Φωτογραφία: ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ/EUROKINISSI
Η ΕΦΕΕ αποτελούσε τη δομή οργάνωσης των φοιτητών για τα πανεπιστήμια της Ελλάδας. Ιδρύθηκε το 1963 και από τότε οργάνωνε τους αγώνες του φοιτητικού κινήματος, δίνοντας μεγάλες μάχες για την αύξηση της χρηματοδότησης για την παιδεία, αλλά και για την κατάκτηση και τη διεύρυνση δημοκρατικών ελευθεριών. Μετά την πτώση της χούντας και την ώθηση που είχε το φοιτητικό κίνημα, κατάφερε να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη και στις νίκες των φοιτητικών αγώνων. Το 1995 ήταν η τελευταία χρονιά πραγματοποίησης του συνεδρίου της ΕΦΕΕ. Έκτοτε, και σταδιακά μέχρι σήμερα, εντάθηκε η πορεία αποδυνάμωσης του οργανωμένου φοιτητικού κινήματος και του εκφυλισμού των δημοκρατικών διαδικασιών στους συλλόγους.
Σήμερα, το φοιτητικό κίνημα, χωρίς δομές, μοιάζει να έχει απωλέσει σε μεγάλο βαθμό την κοινωνική του χρησιμότητα, και να αδυνατεί να συνδεθεί με τον γενικότερο αναβρασμό που υπάρχει στην κοινωνία. Η συμμετοχή στις φοιτητικές εκλογές, που κάθε χρόνο κινείται σε πολύ χαμηλά επίπεδα, η αντικειμενική ανεπάρκεια αντιμετώπισης των κυβερνητικών σχεδίων που προωθούν τα τελευταία χρόνια την πλήρη ιδιωτικοποίηση του δημοσίου πανεπιστημίου, η αδυναμία σύνδεσης με τα διεθνείς διεργασίες (όπως το περσινό αντιπολεμικό φοιτητικό κίνημα που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ, αλλά δεν έφτασε ποτέ στην Ελλάδα) καθώς και τα εκφρασμένα σχέδια Μητσοτάκη για χτύπημα του φοιτητικού συνδικαλισμού μέσω των ενιαίων ψηφοδελτίων, συμπληρώνουν μια εικόνα κρίσης, η οποία οδηγεί σταδιακά στην παύση κάθε ουσιαστικής πολιτικής διεργασίας εντός των φοιτητικών συλλόγων, και την πλήρη άρση του παρεμβατικού ρόλου που συνήθιζαν να διαδραματίζουν οι φοιτητικοί σύλλογοι στα πολιτικά πράγματα –ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την εκπαιδευτική πολιτική– σε όλη την μεταπολιτευτική περίοδο. Στην νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται, είναι απολύτως ορατός ο κίνδυνος, οι επόμενες επιχειρούμενες «μεταρρυθμίσεις» να γίνουν εντελώς ερήμην των φοιτητών και των φοιτητριών.
Στο πλαίσιο αυτό, το διακύβευμα της επόμενης περιόδου είναι πολλαπλό. Τα αυταρχικά σχέδια Μητσοτάκη, όπως αυτά εκφράστηκαν στη συνάντηση του με τους πρυτάνεις, η επικείμενη συνταγματική αναθεώρηση που θα έχει άλλη μια φορά στο επίκεντρο την αναθεώρηση του άρθρου 16, οι διαγραφές φοιτητών, καθώς και η γενοκτονία στη Γάζα που συγκλονίζει όλη την ανθρωπότητα, είναι μόνο μερικά από τα ζητήματα που επιβάλλουν την άμεση ανασυγκρότηση των φοιτητικών συλλόγων και των διαδικασιών τους, μια υπόθεση που είναι άμεσα συνδεδεμένη και με τη δημιουργία μιας πανελλαδικής τριτοβάθμιας δομής εκπροσώπησης, όπως ήταν η ΕΦΕΕ. Μια δομή όπως η ΕΦΕΕ, που θα δυναμώσει το ενδιαφέρον των φοιτητών/τριων για τη συμμετοχή στις συλλογικές διαδικασίες, θα κατοχυρώσει θεσμικά τους φοιτητικούς συλλόγους και θα επανανοηματοδοτήσει τις, εκφυλισμένες σήμερα, γενικές συνελεύσεις έχει μόνο θετικά να προσφέρει στο φοιτητικό κίνημα, καθώς θα δημιουργήσει το κατάλληλο πολιτικό πλαίσιο για την εκ νέου ορμητική είσοδο του νεολαιίστικου παράγοντα και των αναγκών του στο προσκήνιο με τρόπο πολιτικά αποτελεσματικό.
Όσο πολιτικές δυνάμεις, όπως η ΔΑΠ και ΠΑΣΠ, που ευνοούνται από μία πραγματικότητα όπου οι φοιτητικοί σύλλογοι είναι απαξιωμένοι και αδρανείς, προτάσσουν νεφελώδεις λύσεις ανάθεσης όπως τη δημιουργία φοιτητικών κοινοβουλίων, είναι αναγκαία η πολιτική συμφωνία των δυνάμεων της Αριστεράς γύρω από ένα σχέδιο πανελλαδικής πολιτικής έκφρασης του φοιτητικού κινήματος. Απόψεις που προέρχονται από τα αριστερά και θεωρούν τα παραπάνω γραφειοκρατικοποίηση των διαδικασιών του φοιτητικού κινήματος, αντιπαραθετική ως προς την ανάγκη ενεργητικής συμμετοχής του κόσμου, είναι πολιτικά κοντόφθαλμες και ευνοούν την επ’ αόριστον διαιώνιση της σημερινής εξαιρετικά αρνητικής πολιτικής συγκυρίας.
Όσοι ενδιαφέρονται για την ενδυνάμωση της Αριστεράς στα πανεπιστήμια και την υπεράσπιση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα του, ενάντια στην έμμεση ή άμεση ιδιωτικοποίηση πτυχών του και την αποφυγή της πλήρους αντιδημοκρατικής εκτροπής στη λειτουργεία του, δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν από αυτή τη συζήτηση.
Ο μόνος που μπορεί και πρέπει να φοβάται την εκ νέου συγκρότηση των δομών του φοιτητικού κινήματος, είναι η κυβέρνηση της ΝΔ που τα τελευταία 6 χρόνια επιδιώκει να πάρει μία ιστορική αντιδραστική ρεβάνς, να μετατρέψει το δημόσιο πανεπιστήμιο κεκτημένο των χρόνων της μεταπολίτευσης, στα πρότυπα των νεοφιλελεύθερων ονειρώξεων της, και να τελειώσει μία για πάντα με το οργανωμένο φοιτητικό κίνημα.





