Ο Λάζαρος Τσαβδαρίδης παραιτήθηκε μεν από την υπουργική θέση αλλά συνεχίζει κανονικά την πολιτική του πορεία ως βουλευτής (ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ/EUROKINISSI)
Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ότι η κυβέρνηση θα χειριζόταν με απολύτως επικοινωνιακούς όρους και το ζήτημα της πόντισης του καλωδίου για την ηλεκτρική διασύνδεση της Ελλάδας με την Κύπρο. Αλλά, επίσης, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η κυβέρνηση οδήγησε τη συζήτηση εκεί που ακριβώς ήθελε.
Για την αναγκαιότητα ή το αυξημένο κόστος του έργου δεν ακούστηκε…κιχ. Ή, για να ακριβολογούμε, ακούστηκαν ελάχιστα. Σχεδόν όλοι «τσίμπησαν» στο τυρί της ρηματικής διακοίνωσης από τους Γάλλους στην Τουρκία και βρήκαν την ευκαιρία να ξιφουλκήσουν από τα δεξιά. Και το ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι ότι σ’ αυτήν την παγίδα έπεσε το σύνολο, σχεδόν, της προοδευτικής αντιπολίτευσης η οποία ζητούσε και ζητά μετ’ επιτάσεως τον λόγο για τη διακοίνωση, αφήνοντας υπονοούμενα για εθνικά ανεύθυνη στάση.
Ήταν, όμως, πράγματι αυτό το πρόβλημα; Στον τομέα του φαίνεσθαι σαφώς και ναι. Οι χειρισμοί ήταν μάλλον ερασιτεχνικοί αφού κλήθηκε μία ξένη χώρα, εν προκειμένω η Γαλλία, να βγάλει το φίδι από την τρύπα και την Ελλάδα από τη δύσκολη θέση. Η διακοίνωση εξελίχθηκε σε win win κατάσταση για την Ελλάδα και την Τουρκία ή μάλλον για τις κυβερνήσεις τους. Η πρώτη εξακολουθεί να μπορεί να λέει ότι άδεια έδωσε μόνο η Ελλάδα και η Κύπρος. Η Τουρκία από την πλευρά της «πουλά» στη δική της κοινή γνώμη ότι με τη διακοίνωση ουσιαστικά ζητήθηκε έγκριση η οποία και εν τέλει δόθηκε. Και άπαντες είναι ευχαριστημένοι αφού οι εσωτερικές εντάσεις αποφεύχθηκαν.
Ωστόσο, θα ήταν μάλλον παράλειψη να αφήσουμε εκτός κουβέντας τις επιφυλάξεις που διατύπωσαν ακόμα και εγκρατείς άνθρωποι, που δεν εμπνέονται από κανενός είδους εθνικισμό. Ο καθηγητής Χρήστος Ροζάκης, για παράδειγμα, χαρακτήρισε τη διακοίνωση «ανοσιούργημα των Γάλλων» (συνέντευξη στον 9,84). Και εδώ υπάρχει το εκ πρώτης όψεως λογικό επιχείρημα ότι η Τουρκία θα μπορέσει να χρησιμοποιήσει στο μέλλον ως διαπραγματευτικό όπλο το γεγονός ότι κατά κάποιο τρόπο ζητήθηκε η έγκρισή της γι’ αυτήν την ενέργεια.
Όμως, τα υπόλοιπα ζητήματα, περί αναγκαιότητας και κόστους, έμειναν κατά κύριο λόγο στο σκοτάδι. Εξαίρεση αποτέλεσε η Νέα Αριστερά που μίλησε για έργο αμφίβολης αποτελεσματικότητας και ο Αλέξης Χαρίτσης που έκανε λόγο για «ένα πανάκριβο και με ιδιαίτερες τεχνικές δυσκολίες ενεργειακό έργο» που εξελίσσεται σε «καλώδιο-θηλιά». ΕΛΑΣ, ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ προτίμησαν πιο «ασφαλείς», «εθνοκεντρικές» προσεγγίσεις επιμένοντας ότι αυτό συνιστά «πατριωτική» στάση (η εμμονή του ΚΚΕ σ’ αυτού του είδους τη ρητορεία είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστική πάντως).
Αλλά το κυβερνητικό θράσος ήταν τέτοιο που την κάθε είδους αντίδραση, είτε από τα δεξιά είτε από τα αριστερά, την έντυσε με το ένδυμα της… εθνικής μειοδοσίας. Δηλαδή, όσοι δεν συμφωνούν μαζί μας και με το δικό μας αφήγημα, παίζουν το παιχνίδι της Τουρκίας και η στάση τους είναι εθνικώς ύποπτη. Κλασικά-εικονογραφημένα, κοντολογίς. Μήπως είναι η πρώτη φορά που η Νέα Δημοκρατία χρησιμοποιεί τέτοιου είδους κατηγορίες ή θα είναι η τελευταία; Τώρα, στο ερώτημα τι θα έκανε η Νέα Δημοκρατία αν τους συγκεκριμένους χειρισμούς τούς έκανε μία αριστερή ή κεντροαριστερή κυβέρνηση δεν χρειάζεται πολλή φαντασία για να απαντήσει κανείς. Οι άνθρωποι θα ζητούσαν… επιστράτευση. Τα χαΐρια των «υπερπατριωτών» της δεξιάς και τα ανδραγαθήματά της όσο βρισκόταν στην επικαιρότητα η Συμφωνία των Πρεσπών και η διαδικασία κύρωσής της από τη Βουλή το 2018-2019 τα θυμόμαστε όλοι καλά έστω και αν έχουν περάσει εννιά χρόνια από τότε.
