Η καταρχάς συμφωνία της Μάλτας, η σημασία της, οι αρνητικές και θετικές πλευρές της, η ολοκλήρωσή της, και τα επόμενα βήματα του κόμματος και της κυβέρνησης, ήταν τα κύρια σημεία που συζητήθηκαν στην τελευταία σύνοδο της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, δυο μόλις μέρες μετά το κρίσιμο Eurogroup. Μετά από έναν πλούσιο διάλογο, με μεγάλο εύρος απόψεων, που συμπεριελάμβαναν και διαφωνίες, τελικά, η απόφαση ψηφίστηκε από ευρεία πλειοψηφία της ΚΕ με 11 ψήφους κατά και 12 λευκά. Ένα κείμενο-συμβολή από 13 μέλη της ΚΕ που ασκούσαν κριτική σε πλευρές των κυβερνητικών πεπραγμένων, αλλά και του περιεχομένου της συμφωνίας ήταν το νέο στοιχείο αυτής της συνεδρίασης. Όπως ήταν φυσικό, αυτό κυριάρχησε στον αντικυβερνητικό Τύπο από τις εργασίες της ΚΕ, εν πολλοίς διογκωμένο ως θέμα και σε κάποιες περιπτώσεις διαστρεβλωμένο.
Οι εισηγήσεις των Τσίπρα και Ρήγα έδωσαν από την αρχή, με τον τόνο τους, ένα κλίμα περίσκεψης και συγκρατημένης θετικής αξιολόγησης όσων περιλαμβάνει η συμφωνία. Αυτό το κλίμα διαπερνούσε, εν πολλοίς, και τις παρεμβάσεις των μελών της ΚΕ που μίλησαν. Την τελική απόφαση, όμως, διέκρινε υπερβολική επικέντρωση στα της Μάλτας, κάτι που, όπως ήταν επόμενο, της προσέδωσε υπερασπιστικό ύφος, περιορίζοντας άλλα σημεία, όπως την ανάγκη αποτίμησης για όσα διαδραματίζονται στη διαπραγμάτευση, πώς θα ολοκληρωθεί η αξιολόγηση, και κυρίως στο πώς θα παρέμβει και θα δράσει το κόμμα το επόμενο διάστημα και ποιες οι απαραίτητες νομοθετικές μεταρρυθμιστικές πρωτοβουλίες.
Ορατός ο ορίζοντας εξόδου
Κατά τη διαπραγμάτευση, σημείωσε ο Αλέξης Τσίπρας, «επιλέξαμε να κρατήσουμε μια στάση που δεν θα επιτρέπει τη ναρκοθέτηση της ασφαλούς εξόδου από το πρόγραμμα». Αυτό, συνέχισε, σε μεγάλο βαθμό, υπάρχει στο αποτέλεσμα, καθώς «καθίσταται πλέον ορατός ο ορίζοντας εξόδου από το πρόγραμμα». Υπογράμμισε, επίσης, ότι οι δυσκολίες που προέκυψαν στη διαπραγμάτευση δεν αφορούσαν απλώς την αξιολόγηση, αλλά ακριβώς συνδέονταν «με την πορεία της χώρας μετά το τέλος του προγράμματος και κυρίως με τη δυνατότητα, μετά το τέλος του, η χώρα να έχει ασφαλή πρόσβαση στις αγορές χρήματος, να μπορεί να σταθεί στα πόδια της», δηλαδή τα μέτρα για το χρέος. Αναφερόμενος στη συμφωνία σημείωσε: «αγωνιστήκαμε για να είναι η υλοποίηση αυτής της συμφωνίας κοινωνικά βιώσιμη». Και πρόσθεσε αμέσως: «δεν θέλουμε να κρύψουμε το γεγονός ότι στην πολιτική αυτή συμφωνία υπάρχουν μέτρα για την περίοδο μετά τη λήξη του προγράμματος 2019-2020, που ούτε αναγκαία είναι, με βάση τους δημοσιονομικούς στόχους που πετυχαίνουμε, ούτε και θα επιλέγαμε ποτέ εμείς να λάβουμε». «Ωστόσο», εκτίμησε «ο συμβιβασμός που πετύχαμε είναι η δυνατότητα για προσδιορισμένα αντίρροπα και ισοδύναμα θετικά μέτρα, που θα δημιουργούν μηδενικό δημοσιονομικό ισοζύγιο κατά τα έτη αυτά και που θα νομοθετηθούν ταυτόχρονα και θα εφαρμοστούν ταυτόχρονα».
Οι τέσσερις άξονες του σχεδίου
Μεγάλο μέρος της ομιλίας του κατέλαβε η κριτική στο σύνολο της αντιπολίτευσης, επικεντρώνοντας στην κρίση στρατηγικής που θα βιώσει, καθώς ποντάριζε έως τώρα στο ναυάγιο της διαπραγμάτευσης. Στη συνέχεια αναφέρθηκε στους άξονες του σχεδίου από εδώ και πέρα. Ο πρώτος άξονας είναι η παραγωγική ανασυγκρότηση με βιώσιμη και δίκαιη ανάπτυξη. Ο δεύτερος, η θεσμική ανασυγκρότηση με αιχμή τη συνταγματική ανασυγκρότηση. Ο τρίτος, οι μεταρρυθμίσεις με ξεκάθαρο, όπως τόνισε, θετικό και προοδευτικό περιεχόμενο. Ο τέταρτος, η εξυγίανση της πολιτικής ζωής του τόπου.
Κλείνοντας την εισήγησή του και επισημαίνοντας ότι «η ελληνική κοινωνία έχει σηκώσει δυσανάλογα βάρη σε αυτή την περιπέτεια όπου έβαλε τη χώρα το οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο των προηγούμενων δεκαετιών», σχολίασε ότι «είναι στις δικές μας πλάτες η ευθύνη να ξελασπώσουμε όχι μόνο το σήμερα και το χθες, αλλά και το αύριο». «Σ’ αυτή την πορεία» κατέληξε. «όπως δυο χρόνια τώρα τίποτα δεν μας χαρίστηκε, έτσι και τώρα τίποτα δεν θα μας χαριστεί. Όλα θα είναι αποτέλεσμα αγώνων, μαχών και συγκρούσεων», πρόσθεσε.
Δανάη Ψωμοπούλου
