Με την Πόπη (Καλλιοπάκι την αποκαλούσα…) γνωριστήκαμε το 1977. Χιωτοπούλα και δασκαλοπαίδι, σπούδαζε μεταλλειολόγος. Γεννημένος στη Χίο και δασκαλοπαίδι κι εγώ, κολλήσαμε αμέσως. Ένα μαυριδερό διαβολάκι, κεφάτο, ευρυμαθέστατο, με αυθεντικό ριζοσπαστισμό και απέραντο πάθος για τη ζωή. Ήρθε και αυτή στην ΟΚΔΕ και μαζί με τον Γιώργο Κουβίδη, τον Βαγγέλη Βενέτη, τη μικρή αδερφή της Έφη λίγα χρόνια αργότερα, και άλλα παιδιά συγκροτήσαμε τον πυρήνα Ζωγράφου της ΟΚΔΕ. Η Πόπη εξαρχής έδειξε ότι είχε στόφα στελέχους υψηλού επιπέδου, ωστόσο με τη βαθιά λαϊκότητά της μαζί με τη λατρεμένη «χιώτικη αφέλειά της» και την εξίσου αγαπημένη αφηρημάδα της, ουδεμία σχέση είχε με τη στελεχιακή αλαζονεία της εποχής. Όταν στα τέλη του 1981 φύγαμε από την ΟΚΔΕ, συνεχίσαμε την ωραία περιπέτεια της δεκαετίας του ’80 με τον Κώστα Φώλια, την Όλγα Χαρίτου, τη Μέλπω Κορωναίου, τον Μάκη Σέρβο, τον Θοδωρή Φέστα και άλλους-ες σπουδαίους συντρόφους: Επιτροπή για τον Στρατό, Αριστερές Συσπειρώσεις, Ανεξάρτητες Εργατικές Συσπειρώσεις, Ομάδα Άκρα Αριστερά, Κίνηση για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα… Μαζί με κινηματικά γεγονότα που σφράγισαν την εποχή – Κάραβελ (1984), κατάληψη Πολυτεχνείου (1985), πάρκο Γ. Παπανδρέου στου Ζωγράφου (1986), αντίσταση στην αστυνομοκρατία στα Εξάρχεια (1984-1988) κ.ά. Σ’ αυτά τα χρόνια η Πόπη ανοίγει τη βεντάλια της γενναιότητάς της, της πολιτικής οξυδέρκειάς της και του ταλέντου της στη μαζική παρέμβαση.
Στις αρχές του 1991, με τη διάσπαση της Κίνησης για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα χωρίζουν, κατά κάποιον τρόπο οι δρόμοι μας. Η πορεία της Πόπης συνεχίζεται: περιοδικό «Δρόμοι», αλληλεγγύη στους Ζαπατίστας (συμμετοχή στην Πρώτη Διηπειρωτική Συνάντηση για την Ανθρωπότητα στην Τσιάπας το 1995), Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και πολλά άλλα που δεν θυμάμαι. Και σε αυτά τα εγχειρήματα η Πόπη έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο και με τον ωραίο, μειλίχιο και ενωτικό, αλλά αταλάντευτο τρόπο της, εκτιμήθηκε και αγαπήθηκε όπως της άξιζε. Η Πόπη υπήρξε για μένα αγαπημένη συντρόφισσα και κολλητή, πρόσωπο αναφοράς μέχρι τέλους, σκυλί του πολέμου (το απέδειξε εξάλλου στη δεκαπεντάχρονη αδυσώπητη σύγκρουση με τον ιμπεριαλιστή καρκίνο) και ένα τρυφερό κορίτσι που αγαπήθηκε και αγάπησε πολύ.
Μου λείπεις, Καλλιοπάκι μου.
