Φωτογραφία: Pixabay
Η ανακοίνωση από τον πρωθυπουργό της επιδότησης ενός μηνιαίου ενοικίου τον χρόνο και του επιδόματος των 250 ευρώ για μια κατηγορία συνταξιούχων την επομένη του Πάσχα συνοδεύτηκε από τον δημοσιογραφικό σχολιασμό της ως αιφνιδιαστική κίνηση. Όμως, μόνο αιφνιδιαστική δεν ήταν, παρότι δεν μπορούσε να είναι εκ των προτέρων γνωστό τι ακριβώς θα περιλάμβανε.
Επιχείρηση αλλαγής ατζέντας
Ο κ. Μητσοτάκης από καιρό τώρα ήταν φανερό ότι σχεδίαζε την αλλαγή της ατζέντας, καθώς επί τρεις μήνες σχεδόν βρισκόταν στριμωγμένος στα σχοινιά όχι μόνο από την αντιπολίτευση, αλλά και εξαιτίας των πρωτόγνωρων λαϊκών κινητοποιήσεων. Προσπάθησε, άλλωστε, να το πετύχει με επικοινωνιακές κινήσεις στο ίδιο το πεδίο του εγκλήματος των Τεμπών. Μάταια όμως.
Φαίνεται, ωστόσο, ότι κάποιοι συμβούλεψαν το Μαξίμου πως δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος από την προσφυγή στις επιδοματικές παροχές. Τουλάχιστον είναι δοκιμασμένο μέσο. Και δεν υπήρχε προσφορότερος χρόνος για την επιχείρηση μεταστροφής από την επομένη των ημερών της εορταστικής ραστώνης. Χρειαζόταν, βέβαια, και η βοήθεια των μίντια, αλλά αυτή φαίνεται ότι θεωρείται –και είναι– εξασφαλισμένη τις περισσότερες φορές.
Όσοι «ερμηνεύουν» αυθεντικά τις κυβερνητικές προθέσεις, μας πληροφορούν έγκαιρα ότι τα συγκεκριμένα μεταχρονολογημένα επιδόματα δεν είναι παρά η ουβερτούρα, καθώς το κυρίως θέμα θα αναπτυχθεί στη ΔΕΘ. Δεν αποκλείεται. Το βέβαιο είναι ότι πρόκειται για επιλογή που αποσκοπεί στην απόσπαση της κυβερνητικής παράταξης από τις χαμηλές πτήσεις όπου την οδήγησαν οι κάλπες της ευρωβουλής, ώστε να επανέλθει στα επίπεδα διεκδίκησης ποσοστού που διασφαλίζει πιανούμενο υπερ-μπόνους, έστω και με απανωτή δεύτερη εκλογική αναμέτρηση. Το αν αυτές οι δύο αναμετρήσεις θα γίνουν πρόωρα ή στην ώρα τους δεν έχει σημασία, αυτό θα κριθεί από τις συνθήκες. Στο Μαξίμου, πάντως, ετοιμάζουν το έδαφος από τώρα.
Διαιρετικές τομές, πολιτικές κατατμήσεις
Όπως ανέφερε ο κ. Δ. Μαύρος της MRB μιλώντας την Τετάρτη στο Open, έρευνα που παρήγγειλε το ΕΛΚ σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, έδειξε ότι γενικότερα τα νεοφιλελεύθερα δεξιά κόμματα με την εφαρμοσμένη πολιτική τους εξασφαλίζουν τη συσπείρωση γύρω τους των ανώτερων οικονομικά στρωμάτων, που συνδέουν πια την τύχη τους, τα συμφέροντα και τα προσδοκώμενα οφέλη τους με αυτές τις πολιτικές δυνάμεις, περίπου σε ποσοστά όπως τα σημερινά δημοσκοπικά της ΝΔ. Τα οποία ενισχύονται με πολιτικές που προσελκύουν τα ανώτερα επίπεδα των μεσαίων οικονομικά στρωμάτων, ώστε αυτά να στρογγυλεύουν στο 30% και πάνω.
Κάτι τέτοιο φαίνεται ότι επιχειρεί και η ΝΔ. Το κακό γι’ αυτήν είναι ότι υπάρχει και το υπόλοιπο 70%. Το οποίο μπορεί να «νοθεύεται» από τη σημαντική επιρροή που ασκούν πάνω του τα ακροδεξιά κόμματα, αλλά αποτελεί οπωσδήποτε επικίνδυνη απειλητική για την κυριαρχία της μάζα. Ο φόβος που τη διακατέχει είναι μήπως αυτή αποκτήσει πολιτική συνοχή με την κατάθεση αντίπαλου πολιτικού σχεδίου, ικανού να συσπειρώσει μεγαλύτερες από τις δικές της δυνάμεις.