«Βουβές» αντιδράσεις
Στην κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας μία σχετική γκρίνια για το ζήτημα της ρηματικής διακοίνωσης της Γαλλίας υπήρξε, αυτό δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς. Ειδικά από τη στιγμή που εκφράστηκε επικριτικά επ’ αυτού ο πρώην πρωθυπουργός, Κώστας Καραμανλής αλλά και ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος πολλοί ήταν αυτοί που έλεγαν στους διαδρόμους της Βουλής ότι θα μπορούσε να επιλεγεί άλλη τακτική.
Ουδείς όμως τόλμησε να εκφραστεί δημόσια και αυτό κάτι δείχνει. Ως προς το ζήτημα αυτό ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατάφερε να ελέγξει απολύτως τις αντιδράσεις των βουλευτών του και να αποφύγει «φάλτσα» σαν και αυτά που παρατηρήθηκαν προ ημερών με το ζήτημα της κύρωσης του τουρκολιβυκού μνημονίου από τη βουλή της Βεγγάζης.
Και ξαφνικά… Τσαβδαρίδης
Το πάτημα της μπανανόφλουδας για το κυβερνητικό στρατόπεδο ήρθε πάντως από αλλού σε ό,τι αφορά την εβδομάδα που μας πέρασε. Ένας σχεδόν άγνωστος, μέχρι και την Τετάρτη, υφυπουργός, αυτός της Ανάπτυξης, (Λάζαρος Τσαβδαρίδης) αναγκάστηκε σε παραίτηση (καρατόμηση ήταν ουσιαστικά) αφού δεν κατάφερε να δικαιολογήσει επαρκώς το πώς η κόρη του μοριοδοτήθηκε στις Πανελλήνιες Εξετάσεις για συμμετοχή της σε αθλητική ομάδα η οποία είχε, όπως φάνηκε, καθαρά τυπικό, εργαλειακό χαρακτήρα.
Ο Τσαβδαρίδης απέτυχε να βρει αποτελεσματική επιχειρηματολογία (δεν δικαιολογούνται έτσι και αλλιώς εύκολα τα αδικαιολόγητα) για να αντικρούσει τα σχετικά δημοσιεύματα και το πρωί της Πέμπτης ανακοίνωσε, μετά από πιέσεις του Μαξίμου, την παραίτησή του. Παράλληλα, η κυβέρνηση δεσμεύτηκε ότι θα αυστηροποιήσει το σύστημα των μοριοδοτήσεων για αθλητικές διακρίσεις σε μία προσπάθεια να απαντήσει στις πολλές επικριτικές φωνές που υπάρχουν για το συγκεκριμένο ζήτημα και οι οποίες βρήκαν περισσότερο χώρο μετά την ανάδειξη του σκανδάλου στο ελληνικό μπάσκετ.
Η αλήθεια είναι ότι αρκετά ιδιωτικά κατά κύριο λόγο σχολεία έχουν μετατραπεί σε βιομηχανίες μοριοδοτήσεων για αθλητικές διακρίσεις φιλοξενώντας στις τάξεις τους μαθητές που δεν δίνουν ποτέ το παρών στα μαθήματα αλλά μόνο στις αθλητικές σχολικές υποχρεώσεις. Η περίπτωση Τσαβδαρίδη όμως ήταν ακόμη πιο εξοργιστική.
Εκτός των άλλων, γεννάται και το εξής ζήτημα. Ο εν λόγω παραιτήθηκε μεν από την υπουργική θέση αλλά συνεχίζει κανονικά την πολιτική του πορεία ως βουλευτής (Ημαθίας) της Νέας Δημοκρατίας. Το παράπτωμά του δηλαδή είναι αρκετό για να του στοιχίσει μία θέση στην κυβέρνηση αλλά όχι τη θέση του στη Βουλή. Εδώ παρατηρείται μία σχετική υποκρισία, ιδιαίτερα από τη στιγμή που και ο ίδιος ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης δήλωσε ότι αυτό που είναι νόμιμο δεν σημαίνει ότι είναι και ηθικό, αδειάζοντας εντελώς τον Τσαβδαρίδη.
Τώρα αν σκεφτούμε πόσοι υπουργοί και βουλευτές έχουν παραιτηθεί για παρόμοιους λόγους από την αρχή της κυβερνητικής θητείας του Κυριάκου Μητσοτάκη το 2019, θα χάσουμε τον λογαριασμό. Οι περιπτώσεις όπως και να έχει είναι πάρα πολλές γεγονός που αποδεικνύει ότι τα κυβερνητικά στελέχη έχουν μία ροπή στο να κουβαλούν τις γίδες στην πλάτη τους και να πιάνονται μ’ αυτές.
