Φωτογραφία: Από το Instagram Piazza Carlo Giuliani – Ragazzo
Γέμισε ξανά με κόσμο για ένα τριήμερο η Πλατεία Κάρλο Τζουλιάνι με αυτούς που δεν ξεχνούν τις τραγικές ημέρες του Κοινωνικού Φόρουμ της Γένοβα και τη δολοφονία του Κάρλο πριν από 24 χρόνια.
«Από το ελάχιστο κοινωνικό κράτος, περάσαμε στη μέγιστη κρατική ποινικοποίηση», προειδοποίησε ο Ίταλο ντι Σάμπατο από το Παρατηρητήριο Καταστολής, συνδέοντας τη βάρβαρη και απάνθρωπη καταστολή από την κυβέρνηση Μπερλουσκόνι και αυτό που επακολούθησε την G8 στη Γένοβα και την Ιταλία μετά το 2001 με την «παν-ποινικοποίηση» της καθημερινότητας των πολιτών από το «Διάταγμα για την Ασφάλεια» της Μελόνι, που έβαλε στο στόχαστρο τις πλατείες και τους δρόμους, τα Κοινωνικά Κέντρα, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τις συναυλίες και κάθε χώρο ή μέσο έκφρασης της διαφωνίας.
Η αίσθηση ότι περνάμε από την παγκοσμιοποίηση των αγορών στην παγκοσμιοποίηση των πολέμων ήταν αισθητή όλο το τριήμερο με τις συνεχείς αναφορές στη γενοκτονία στην Παλαιστίνη και τον επανεξοπλισμό της Ευρώπης.
«Γένοβα, 20 Ιουλίου 2025
Ευχαριστούμε.
Σε όσους ήταν εκεί, σε όσους έδωσαν τα σώματα, τις φωνές, τα δάκρυα, τα τραγούδια τους.
Σε όσους που έφεραν ένα λουλούδι, ένα πλακάτ, μια ανάμνηση.
Σε όσους επιστρέφουν κάθε χρόνο και σε όσους ήρθαν για πρώτη φορά.
Ευχαριστούμε όσους μετέτρεψαν τον πόνο σε παρουσία, τον θυμό σε ζωντανή μνήμη.
Για τον Κάρλο, που δεν σταματά να περπατάει δίπλα μας.
Για τις ιδέες που δεν θα πεθάνουν ποτέ.
Για το όνειρο ενός άλλου δυνατού κόσμου, που ακόμα τρέχει στις φλέβες μας.
Για κάθε υψωμένη γροθιά που λέει “είμαστε εδώ”,
για κάθε φωνή που αμφισβητεί τη σιωπή που θα ήθελαν να μας επιβάλουν, για κάθε ομιλία που έγινε, έναν μικρό χώρο που μπορεί να είναι ένας ολόκληρος κόσμος.
Στην Piazza Carlo Giuliani, πρώην Piazza Alimonda, ήρθε ένα πλήθος κόσμου.
Φτιαγμένο από καρδιοχτύπια, βήματα, αγκαλιές, χειροκροτήματα, από διαφορετικές γενιές, που συμμετέχουν εξίσου στους κοινούς αγώνες.
Ένα πλήθος που δεν ξεχνά, γιατί η ανάμνηση δεν σημαίνει να σταματάμε στο παρελθόν, αλλά να κρατάμε τα χέρια μας στο παρόν, να βρίσκουμε τη δύναμη για να προχωρήσουμε μπροστά.
Δεν θέλουμε μια ανάμνηση που να λιώνει σαν κερί, αλλά μια μνήμη που καίει, που να πυροδοτεί τις συνειδήσεις, που να συγκινεί, που να κινεί πράγματα και καταστάσεις. Μια μνήμη που τραγουδάει, φωνάζει, αγκαλιάζει.
Που να κρατάει τον Κάρλο ζωντανό μαζί μας.
Αυτή η πλατεία είναι ο κοσμικός άμβωνας μας, το σχολείο της ελευθερίας μας, ο σπασμένος καθρέφτης μας που αντανακλά έναν θρυμματισμένο κόσμο, αλλά και που ξέρει πως να συνθέτει ξανά τα κομμάτια.
Ευχαριστούμε.
Σε όσους ανοίγουν ξανά αυτή την πληγή κάθε χρόνο, όχι για να θρηνήσουν, αλλά για να την εμποδίσουν να κλείσει στην αδιαφορία, για να διασφαλίσουν ότι η ελπίδα μπορεί να συνεχιστεί και να ανανεωθεί.
Ευχαριστούμε όσους επιλέγουν να είναι εδώ, για να πουν για άλλη μια φορά, μαζί: δεν τελείωσε.
Δεν μας έχετε σβήσει. Δεν θα μας έχετε νικήσει.
Το οφείλουμε στον Κάρλο.
Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός.
Και το πιστεύουμε πραγματικά.
Με όλη μας την καρδιά.
Με όλο μας τον θυμό.
Με όλη την ελπίδα που έχουμε.
Πάντα για τον Κάρλο.
Πάντα μαζί»
Επιτροπή Πλατείας Κάρλο Τζουλιάνι
Κείμενο – μετάφραση: Αργύρης Παναγόπουλος





