Και εξουδετέρωση των συνεπειών του νοσηρού αποτελέσματος στη ΓΣΕΕ
Μόνο επετειακή δεν αναμένεται να είναι η απεργία της Πρωτομαγιάς, καθώς εργαζόμενες και εργαζόμενοι βρίσκονται σε συνεχώς ενισχυόμενο κλοιό προβλημάτων. Ενώ έχουν παρέλθει 140 χρόνια από τον αιματηρό αγωνιστικό σταθμό του Σικάγου όπου κερδήθηκε το 8ωρο, οι δυνάμεις της εργασίας μάχονται κατά μέτρων που καθιερώνουν μέχρι και το 13ωρο! Όπου η εντατικοποίηση των συνθηκών εργασίας εξουθενώνει τους μισθωτούς στην καθημερινότητά τους και πολλαπλασιάζει τα εργατικά ατυχήματα. Όπου οι αμοιβές τους διαβρώνονται από τον πληθωρισμό, ενώ έχει ανασταλεί ή υπονομευθεί το δικαίωμα της συλλογικής διαπραγμάτευσης. Όπου η κυβέρνηση ασκεί πολιτική που εντείνει τις ανισότητες και δημιουργεί στρατιές, πλέον, νεόπτωχων εργαζόμενων διότι έχει δώσει στην εργοδοσία κάθε μέσο για κατάτμηση των ωραρίων ή ελαστικοποίηση ανάλογα με τα συμφέροντά της. Που επιλέγει πολιτική υπερεξοπλισμών σε βάρος του κοινωνικού κράτους και γίνεται προπαγανδίστρια της πολεμικής οικονομίας. Που σύρει τη χώρα στις εστίες φωτιάς των πολέμων αντί να πρωτοστατεί σε ειρηνικές πρωτοβουλίες επίλυσης συγκρούσεων. Που εξωραΐζει ανεύθυνα την κακή κατάσταση της οικονομίας, παραμένοντας σε καταστάσεις προμνημονιακές. Που, τέλος, μπροστά στην έκδηλη επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης των λαϊκών στρωμάτων του πληθυσμού, έρχεται να ανακοινώσει μέτρα δήθεν ανακούφισης προκλητικά, ικανά μόνο για την προπαγάνδα της.
Υπάρχει, βέβαια, και η γενική πολιτική κατάσταση που οι εργαζόμενες και εργαζόμενοι δεν αγνοούν αλλά συνυπολογίζουν στη στάση τους. Η κυβέρνηση χάνει ένα σημαντικό μέρος της επιρροής της λόγω της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής της. Αλλά ταυτόχρονα είναι και η κυβέρνηση που κολυμπάει μέσα στη διαφθορά, που δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να συγκροτήσει ένα ευρύ πλέγμα πελατειακών συμφερόντων, μεγάλων και μικρών, σε βάρος του δημόσιου χρήματος. Που δεν έχει κανένα δισταγμό να παραβιάσει το Σύνταγμα και να εξουδετερώνει τους θεσμούς ελέγχου της εκτελεστικής εξουσίας. Που δεν έχει κανένα φόβο να προβεί σε συγκάλυψη εγκλημάτων όπου εμπλέκονται και στελέχη της. Που δεν έχει καμία συστολή όταν ασκεί τη ρατσιστική πολιτική της έναντι μεταναστών και προσφύγων με άπειρα θύματα. Που δεν βρίσκει κανένα εμπόδιο να πάρει βάναυσα μέτρα για το περιβάλλον, από τα πιο μεγάλα, όπως η εξόρυξη υδρογονανθράκων, έως τα πιο μικρά, που παραδίδουν κάθε γωνιά γης στο κέρδος.
