Του Πάνου Λάμπρου
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μπροστά μας έχουμε μια συμφωνία που δεν είναι συμβατή με το πρόγραμμα της αριστεράς. Αντίθετα στα περισσότερα σημεία της είναι ξένη και εχθρική ως προς τις ανάγκες των πολλών. Είναι μια πρώτη, βασική επισήμανση, αναγκαία για να αναζητήσουμε τρόπους απεγκλωβισμού και υπέρβασής της, αντίρροπων μέτρων, ριζοσπαστικών τομών σε ένα ευρύ πεδίο, που θα είναι σε θέση να αλλάζουν εικόνα και ουσία. Στη συνέχεια, θέλοντας να δώσω συνοπτικά το στίγμα των απόψεών μου, παραθέτω πέντε τοποθετήσεις, που άκουσα στις οργανώσεις από διαφορετικούς ανθρώπους, που σηματοδοτούν μια άλλη πορεία.
Τις συνυπογράφω…
1. Έχουμε ανάγκη, άμεσα, αριστερών υποδειγμάτων. Υποδείγματα τέτοια που να πείθουν ότι η κυβέρνηση της αριστεράς δεν ήρθε για να διαχειριστεί μια εχθρική πολιτική, σαφώς νεοφιλελεύθερη, αλλά να ανοίξει δρόμους προς όφελος των ασθενέστερων κοινωνικών στρωμάτων. Υπό αυτή την έννοια, αναφέρει ο Νίκος Τσιγώνιας σε προσθήκη που κατέθεσε στην επιτροπή πολιτικής απόφασης στη συνεδρίαση της Κ.Ε.,… τα όποια ισοδύναμα δεν θα πρέπει να ανακυκλώνουν τη φτώχεια, να παίρνουν δηλαδή από τον πολύ φτωχό για να δίνουν στον άπορο, αλλά να επιδιωχθεί αναδιανομή του πλούτου. Στην αντίθετη περίπτωση θα οδηγούσε άμεσα και με ακρίβεια σε ακόμα περισσότερα συσσίτια και ακόμα περισσότερους άπορους.
2. Αλλά μια και μιλάμε για υποδείγματα, να αναφέρω τοποθέτηση συντρόφου, από τα νότια προάστια της Αθήνας, που σημείωσε με έμφαση ότι ασφαλώς αγανακτεί που βλέπει τη σύνταξή του να κόβεται, όμως, πριν πεθάνει θα ήθελε να λυθούν μερικά αξιακά θέματα, για παράδειγμα, να δει να καταργείται το θεοκρατικό καθεστώς με τους όρκους και τις εικόνες, να γίνει επιτέλους διαχωρισμός κράτους εκκλησίας, να καταργείται ο θεσμός των μαθητικών παρελάσεων, να προχωρήσει άμεσα η ψήφιση του σχεδίου νόμου για το σύμφωνο συμβίωσης… Αναρωτήθηκε τι θα γίνει με το τζαμί και σημείωσε ότι ο Αλ. Τσίπρας θα έπρεπε να είχε πάει ήδη στην Τουρκία. Όλα αυτά και άλλα πολλά, είναι έξω από την επικράτεια του μνημονίου και χρειάζεται απλώς πολιτική βούληση. Ιδού, λοιπόν…
3. Στην ίδια οργάνωση, άλλος σύντροφος, διατύπωσε ρητορική ερώτηση, τι θα κάνει το κόμμα στην περίπτωση του Ελληνικού. «Θα σταθούμε στη γωνία ή θα δώσουμε μάχη μαζί με τους πολίτες για να παραμείνει το Ελληνικό δημόσια περιουσία;» Εύλογη ερώτηση και η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι ότι τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίσουν μέσα από τα αυτόνομα κινήματα να διεκδικούν, να παλεύουν και να κερδίζουν. Θα είναι, άλλωστε, και η μεγαλύτερη προσφορά και στην ίδια την κυβέρνηση.
4. Καμία ανοχή, πλέον, είπε συντρόφισσα σε άλλη οργάνωση. Αν υπήρχαν δικαιολογίες στην εφτάμηνη διακυβέρνηση σήμερα δεν υπάρχει καμία. «Η αριστερά πρέπει να κυβερνήσει με τη συμμετοχή του κόσμου. Πόσες πόρτες υπουργείων ήταν ανοιχτές; Πόσες προσκλήσεις για συμμετοχή και κινητοποίηση υπήρξαν; Πώς νομίζουμε ότι θα αλλάξουμε τον κόσμο; Μέσα από τα γραφεία;» Ήταν μια επισήμανση που συζητήθηκε αρκετά στην οργάνωση μελών, που παραβρέθηκα, και υπήρξαν πολλά παραδείγματα «κλειστών θυρών» το προηγούμενο διάστημα.
5. Για ανοιχτό, μαζικό και πολυτασικό κόμμα μίλησε άλλη συντρόφισσα, που όπως είπε η ίδια δεν ανήκει σε καμία τάση, αλλά θεωρεί αδιανόητο να μετεξελιχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ σε ένα μονολιθικό αρχηγικό κόμμα. Το πρόβλημα του κόμματος δεν είναι οι πολλές φωνές, αλλά η κακοφωνία, η έλλειψη κανόνων, η απουσία σύνδεσης των οργανώσεων με την Κεντρική Επιτροπή, είπε. «Εμείς λέμε τις απόψεις μας. Πόσες από αυτές φτάνουν στα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ;» αναρωτήθηκε.
