Το σχέδιο του Βερολίνου για την επίτευξη απόλυτης ασφυξίας της Ελλάδας βρίσκεται πλέον σε πλήρη εξέλιξη
Του Δημήτρη Σμυρναίου
Τι θέλει τελικά το Βερολίνο; Το ερώτημα είναι αναπόφευκτο, ενόψει ενός ακόμα κρίσιμου Γιούργογκρουπ και με τον διεθνή Τύπο να ασχολείται με το πρόβλημα ρευστότητας της Ελλάδας, το οποίο υποτίθεται ότι είχε λυθεί στο προηγούμενο. Αυτοί που επέμεναν ότι ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δεν έχει καμιά διάθεση να υποχωρήσει και θα επιχειρήσει να «υποτάξει» ή ακόμα καλύτερα να ξεφορτωθεί την ελληνική κυβέρνηση φαίνεται να δικαιώνονται, καθώς ο γερμανός υπουργός Οικονομικών όχι μόνο συνεχίζει συστηματικά τα δηκτικά σχόλια κατά της κυβέρνησης, αλλά φαίνεται όπως δείχνουν κάποια κάθε άλλο παρά τυχαία δημοσιεύματα να έχει στοχοποιήσει και τον Έλληνα υπουργό Οικονομικών, Γιάνη Βαρουφάκη. Προφανώς, η εκτίμηση στο γερμανικό υπουργείο Οικονομικών είναι ότι μια αποπομπή του Έλληνα «συναδέλφου» του κ. Σόιμπλε θα προκαλούσε ένα πρώτο και σημαντικό ρήγμα στη συνοχή της ελληνικής κυβέρνησης. Για αυτό και τα δημοσιεύματα που επικεντρώνονται περισσότερο στο στυλ και στο ύφος του και όχι απαραίτητα στο περιεχόμενο των όσων λέει, πέφτουν βροχή.
Παιχνίδι υπονόμευσης
Συνοδεύονται, φυσικά, από συνεχείς αιτιάσεις για την «ανετοιμότητα και την ανοργανωσιά» της ελληνικής πλευράς. Βεβαίως, ο κ. Βαρουφάκης με τον τρόπο που επέλεξε να επικοινωνήσει τις θέσεις του έδωσε ορισμένες φορές και την αφορμή, που έψαχναν όσοι ήθελαν να τον αποδομήσουν. Έτσι, αυτό το διάστημα κυριαρχούν δημοσιεύματα, που αναφέρονται στις «υπερβολικές απαιτήσεις» της ελληνικής πλευράς, που ενώ δεν διαθέτει χρήματα, από τη μια υπόσχεται και από την άλλη αδυνατεί να εξηγήσει που θα τα βρει.
Είναι πολλοί αυτοί στο Βερολίνο, που αρχίζουν να προβλέπουν ότι η ελληνική κυβέρνηση θα χρειαστεί να πάρει κάποια στιγμή ριψοκίνδυνες αποφάσεις, αφού οι εκβιασμοί όσο περνά ο καιρός θα κορυφώνονται. Δεν είναι τυχαίο ότι οι μηχανισμοί του γερμανικού υπουργείου έχουν πάρει μπροστά και έχουν κινητοποιήσει και τους «πρόθυμους» σε Φρανκφούρτη και Βερολίνο με στόχο να επιτύχουν την ασφυξία της Ελλάδας και να την αναγκάσουν σε άτακτη υποχώρηση μπροστά στο ενδεχόμενο χρεωκοπίας. Στο παιχνίδι αυτό της υπονόμευσης, που δεν θέλει και πολύ μυαλό για να το διακρίνει και αποκρυπτογραφήσει κανείς στρατεύτηκαν φυσικά και οι «πρόθυμοι» της Ελλάδας, με κύριο μοχλό τους μηχανισμούς του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος αλλά και άλλων συντηρητικών δυνάμεων του Νότου, με πρώτο και καλύτερο τον ισπανό υπουργό Οικονομικών της Ισπανίας, ο οποίος σε κάθε ευκαιρία «εξαγγέλλει» νέο μνημόνιο για την Ελλάδα, προκειμένου να πείσει και τους δικούς του ψηφοφόρους για την αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να κυβερνήσει.
Προπαγανδιστική πανστρατιά
Σε αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο και με την Κομισιόν να περιορίζεται σε ρόλο παρατηρητή των πρωτοβουλιών του Βερολίνου και την ΕΚΤ να μετατρέπεται σε εργαλείο πρόσθετης πίεσης, πολλοί αμφιβάλουν για το πόσο θα μπορέσει να αντέξει η ελληνική κυβέρνηση. Το ερώτημα είναι αν τελικά παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενα η κυβέρνηση της κυρίας Μέρκελ επιθυμεί να σπρώξει την Αθήνα σε επιλογές ρήξης, φορτώνοντας όμως σε αυτή το βάρος αυτής της κατάληξης. Οι προβλέψεις αλλά και εκκλήσεις ορισμένων για έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη αναζωπυρώθηκαν, αλλά δεν αποτελούν πια τόσο «μεγάλη είδηση» όσο στο παρελθόν αφού και γερμανοί πολίτες έχουν μάλλον κουραστεί να τις ακούν.
Σε αυτή την πανστρατιά της γερμανικής προπαγανδιστικής μηχανής συστρατεύονται με προθυμία και αυτοί που κανονικά και λόγω θέσης θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικοί στις δημόσιες τοποθετήσεις τους όπως ο Κλάους Ρέγκλινγκ, ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ESM/EFSF), ο οποίος εξέφρασε δυσαρέσκεια για δηλώσεις, που κάνουν το τελευταίο διάστημα ο Αλέξης Τσίπρας και ο Γιάνης Βαρουφάκης και υπερβαίνοντας τις αρμοδιότητές του κάλεσε την ελληνική κυβέρνηση να μην προσχωρήσει σε αυξήσεις στους κατώτατους μισθούς και συντάξεις…
Ακόμα ένα δείγμα ότι κάποιοι στο Βερολίνο θα ήθελαν να επιστρέψουμε στις εποχές που υποδείκνυαν στους Έλληνες όχι μόνο τι θα ψηφίσουν, αλλά και τι είδους πολιτική οφείλουν να εφαρμόσουν εκείνοι που θα ψηφιστούν.
