Μετά τα μεγαλειώδη και ιστορικά συλλαλητήρια σε όλη τη χώρα, ένα «φάντασμα προβοκατσιολογίας» με πράκτορες και παρακρατικούς πλανάται πάνω από τα κεφάλια μας.
Ένα απλό scroll χρειάζεται, σε social media και ιστοσελίδες, για να καταλάβει κανείς την οργή των «απλών πολιτών» που ήθελαν να διαδηλώσουν ειρηνικά, αλλά οι προβοκάτορες τους το χάλασαν.
Συγκεκριμένα, κυκλοφορούν βίντεο, άλλα από παλιές κινητοποιήσεις και άλλα από τις τωρινές, που δείχνουν κόσμο να συγκρούεται με ακροδεξιούς ή με την αστυνομία. Η κοινή γνώμη είναι πεπεισμένη πως όλοι αυτοί είναι αστυνομικοί ντυμένοι κουκουλοφόροι με στόχο να αμαυρώσουν τις ειρηνικές διαδηλώσεις. Μάλιστα, το γύρο του διαδικτύου κάνουν και βίντεο με εξοργισμένους ανθρώπους να επιτίθενται φραστικά σε όσους/ες φορούν κουκούλες, ορισμένους/ες από τους/τις οποίους/ες στοχοποιούν στα μέσα.
Μια συζήτηση για το αν οι συγκρούσεις είναι προωθητικές για το κίνημα, για το αν ήταν η κατάλληλη στιγμή και οι κατάλληλες συνθήκες για να γίνουν, ή αν έγιναν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, είναι εποικοδομητική. Ωστόσο, όλη αυτή η «ψεκασμένη» αγανάκτηση από ακροδεξιούς, αλλά και ορισμένους που θεωρούν τους εαυτούς τους προοδευτικούς, σε ένα πράγμα συντελεί: στο να θεωρούνται κατακριτέοι/ες και «απαγορευμένοι/ες» όσοι/ες αγωνιστές/ριες επιλέγουν τις συγκρούσεις με την αστυνομία και το κράτος ως τρόπο αντίδρασης.
Μέχρι πρότινος, κομμάτια της Αριστεράς στην Ελλάδα υιοθετούσαν τέτοιου είδους αντιλήψεις για όσους/ες φορούν κουκούλες, χωρίς να υπολογίζουν πως πολλοί από αυτούς/ες είναι στοχοποιημένοι/ες, έχουν δικαστήρια και αποτελούν πραγματικό κίνδυνο για το αβυσσαλέα κατασταλτικό κράτος. Έτσι, θεωρούσαν πως αποτελούσαν αυτοί πρωτοπορία και κέρδιζαν πολιτικό έδαφος. Από την άλλη, κομμάτια της Αναρχίας κατηγορούσαν την Αριστερά ότι στέκεται εμπόδιο στην ουσιαστική πάλη και υιοθετεί μια ηττοπαθή στάση. Και αυτή η διαμάχη κρατάει χρόνια. Ωστόσο, τα πράγματα σήμερα είναι πιο επικίνδυνα, καθώς η Ακροδεξιά «καλπάζει» σε ολόκληρη την Ευρώπη και όχι μόνο.
Στην Ελλάδα, οι οργανωμένοι εθνικιστές «κάνουν βήματα», οργανώνονται παραπάνω και αρχίζουν δειλά να παίρνουν χώρο ακόμα και στο δρόμο. Αντίθετα, κάποιοι/ες αγωνίζονται, ρισκάρουν, και με ό,τι μέσο διαθέτουν αντιστέκονται. Είναι το λιγότερο διασπαστικό να θεωρείται πως όλοι/ες αυτοί/ες είναι αστυνομικοί, πως όσοι συγκρούονται είναι ασφαλίτες, και έτσι να καλλιεργείται η ιδέα ότι δεν επιτρέπεται το κίνημα να συγκρουστεί με το κράτος, ακόμα και αν πεθάνουν 57 ψυχές από την πολιτική που εφαρμόζεται.
Σίγουρα υπάρχει προβοκάτσια, σίγουρα υπάρχουν ασφαλίτες και παρακρατικοί σε κάθε πορεία, που στόχο έχουν να ταυτοποιήσουν πρόσωπα και να δώσουν πληροφορίες. Αυτός είναι και ο λόγος που πολλοί/ές από τους/τις αγωνιστές/ριες αναγκάζονται να φορέσουν κουκούλες. Σίγουρα, όμως, χρειάζεται ένα μέτρο στην παραφιλολογία περί προβοκάτσιας και παρακρατικών. Όλη αυτή η κατάσταση, στο σήμερα, αποπροσανατολίζει από τον πραγματικό σκοπό των κινητοποιήσεων, διασπά την κοινωνία και βάλλει κατά του κινήματος. Μοναδική κερδισμένη από την αέναη κόντρα μεταξύ «κανονικών» διαδηλωτών και πρακτόρων είναι η Ακροδεξιά.
