Πιστός στις ιδεές του

Η πολιτική πορεία του Ρομπέρτο Ντε Ζέρμπι στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο
 
«Ήρθα εδώ στο Βελοντρόμ για να νικήσω την Παρί Σεν Ζέρμπι, την ομάδα που αντιπροσωπεύει την εξουσία. Εμένα, δεν μου αρέσει η εξουσία», δήλωσε ο Ρομπέρτο Ντε Ζέρμπι, προπονητής της Ολιμπίκ Μασσαλίας, μετά τη νίκη της ομάδας του με 1-0 επί των παριζιάνων αντιπάλων της στις 22 Σεπτεμβρίου. Αν αυτή η αντίδραση προκάλεσε αναταραχή σε ορισμένα μέσα ενημέρωσης και στους γάλλους οπαδούς, ήταν ακριβώς λόγω ότι ο ποδοσφαιρικός κόσμος χαρακτηρίζεται από την ένδεια πολιτικού λόγου. Πράγματι, γίνεται όλο και πιο σπάνιο να βρίσκεις τόσο υψηλού προφίλ προσωπικότητες που τολμούν να κάνουν τέτοιες δηλώσεις, σπάζοντας τη συνήθη τυποποιημένη ρητορική και τα επιχειρήματα. Αν ο Ντε Ζέρμπι επικαλείται εδώ την ταξική πάλη ως αλληγορία για την αντίθεσή του στην Παρι Σεν Ζερμαίν, θα πρέπει να το δούμε αυτό ως επαναστατική στάση;
Ο Ντε Ζέρμπι είναι, πάνω απ’ όλα, λάτρης του ποδοσφαίρου και του ρομαντισμού, μια σπάνια φυλή πράγματι. Ο Σαλίμ Λαμράνι, ο βιογράφος του (Ποδόσφαιρο σύμφωνα με τον Ρομπέρτο Ντε Ζέρμπι, Marabout, 2025), τον συγκρίνει με τον Μαρσέλο Μπιέλσα, το είδωλο του νοτιοαμερικανικού ποδοσφαίρου που προπονούσε επίσης την Ολιμπίκ Μασσαλίας. Ο Ντε Ζέρμπι μοιράζεται με την Ελ Λόκο ένα πάθος, μια φλογερή ιδιοσυγκρασία, και οι δύο δίνουν μεγάλη σημασία στις έννοιες της τιμής και της τήρησης του λόγου. Αυτό το χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς του πηγάζει από την παιδική του ηλικία, επηρεασμένο σε μεγάλο βαθμό από την ποπ κουλτούρα του δρόμου και την ιταλική ultra σκηνή, ειδικά την ομάδα της Μπρεσια.
Οι δύο προπονητές παίζουν ένα αδυσώπητα επιθετικό στυλ ποδοσφαίρου, πρόθυμοι να αναλάβουν οποιοδήποτε ρίσκο για να δημιουργήσουν επιθετικό παιχνίδι και, ως εκ τούτου, συναίσθημα στους θεατές. Κάποιοι συγκρίνουν τον Ρομπέρτο ντε Ζέρμπι με έναν “Ρομπέν των Δασών”, ικανό να φέρει χαρά και ευτυχία σε ανθρώπους που γενικά στερούνται από αυτήν λόγω των υλικών τους συνθηκών. Αυτό τον οδήγησε στην απόφασή του να έρθει στην Μαρσέιγ, παρά τις πιο επικερδείς προσφορές σε πιο συναρπαστικά πρωταθλήματα. Μόλις έφτασε στην ομάδα της Μασσαλίας, ο γέννημα θρέμμα της Μπρέσια εξήγησε γρήγορα ότι ήταν εκεί πάνω απ’ όλα για την παθιασμένη ατμόσφαιρα στο Βελοντρόμ, την καρδιά μιας πόλης που έχει δεχτεί μεγάλο πληθυσμό μεταναστών και όπου το ποσοστό φτώχειας φτάνει το 50% σε ορισμένες γειτονιές. Το ποδόσφαιρο που υπηρετεί την εργατική τάξη. Αυτό τον ενδιαφέρει, αυτό τον ωθεί.
