Η είδηση του θανάτου του Λουΐς Σεπούλβεδα μας βρήκε την ώρα που αναζητούσαμε το θέμα και τον τίτλο του πρωτοσέλιδου. Ακολουθώντας συνειδητά τη μοίρα των λαών, και τότε, στη Χιλή του Αλιέντε, μέλος της προεδρικής φρουράς, πιάστηκε, βασανίστηκε, καταδικάστηκε σε βαριά ποινή, φυλακίστηκε, εξορίστηκε. Ο θάνατος τον βρήκε τώρα, σε ηλικία 70 ετών στην Ισπανία, όπου έδινε, όχι πια στους δρόμους, την άνιση μάχη με τη φονική πανδημία, μαζί ξανά με το λαό της άλλης πατρίδας του.
Δεν είναι το μόνο πράγμα που μας έκανε τέτοιες μέρες να τον νιώσουμε ακόμα πιο κοντά. Ήταν και τα λόγια του που θυμηθήκαμε, που μοιάζουν γραμμένα για περιστάσεις σαν τη σημερινή:
«Απ’ όλους όσοι μας λείπουν, μένουν κάτι φωτογραφίες, ενώ η ζωή συνεχίζεται. Η ίδια ζωή που μας μάζευε στον κήπο του σπιτιού, δίπλα στην ψησταριά, με την αυλόπορτα ανοιγμένη διάπλατα, σ’ ένα πάρκο με το παιδί καθισμένο στα πόδια μας, σε μια συγκέντρωση αναγκαία όσο η χαρά. Είναι επικίνδυνες αυτές οι φωτογραφίες, ανατρεπτικές όσο καθετί ανησυχητικό, διαπεραστικές όπως η δίψα για ζωή, βλάσφημες όπως κάθε πίστη σε οτιδήποτε. Κυρίως, όμως, είναι φωτογραφίες ανδρών και γυναικών, που κρατούν αποφασιστικά τη μοίρα στα χέρια τους, περήφανα ένοχοι για τα νιάτα τους και για τη λαχτάρα τους για δικαιοσύνη».
Σε μια συνέντευξή του την εποχή των πλατειών (από όπου και η φωτογραφία του πρωτοσέλιδου) μας έδινε μια συμβουλή, που αποδεικνύεται χρήσιμη και για την εποχή της απομόνωσης:
«Πιστεύω ότι η λύση έρχεται από την τελευταία επανάσταση που βρίσκεται σε εξέλιξη, την επανάσταση της φαντασίας. Πρέπει να φανταστούμε την κοινωνία που θέλουμε, και κυρίως αν θέλουμε να είμαστε πολίτες ή καταναλωτές».
Όταν θα ξαναβρεθούμε στις πλατείες και στους δρόμους, να ξέρουμε πιο καλά τι έχουμε φανταστεί.
