Η σημερινή μέρα Υπερηφάνειας (Pride) δεν είναι απλώς μια υπενθύμιση ορατότητας. Είναι κραυγή. Είναι πολιτική πράξη μνήμης, αντίστασης και διεκδίκησης. Γιατί όσο κυματίζουν πολύχρωμες σημαίες στα θεσμικά κέντρα εξουσίας, τόσο πιο επιτακτικά πρέπει να ακούμε τις φωνές εκείνων που παραμένουν στο περιθώριο – τρανς γυναίκες και άνδρες, κουίρ υποκείμενα, ανάπηρα ΛΟΑΤΚΙ+, φτωχές σεξεργάτριες, gay πολιτικοί πρόσφυγες, μη δυαδικά άτομα θύματα ρατσιστικής βίας.
Το 2025 βρίσκει τα ΛΟΑΤΚΙ+ και ειδικά τα τρανς δικαιώματα σε οπισθοχώρηση, όπως καταγράφουν οι πιο πρόσφατες εκθέσεις ευρωπαϊκών φορέων (ILGA-Europe’ Annual Review 2025/TGEU’ Trans rights index 2025). Στην Ουγγαρία του ακροδεξιού Όρμπαν απαγορεύτηκε δια νόμου η οποιαδήποτε συζήτηση, προβολή ή αναφορά σε ΛΟΑΤΚΙ+ ζητήματα ως μέτρο δήθεν για την προστασία των ανήλικων, ενώ πρόσφατα ποινικοποιήθηκε η παρουσία στο Pride. Στην Ιταλία της νεοφασίστριας Μελόνι η κυβέρνηση του δεξιού συνασπισμού απαγόρευσε στις ιταλικές πόλεις και κωμοπόλεις να δέχονται πιστοποιητικά γέννησης που αναφέρουν γονείς του ίδιου φύλου, στερώντας από τα παιδιά ΛΟΑΤΚΙ+ οικογενειών την πρόσβαση στην ιθαγένεια, τη δημόσια εκπαίδευση και την υγειονομική περίθαλψη. Στο Ηνωμένο Βασίλειο της κυβέρνησης των Εργατικών, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι ο νομικός ορισμός της γυναίκας δεν περιλαμβάνει τις τρανς γυναίκες και ότι η έννοια του «φύλου» αναφέρεται αποκλειστικά και μόνο στα βιολογικά χαρακτηριστικά του φύλου. Ακόμα και ο «φιλελεύθερος» Κυριάκος Μητσοτάκης, ακολουθώντας τα χνάρια του Τραμπ, μίλησε για ύπαρξη δύο φύλων. Το διεθνή τόνο αυτής της αντι-woke υστερίας δίνει ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, που προωθεί νομοσχέδια που αφαιρούν δικαιώματα, αποκλείουν τα τρανς άτομα, αμφισβητούν ακόμα και την ίδια την ύπαρξη των ΛΟΑΤΚΙ+.
Απέναντι σε αυτή τη λοατκιφοβική Δεξιά και Ακροδεξιά που υποδαυλίζει το μίσος και κατασκευάζει κίβδηλους κινδύνους, οφείλουμε να πάρουμε καθαρή και αδιαπραγμάτευτη θέση. Η απάντηση δεν βρίσκεται στο νεοφιλελεύθερο κενό λόγο της συμπερίληψης, που εργαλειοποιεί τις ταυτότητες για να κρύψει τις κοινωνικές ανισότητες. Το pinkwashing –η πρακτική συγκάλυψης εγκλημάτων και καταπιεστικών πολιτικών μέσω επιλεκτικής προβολής της ΛΟΑΤΚΙ+ «αποδοχής»– είναι δοκιμασμένη μέθοδος . Το κράτος του Ισραήλ, που προβάλλει διεθνώς ένα «φιλελεύθερο» πρόσωπο του δήθεν υπερασπιστή των ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιωμάτων, την ίδια στιγμή που διαπράττει εγκλήματα πολέμου, κατοχής και γενοκτονικής πολιτικής κατά του παλαιστινιακού λαού, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα δεν μπορούν να είναι εργαλείο για τον αποικιακό εξευγενισμό του πολέμου. Η αλληλεγγύη μας, η αλληλεγγύη της Αριστεράς, δεν μπορεί να είναι επιλεκτική, αλλά καθολική απέναντι στην καταπίεση, στον ρατσισμό, στον εθνικισμό και στον ιμπεριαλισμό, σε κάθε τους μορφή.
Σε αυτό το ζοφερό πλαίσιο, έχουμε και τη δυναμική εμφάνιση στο δημόσιο λόγο του τερφισμού – την αντιδραστική ιδεολογία που μεταμφιέζει την τρανσφοβία σε φεμινισμό, που στοχοποιεί τις πιο ευάλωτες και αποκλεισμένες γυναίκες: τις τρανς γυναίκες, που αποκλείει από τους φεμινιστικούς αγώνες, και όποια δεν χωρά στο πρότυπο της «κανονικής» βιολογικής γυναίκας.
Είναι παραπάνω από προφανές ότι η απελευθέρωση των ΛΟΑΤΚΙ+ υποκειμένων είναι ζητούμενο στην εποχή μας. Περνά όμως μέσα από τη συλλογική ταξική πάλη για κοινωνική απελευθέρωση και ισότητα για όλα, όλες και όλους. Γιατί δεν νοείται περήφανη ταυτότητα σε συνθήκες φτώχειας, επισφάλειας, βίας και αποκλεισμού. Από τη Γάζα μέχρι το Σικάγο και από την Αθήνα μέχρι κάθε κουίρ υποκείμενο που αντιστέκεται στην αορατότητα και διεκδικεί πλήρη πολιτειότητα, μια κραυγή αντηχεί: «Καμία ελευθερία δεν είναι πραγματική, αν δεν είναι για όλα, όλες, όλους».