Ο «Ρόμπι» οφείλει την προσκόλλησή του στην κουλτούρα των ultras τόσο στην κοινωνική του καταγωγή όσο και στο οικογενειακό του υπόβαθρο. Ο πατέρας του, επικεφαλής των οπαδών της Μπρέσια, του ενστάλαξε αυτούς τους κώδικες εμπλέκοντάς τον από την παιδική του ηλικία στις οθόνες και τους τιφόζι στις κερκίδες του σταδίου Μάριο Ριγκαμόντι. Αυτή η ιστορία διευκόλυνε επίσης την προσαρμογή του στην Μαρσέιγ και το Βελοντρόμ, την πύλη του κινήματος των ultras στη Γαλλία. Πέρα από την ποδοσφαιρική πτυχή, ο προπονητής της Μαρσέιγ έχει ήδη εκφράσει δημόσια τις πολιτικές του απόψεις, κάτι που παραμένει σπάνιο: «Πάντα μισούσα την αδικία. Ποτέ δεν αποδέχτηκα αυτούς που είναι σκληροί με τους αδύναμους. Αυτή είναι μια κόκκινη γραμμή για μένα. Πρέπει να είσαι σκληρός με τους ισχυρούς, με αυτούς που βρίσκονται στην εξουσία, αλλιώς σιωπάς. Το να επιτίθεσαι στους πιο αδύναμους είναι μια πράξη απερίγραπτης δειλίας. Ξέρω πώς είναι να βρίσκεσαι σε θέση αδυναμίας».
Προερχόμενος από λαϊκό υπόβαθρο, ο ιταλός προπονητής βίωσε κοινωνικές δυσκολίες σε νεαρή ηλικία, ιδιαίτερα μετά την άδικη απόλυση του εργάτη πατέρα του από το εργοστάσιο. Αυτό τον ώθησε να θέλει να κάνει το ποδόσφαιρο επάγγελμά του, να κερδίσει τα προς το ζην και να ξεφύγει από τη φτώχεια, αλλά και να κάνει τον πατέρα του περήφανο. Καταλαβαίνουμε ήδη την ιδέα του να φέρνει χαρά στους ανθρώπους που υποφέρουν, στους εργαζόμενους, μέσω του ποδοσφαίρου, αλλά αυτή στην πραγματικότητα πηγαίνει πολύ πιο βαθιά. Μεγάλος θαυμαστής του Ντιέγκο Μαραντόνα, ενός παίκτη του λαού και υπερασπιστή των καταπιεσμένων, ο Ντε Ζέρμπι θέλει να «αποκαταστήσει την αξιοπρέπεια στις εργατικές τάξεις», αξιοπρέπεια που έχει κλαπεί από τον καπιταλισμό και την εκμετάλλευση. Αυτό του δίνει κάτι κοινό με τη μητέρα του Ντανιέλε Ντε Ρόσι, με την οποία ζήτησε συνάντηση μετά τις αναρτήσεις της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπου ισχυριζόταν ότι είναι «κομμουνίστρια» και υποστήριζε μια πιο δίκαιη κατανομή του πλούτου.
Καταλήγοντας ο Σαλίμ Λαμράνι υπογραμμίζει για τον ιταλό προπονητή: «Παρόλο που ανήκει σε μια εξαιρετικά προνομιούχα τάξη, έχει παραμείνει πιστός στον λαό του». Ο Ντε Ζέρμπι, όσο το δυνατόν περισσότερο, διατήρησε μια πολιτική προοπτική, μια κοινωνική προσέγγιση και μια εξαιρετικά ανταγωνιστική νοοτροπία σε αυτό το εξαιρετικά ανταγωνιστικό και υποκριτικό περιβάλλον που νοιάζεται ελάχιστα για τα συμφέροντα των εργαζομένων και των μειονοτήτων, ενώ η δυσοσμία του χρήματος γίνεται αηδιαστική. Χωρίς να παραβλέπουμε τα παράδοξα, μπορούμε μόνο να χειροκροτήσουμε τις δηλώσεις του ιταλού προπονητή. Έχουν το πλεονέκτημα ότι υπάρχουν σε έναν ωκεανό πολιτικής ορθότητας και υποτιθέμενης απολιτικοποίησης.