Ήδη τα συνδικάτα προετοιμάζονται για την καλύτερη παρουσία τους και να απαντήσουν μαχητικά στην κυβέρνηση, αν και όπως κάθε χρόνο, δυστυχώς, με χωριστές συγκεντρώσεις. Προετοιμάζονται επίσης τα κόμματα και οι κινήσεις της Αριστεράς. Είναι αναμενόμενο, ο όγκος των συγκεντρώσεων να υπολογιστεί και από την αντιπολίτευση και από την κυβέρνηση. Η πανθομολογούμενη αναποτελεσματικότητα της αντιπολίτευσης, που διαβάζεται από κάποιους πολιτικούς σαν ευκαιρία επανάκαμψης και όχι αναστοχασμού και προβληματισμού, μπορεί συγχρόνως να δίνουν χώρο στα συνδικάτα να παίξουν κεντρικό ρόλο και όχι συμπληρωματικό. Να είναι αυτά που θα οργανώσουν τον κοινωνικό αγώνα, κάτι που συναντάμε σε άλλες χώρες.
Αρνητικός σταθμός το 39ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ
Τα αποτελέσματα του Συνεδρίου της ΓΣΕΕ συνιστούν έναν άκρως αρνητικό σταθμό στη διαδρομή του ελληνικού συνδικαλιστικού κινήματος. Από παράγοντας αποθάρρυνσης για μαζική συμμετοχή στις απεργιακές εκδηλώσεις της Πρωτομαγιάς, ωστόσο, μπορεί να συμβεί το αντίθετο: να αντιδράσει ο κόσμος της βάσης των σωματείων, ο μη συνδικαλισμένος μισθωτός, να δείξει τη δύναμή του. Υπάρχει ικανή συνειδητοποίηση της δεινής κατάστασης και της ακόμη δυσμενέστερης προοπτικής.
Το αποτέλεσμα, τελικά, υπερέβη και τις πολύ απαισιόδοξες προβλέψεις στο σημείωμά μας στην προηγούμενη «Εποχή». Ισχύει και για την εμφάνιση των ευρύτερων δυνάμεων του ρεύματος που συνδέεται με τον ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ και ανένταχτους συνδικαλιστές. Συνολικά το 2023 είχαν 5 έδρες σε σύνολο 45, 3 και 2 αντίστοιχα με τα δυο ψηφοδέλτια που είχαν κατέβει, το ΑΡΚΙΣ/ΕΜΕΙΣ (3) και το ΕΑΚ (2). Τώρα κατέλαβαν 2 και 1 έδρες αντίστοιχα, διαψεύδοντας τις προσδοκίες ότι θα συγκροτήσουν κοινό σχήμα όπως και στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας. Η αιτία των ξεχωριστών ψηφοδελτίων δεν είναι η διάσπαση Νέας Αριστεράς – ΣΥΡΙΖΑ, καθώς το ΑΡΚΙ/ΕΜΕΙΣ έχει συνδικαλιστές και των δύο χώρων. Συνδέεται περισσότερο με φιλοδοξίες και σχεδιασμούς που υπολογίζουν ακόμη και στις «αποδοτικές», συνδικαλιστικά, σχέσεις με την ΠΑΣΚΕ Παναγόπουλου. Ασφαλώς υπάρχουν και διαφορετικές αντιλήψεις για τον ρόλο αυτού του αυτόνομου – ριζοσπαστικού ρεύματος στο συνδικαλιστικό κίνημα, σε ποιες αρχές μπορεί να οικοδομηθεί. Πρώτη η ΠΑΣΚΕ Παναγόπουλου επιχαίρει διότι ακριβώς από αυτό τον χώρο βλέπει τον κίνδυνο να προκληθούν ρήγματα στο εντελώς παράταιρο δικό του μπλοκ. Μια ενιαία παρέμβαση ΑΡΚΙ/ΕΜΕΙΣ και ΕΑΚ και με ανάλογη δυναμική παρουσία εκτιμάται ότι θα κατελάμβανε σίγουρα τις 5 έδρες. Καθόλου ανέφικτο, καθώς η ΠΑΣΚΕ είχε υποταχθεί στον νυν πρόεδρο και έφερνε σε δίλημμα μικρό, έστω, μέρος συνδικαλιστών της. Θα ήταν άλλη βάση εκκίνησης. Το ξεχωριστό ψηφοδέλτιο, Ενωμένοι Εργαζόμενοι, που συγκρότησε το στέλεχός της Παπαγεωργόπουλος και έλαβε 1 έδρα δεν είχε το κύρος γι’ αυτό τον ρόλο.
