Οι άνθρωποι αλλάζουν. Αλλάζουν και πολιτικές θέσεις. Προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο, εξαρτάται από τη σκοπιά που το βλέπεις. Για υποκειμενικούς λόγους ή επειδή διαψεύστηκαν οι προσδοκίες τους. Θα πρέπει να μάθουμε να αντιμετωπίζουμε αυτές τις μετατοπίσεις σαν πιθανές κινήσεις, που δεν χρειάζεται να επισύρουν τις αρές των τριακοσίων θεοφόρων πατέρων. Αρκεί να γίνονται με πολιτική επιχειρηματολογία, είτε αυτή μας βρίσκει σύμφωνους είτε όχι. Και με την τήρηση κάποιων αξιακών κανόνων. Ακριβώς για να μπορούμε να τις αποτιμούμε πολιτικά και όχι με το θυμικό ή, ακόμα χειρότερα, σαν πράξεις εσχάτης προδοσίας με απαξιωτικές προσωπικές επιθέσεις.
Οι δύο πρώην βουλεύτριες του ΜέΡΑ25, που ανεξαρτητοποιήθηκαν πριν από αρκετούς μήνες, επιχείρησαν τότε να εξηγήσουν πολιτικά την απόφασή τους, αν δεν μας απατά η μνήμη. Καλό θα ήταν την απόφασή τους αυτή να είχε συνοδέψει η παραίτησή τους από το βουλευτικό αξίωμα. Η βουλευτική έδρα είναι συλλογική διεκδίκηση και κατάκτηση, όχι προσωπική. Αυτό, όμως, αφορά κυρίως το πλαίσιο των σχέσεων που έμπρακτα διαμορφώνονται στο εσωτερικό του πολιτικού οργανισμού από τον οποίο αποχώρησαν.
Από τη στιγμή που επιλέγουν, όμως, να προσεγγίσουν έναν άλλο πολιτικό οργανισμό, τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, και να τον ενισχύσουν, θα όφειλε ο ίδιος να τις προστατέψει και να τους υποδείξει να περιμένουν την προκήρυξη των εκλογών, για να τις συμπεριλάβει στα ψηφοδέλτιά του, εφόσον το επιθυμούσαν. Ώστε να μη δίνεται αφορμή για δυσμενή σχόλια, που μπορεί να βλάψουν και τις μεν και τον δε. Και να συμβάλλουν στη διαμόρφωση ακατάλληλων συνθηκών για την προώθηση των μετεκλογικών συνεργασιών, που ορθά επιδιώκει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.
