Ο Βασίλης Ρόγγας συζητάει στην Εποχή των Podcast με τον Συμεών Λαμάι, πολιτικό επιστήμονα & δικηγόρο που εργάζεται στο Λονδίνο και γνωρίζει τα τεκταινόμενα στην γειτονική χώρα εδώ και πολλά χρόνια αρθρογραφώντας ενιότε και στον αλβανικό και ελληνικό τύπο.
Ακούστε στο Spotify:
Ακούστε στο youtube:
το κίνημα έχει καταφέρει να αποδομεί οποιαδήποτε επίθεση εξαπολύει ο Ράμα
Μέχρι και για αντισημίτες κατηγόρησε τους διαδηλωτές!
Το πολιτικό σύστημα της Αλβανίας έχει τις ίδιες παθογένειες από τη δεκαετία του 1990.
Μετά την πτώση του υπαρκτου σοσιαλισμού έγινε μια νεοφιλελεύθερη μετάβαση σε όλα τα επίπεδα και προπαντώς επικράτησε η έννοια της ατομικής ευθύνης.
Τα δυο κυρίαρχα κόμματα οδήγησαν τη χώρα σε μια τεράστια καταστροφή το 1997 και την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος.
Την δεκαετία του 2000 είχαμε ένα δικομματισμό “δυομιση κομμάτων” με την διάσπαση του Ιλίρ Μέτα, ο οποίος τώρα βρίσκεται στη φυλακή.
Έπειτα από το 2010 έχουμε ένα κομματικό σύστημα “ενάμιση κόμματος”, με τον πόλο του Ράμα να είναι κυρίαρχος.
Είναι η τέταρτη θητεία του Ράμα ως πρωθυπουργός, προφανώς εξ αυτού έχει μια τεράστια αλαζονία.
Δεν έχει συνηθίσει να τον αμφισβητούν, όπως κάνει το κίνημα των φλαμίγκο, και δεν ξέρει πως να το αντιμετωπίσει.
Βρισκόμαστε στην τέταρτη δεκαετία μετά την πτώση του προηγούμενου συστήματος και οι αλβάνοί πολίτες συνεχίζουν να μεταναστεύουν.
Οι αλβανικής καταγωγής πολίτες είναι περισσότεροι πια εκτός Αλβανίας παρά εντός.
Το μοντέλο ανάπτυξης της Αλβανίας έχει συνδεθεί σχεδόν αποκλειστά στον κατασκευαστικό τομέα, το real estate και τον τουριστικό τομέα.
Το αλβανικό κράτος έδινε δικαίωμα χρήσης σε διαφορετικούς ανθρώπους κι έτσι το ιδιοκτησιακό ζήτημα της χώρας είναι ιδιαίτερα μπλεγμένο και κάποιες φορές με αιματηρούς τρόπους.
Η αλβανική διασπορά συχνά πια, λόγω κινήματος, δηλώνει οτι θα ήθελε να γυρίσει πίσω αν αλλάξει το πολιτικό σύστημα.
Η αριστερή ‘Κίνηση Μαζί” έχει ρίξει σπόρους στην αλβανική κοινωνία. Είναι αυτοί οι οποίοι δίνουν προοδευτική κατεύθυνση στο κίνημα.
Το σύνθημα των ανθρώπων είναι “για μια νέα Αλβανία”, ενάντια στις οικονομικές και πολιτικές ελίτ.
Η κυβέρνηση Ράμα έχει θερμές σχέσεις με την κυβέρνηση Νετανιάχου, η κοινωνία όμως βρίσκεται στην αντίπερα όχθη.
Δεν υπάρχει αντιευρωπαϊκό ρεύμα στην αλβανική κοινωνία. Η Ευρώπη φαντάζει σαν κίνηση προς έναν απαραίτητο εκσυγχρονισμό.
Η βαθιά ατομικιστική κοινωνία της Αλβανίας – που διαμορφώνεται ως τέτοια κι από τους μιντιάρχες- δεν φαίνονταν πώς θα ήταν ενάντια στο παλιό. Δεν μπορεί κανείς παρά να είναι αισιόδοξος παρακολουθώντας το κίνημα.
Ακόμα κι αν αύριο το κίνημα κουραστεί έχει καταφέρει μακροπρόθεσμα δημιουργήσει περισσσότερες την οπτική πως το πολιτικό σύστημα χρειάζεται συνολική αλλαγή.