Κάτι τέτοιο δεν φαίνεται στον ορίζοντα, παρά το γεγονός ότι αρκετοί βλέπουν, εσφαλμένα, στην αλματώδη άνοδο της Πλεύσης Ελευθερίας αναλογίες με την πρώτη δεκαπενταετία του 2000. Η τεράστια διαφορά που υπάρχει σήμερα, είναι ότι δεν υφίσταται αντίπαλο πολιτικό σχέδιο υποστηριζόμενο και υπηρετούμενο από μια ανάλογη του ιστορικού ΣΥΡΙΖΑ συγκροτημένη πολιτική δύναμη και μάλιστα της Αριστεράς. Το πρωτοφανές κίνημα για δικαιοσύνη και δικαίωση για το έγκλημα των Τεμπών δεν προσφέρει την αναγκαία πολιτική ύλη για ένα τέτοιο σχέδιο και η Πλεύση Ελευθερίας, που τροφοδοτείται όπως φαίνεται από την άνοδό του, δεν είναι διατεθειμένη ή σε θέση να το επεξεργαστεί.
Πολιτικό σχέδιο: επείγον πρόγραμμα και συμμαχίες
Γιατί για ένα τέτοιο πολιτικό σχέδιο, τουλάχιστον στο έδαφος της Αριστεράς,δεν αρκεί ένα λίγο πολύ ικανοποιητικό για τις κοινωνικές ανάγκες πρόγραμμα, που μπορεί να συνταχθεί. Χρειάζεται να αναδειχθεί μέσα απ’ αυτό τι επείγει να αλλάξει ριζικά και να προσδιοριστεί με ποιες δυνάμεις πολιτικές και κοινωνικές, πρόθυμες και ικανές για κάτι τέτοιο,είναι δυνατό αυτό να επιχειρηθεί.
Ιστορικά, ένα τέτοιο εγχείρημα έχει επιχειρηθεί στη μεταπολίτευση με δύο τρόπους. Τη δεύτερη μεταπολιτευτική πενταετία με το ανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ, εκκινώντας από μια αντιδεξιά κεντρώα βάση, που η ηγεσία της αποφασίζει να ριζοσπαστικοποιήσει το πρόγραμμα και τον λόγο της, ώστε να συσπειρώσει γύρω της δυνάμεις της Αριστεράς και της κοινωνικής επιρροής της Αριστεράς. Τη δεύτερη δεκαετία του 2000 με τον ιστορικό ΣΥΡΙΖΑ, μια συμμαχία της ριζοσπαστικής Αριστεράς, που υποδέχτηκε τις ριζοσπαστικές διαθέσεις ενός διαψευσμένου από το ύστερο ΠΑΣΟΚ κόσμου, προσελκύοντάς τον στη στήριξη ενός ριζοσπαστικού προγράμματος.
Ούτε η μία ούτε η άλλη συνθήκη φαίνεται να μπορεί ή και να επιδιώκεται τώρα να εξασφαλιστεί. Το ΠΑΣΟΚ, παραδομένο στο συντηρητικό, κατά βάση, περιορισμένο εκλογικό κοινό του και χωρίς την παραμικρή ικανότητα και διάθεση να συναγείρει κόσμο της πολιτικής και κοινωνικής Αριστεράς. Η Αριστερά, στη χειρότερη μεταπολιτευτικά κατάστασή της, ανίκανη να διανοηθεί με αξιόπιστο και αποτελεσματικό τρόπο και να συζητήσει (σε ένα επαν-ιδρυτικό συνέδριο;) στο σύνολό της ή στο μεγαλύτερο μέρος της τα ολοφάνερα προβλήματα που την έχουν φέρει ως εδώ, ώστε να αρχίσει να αποκτά πάλι κομμάτια της χαμένης κοινωνικής εμπιστοσύνης.
Άρα είναι ρόδινο το μέλλον για τη ΝΔ; Μπορεί κάποιος να μεταφράσει και έτσι την αδυναμία της δημοκρατικής αντιπολίτευσης να προσθέσει ρόδινες αποχρώσεις στο δικό της και στο δικό μας μέλλον. Η ΝΔ μπορεί να θελήσει πάλι να εκβιάσει ένα τμήμα του εκλογικού σώματος με τις διπλές εκλογές, αλλά είναι αρκετοί που βάσιμα ισχυρίζονται ότι η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Δεν είναι λίγες οι φορές που πέφτουν έξω ακόμα και προσεκτικές προγνώσεις του κακού μας καιρού.
