθυντή, 8,46 ευρώ/ώρα για τον διευθυντή ΕΣΥ, 8,08 ευρώ/ώρα για τον επιμελητή Α’, 7,06 ευρώ για τον επιμελητή Β’ και 5,38 ευρώ/ώρα για τον ειδικευόμενο. Αυτό το ωρομίσθιο, αποτελεί την ”αναγνώριση” της επιστημονικής προσφοράς του γιατρού στους ασθενείς, από το κράτος και τη σημερινή κυβέρνηση.
Η γιατρός Βιβή Λουκοπούλου από την Πάτρα, έπαιξε την ζωή της “κορώνα-γράμματα” για να μας υπενθυμήσει, πόσο άδικο και επικίνδυνο είναι το σύστημα εφημέρευσης των γιατρών στα νοσοκομεία του ΕΣΥ. Οι συνθήκες γαλέρας που επικρατούν στην εργασία των νοσοκομειακών γιατρών ακυρώνουν όλη την φιλοσοφία του ΕΣΥ όπως αυτό θεμελιώθηκε -μονομερώς βέβαια, μόνο ως νοσοκομειακό σύστημα- με τον νόμο 1397/1983. Ένα ΕΣΥ που θέλει (και πρέπει) να αντιμετωπίζει ολιστικά τον ασθενή και γι αυτό πρέπει να επαναθεμελιωθεί και να αναδιαμορφωθεί, με την ενίσχυση του δημόσιου χαρακτήρα της περίθαλψης, κόντρα στις επιδιώξεις της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας που από το 2019 και μέχρι σήμερα, διαρκώς αποδομεί το ΕΣΥ, με στόχο να το επαναφέρει στην προ του 1983 κατάσταση, με την άκρατη ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών υγείας, με την εξαναγκαστική ώθηση των ασθενών στον Ιδιωτικό τομέα, με τη συρρίκνωση της λειτουργίας των Δημοσίων δομών υγείας, όπως τα Κ.Υ. Αγροτικού και Αστικού τύπου, τις ΤΟΜΥ και τα νοσοκομεία αλλά και με την αλλαγή σκοπού του ΕΟΠΥΥ που ως Δημόσιος Οργανισμός Αποζημίωσης Υπηρεσιών Υγείας, θα διοχετεύει το σύνολο των πιστώσεών του στις ιδιωτικές δομές υγείας, με το πρόσχημα των “μη αποδοτικων νοσοκομείων”, όπως θα γίνεται στο εγγύς μέλλον, με τις αξιολογήσεις του ΚΕΤΕΚΝΥ.
Η Αριστερά, στο σύνολό της πρέπει έμπρακτα να αγωνιστεί και να εργαστεί για τη διατήρηση του ΕΣΥ, ως εποπτικό σύστημα των δημοσίων δομών Υγείας αλλά και των δομών υγείας που αποζημιώνονται από τον ΕΟΠΥΥ, που αποζημιώνονται δηλαδή με δημόσιο χρήμα και σε αυτές το κράτος οφείλει να έχει και λόγο και παρέμβαση.
