Έληξε η απεργία πείνας του Αριστοτέλη και της Σουζάνας. Αυτή ήταν η απόφαση της συνέλευσης. Έληξε γιατί ο δήμος Αθηναίων κατέληξε σε ψήφισμα, κατά πλειοψηφία, με το οποίο αναγνωρίζει την κοινότητα των Προσφυγικών, ζητά να ανασταλεί η διαδικασία για τη σύμβαση ανάπλασης της περιφέρειας και τονίζει ότι όλοι οι διαμένοντες στα Προσφυγικά πρέπει να συνεχίσουν να διαμένουν.
Τι λέει η συνέλευση; Λέει τρία πράγματα, το πρώτο να ακυρωθεί η σύμβαση ανάπλασης της περιφέρειας, το δεύτερο να παραμείνουν όλοι οι κάτοικοι των Προσφυγικών στον χώρο και το τρίτο ζητούν έμπρακτες εγγυήσεις για την αποκατάσταση που θα γίνει από την αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία «Κάτοικοι και φίλοι Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας ΑΜΚΕ» με δική της χρηματοδότηση χωρίς να δοθεί ούτε ένα ευρώ δημόσιο χρήμα.
Τι άλλο ξέρουμε; Ότι το σύνολο των Προσφυγικών και τα 8 κτίσματα καθώς και ο περιβάλλων χώρος από το 2019 προστατεύονται με απόφαση του ΚΣΝΜ. Τι άλλο ξέρουμε; Ξέρουμε πώς λειτουργούν τα Προσφυγικά και τι προσφέρουν ως μοντέλο λειτουργίας. Αυτά, λοιπόν, που ξέρουμε τα ξέρει και η κυβέρνηση και η περιφέρεια Αττικής. Αλλά τα προσπέρασαν. Γιατί πιθανόν δεν εκτιμούσαν ότι για αυτό το «τοπικό θέμα» θα υπήρχαν απεργοί πείνας. Εκτιμούσαν ενδεχομένως ότι το θέμα θα «σβήσει». Αλλά το θέμα δεν έσβησε, τουναντίον μεγάλωσε. Και το «τοπικό» άρχισε να γίνεται συνολικό. Η απόφαση του δήμου της Αθήνας, η συλλογή πολλών, πάρα πολλών υπογραφών υποστήριξης, μεταξύ αυτών και του γραμματέα της Νέας Αριστεράς, Γαβριήλ Σακελλαρίδη, βουλευτών της αλλά και άλλων από το όλον των ευαίσθητων δημοκρατικών πολιτών, έδωσε μια δυναμική στο θέμα. Αλλά πάνω απ’ όλα οι απεργοί πείνας. Ξέρετε κανείς δεν ρισκάρει τη ζωή του για το λίγο ή για το τίποτα. Αυτό αρνήθηκε να καταλάβει η κυβέρνηση και η περιφέρεια.
Ουσιαστικά η περιφέρεια λειτούργησε ως ο «μπροστινός» της κυβέρνησης. Αν η ιστορία πήγαινε ομαλά για την κυβέρνηση, με κάποιες αντιδράσεις ας πούμε χλιαρές, η ανάπλαση της περιφέρειας θα προχωρούσε κανονικά. Και θα έπρεπε να εξηγήσει σε ένα δεύτερο στάδιο ο Ν. Χαρδαλιάς, τι εννοούσε όταν έλεγε ότι θα ισχύσουν κοινωνικά κριτήρια για το ποιοι θα μείνουν στα Προσφυγικά. Λες και αυτοί που μένουν εκεί δεν πληρούν τα όποια κοινωνικά κριτήρια. Αλλά η ιστορία δεν πήγε όπως ήθελε η κυβέρνηση και η περιφέρεια. Γιατί υπήρξε το αδιανόητο για τη λογική τους, η απεργία πείνας.
Τελείωσε, όμως, η υπόθεση; Όχι. Όπως λέει και η απόφαση της συνέλευσης, ο αγώνας θα συνεχιστεί με άλλα μέσα μετά το ψήφισμα του δήμου της Αθήνας. Δεν είναι ένα ουδέτερο ψήφισμα, παίρνει σαφή θέση και σημειώνει πως ο δήμος της Αθήνας έχει και αυτός αρμοδιότητες που θα τις ασκήσει. Υπάρχει εμπιστοσύνη για το πώς θα κινηθεί η κυβέρνηση και η περιφέρεια; Μάλλον όχι. Και οι δύο πρέπει να κάνουν μια μεγάλη υπέρβαση, να αποδεχτούν πλέον το μοντέλο λειτουργίας των Προσφυγικών. Αυτό είναι δύσκολο. Προσώρας σταμάτησαν διότι σκέφτηκαν πως δεν θα μπορούσαν να σηκώσουν το πολιτικό βάρος του θανάτου απεργών πείνας στη χώρα. Προσώρας η αλληλεγγύη νίκησε. Δημιούργησε κίνημα. Οι άνθρωποι που δεν είχαν φωνή ακούστηκαν, αλλά με κόστος. Η κατάσταση της υγείας του Αριστοτέλη και της Σουζάνας δεν είναι καλή. Θα μπορούσε να αποφευχθεί αυτή η επώδυνη διαδικασία; Ναι αν υπήρχε μια κυβέρνηση που καταλαβαίνει, που αισθάνεται. Αλλά τώρα είμαστε εδώ. Είναι γνωστά όλα. Ο τρόπος λειτουργίας της κοινότητας, τι προσφέρει, πιο μοντέλο ακολουθεί. Είναι γνωστή και η απόφαση του δήμου της Αθήνας, είναι γνωστό και το νομικό δίχτυ προστασίας των Προσφυγικών. Είναι γνωστή πλέον και η θέση της συνέλευσης.
Τα ερωτήματα είναι σαφή και τίθενται προς την περιφέρεια και την κυβέρνηση. Αναγνωρίζουν την κοινότητα των Προσφυγικών; Συμφωνούν ότι όλοι οι διαμένοντες θα παραμείνουν εκεί; Συμφωνούν ότι πρέπει να πάρουν πίσω το σχέδιο ανάπλασης της περιφέρειας; Πάνω σε αυτά πρέπει να απαντήσουν χωρίς υπεκφυγές. Η συνέλευση ξέρει πως πρέπει να γίνει η συντήρηση του χώρου και ξέρει ότι θα σεβαστεί πλήρως τον χαρακτήρα των πολυκατοικιών. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Γιατί η ίδια η ταυτότητα του έργου νοηματοδοτεί και τη χρήση του. Υπάρχει ένα νήμα αδιόρατο εδώ και κοντά έναν αιώνα που συνέχει την ύπαρξη των Προσφυγικών. Όπως, άλλωστε, και οι τρύπες από τις σφαίρες. Αυτό δεν κατάλαβε η κυβέρνηση και η περιφέρεια. Ο Αριστοτέλης και η Σουζάνα της το θύμισαν με τρόπο επώδυνο.
Φωτογραφία: Τατιάνα Μπόλαρη / Eurokinissi