Το αποτέλεσμα της ΠΑΣΚΕ συνιστά θρίαμβο για την ηγετική της ομάδα, δηλαδή θρίαμβο όλων των μηχανισμών που απορρέουν από τη μακροχρόνια εξουσία της και την ιδεολογική μετάλλαξη της παράταξης. Ήταν αναμενόμενο για όσους παρακολουθούν τις εξελίξεις, ξάφνιασε ωστόσο το κοινό. Στο αποτέλεσμα συνέβαλε και το ΠΑΣΟΚ, διότι δεν ήθελε να υπάρξει ξεχωριστό ψηφοδέλτιο διαφωνούντων, να μην έχει προβλήματα προεκλογικά. Λέγεται βέβαια ότι ο Γιάννης Παναγόπουλος υποσχέθηκε να παραιτηθεί –ύστερα από ένα διάστημα– πράγμα και άδηλο και ατελέσφορο για ανάκτηση του κύρους της ΠΑΣΚΕ καθώς έχει απωλέσει κάθε ταξικό στοιχείο που διέθετε στο παρελθόν.
Το ΠΑΜΕ και το ζήτημα των συμμαχιών
Το ΠΑΜΕ είχε δυναμική εμφάνιση, ανανέωσε σε μεγάλο βαθμό το συνδικαλιστικό δυναμικό του και επιχείρησε να επωφεληθεί από την κυριαρχία του ως αντίπαλο δέος στην ΠΑΣΚΕ. Πράγμα όμως εύκολο, καθώς ο Γιάννης Παναγόπουλος δεν διέθετε καν την ευελιξία του δεξιού Καρακίτσου. Απεναντίας αποδύθηκε ακόμη και σε αντικομμουνισμό απροκάλυπτο. Το ότι κύρια δύναμη του ΠΑΜΕ ήταν νέες και νέοι συνδικαλιστές, από τη βάση του συνδικαλιστικού κινήματος, έφερνε στο συνέδριο ένα αντίστοιχο κλίμα προβλημάτων. Συνολικά, όμως, το ΠΑΜΕ παρέμεινε σημαντικός μεν, αλλά κλειστός χώρος μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα. Δεν παρέλειπε κάθε στιγμή να τονίζει ότι από μια μεριά είναι αυτό από την άλλη όλοι οι άλλοι, «οι παρατάξεις συνολικά του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού». Μ’ αυτή την κυρίαρχη αντίληψη χάνονται και πιο παραδοσιακές φωνές από τον χώρο του, όπως αυτή του Γιώργου Πέρρου που απευθύνθηκε στους νέους συνέδρους «ανεξάρτητα από το τι ψηφίζουν, από το αν είναι δεσμευμένοι σε παρατάξεις», υπενθυμίζοντας ότι «δεν ήταν πάντα έτσι τα πράγματα στο συνδικαλιστικό κίνημα, στη ΓΣΕΕ. Κάποτε, η ηγετική ομάδα στη ΓΣΕΕ εξέφραζε υπαρκτά σωματεία, υπαρκτές δυνάμεις». Το πώς θα αλλάξει αυτό αφορά και το ΠΑΜΕ, αν αποκτήσει πολιτική συμμαχιών. Διαφορετικά η κατάκτηση θέσεων προέδρων σε μεγάλα συνδικάτα όπως το ΕΚΑ, που αναφέρθηκαν ως επιτυχίες του στο συνέδριο, θα του δημιουργούν προβλήματα. Η πρότασή του το ΕΚΑ να πάει την Πρωτομαγιά στη συγκέντρωση των δυνάμεων στο Σύνταγμα και όχι στην Κλαυθμώνος απορρίφθηκε.
Πρόεδρος, λοιπόν, ξανά ο Γιάννης Παναγόπουλος και η ομάδα του και γραμματέας από τη ΔΑΚΕ. Είναι μια εξέλιξη καταστροφική που την ανέχθηκε το ΠΑΣΟΚ κα την επεδίωξε η κυβέρνηση. Προφανώς την ήθελε και η εργοδοσία.
Πηγή: Ριζοσπάστης
