Ο Μίμο Λουκάνο, δήμαρχος του Ριάτσε, σύμφωνα με το περιοδικό Fortune, είναι ανάμεσα στους ανθρώπους με το μεγαλύτερο κύρος στον κόσμο
Στο χωριό Ριάτσε της Καλαβρίας (2000 κάτοικοι) ο δήμαρχος Ντομένικο Λουκάνο έχει εκλεγεί για τρεις συνεχόμενες θητείες. Σήμερα είναι ανάμεσα στα άτομα με το μεγαλύτερο κύρος στον κόσμο. Τι έχει κάνει για να κερδίσει αυτόν τον τίτλο; Απλά έχει βρει έναν τρόπο αρμονικής συμβίωσης ανάμεσα στους ντόπιους και στους μετανάστες, που αποτελούν έναν μεγάλο αριθμό των κατοίκων. Οι μετανάστες έρχονται από το Αφγανιστάν, από τη Σενεγάλη, από το Μάλι και βρίσκουν μια θερμή υποδοχή και ένα πραγματικό σπίτι.
Οι δρόμοι και τα σπίτια του Ριάτσε είχαν αδειάσει, γιατί πολλοί κάτοικοι είχαν μεταναστεύσει. Ο τόπος ζωντάνεψε και πάλι χάρις σε μια πολυεθνική κοινότητα που ξανάφερε στην επιφάνεια αρχαία επαγγέλματα. Τώρα υπάρχουν εκεί εργαστήρια υφαντικής, κεντήματος και κεραμικής, φούρνοι και σχολείο. Ξεκίνησε ένα πρόγραμμα ανακύκλωσης με γαϊδουράκια και ο δήμος προσέλαβε άτομα για να βοηθήσουν την ένταξη των μεταναστών. Σύμφωνα με το περιοδικό Fortune, με το πρόγραμμα αυτό ο δήμαρχος «έχει έρθει σε σύγκρουση με τη μαφία και το κράτος, αλλά το πρόγραμμα μελετήθηκε σαν λύση για την προσφυγική κρίση στην Ευρώπη».
Ο δήμαρχος υπήρξε ο ίδιος εσωτερικός μετανάστης στο Τορίνο και στη Ρώμη και για χρόνια ήταν καθηγητής χημείας στο σχολείο.
Η εμπειρία που έκανε τα πράγματα να αλλάξουν ήταν η άφιξη των πρώτων προσφύγων, κούρδων, το 1998. Τότε χρησιμοποιήθηκαν τα εγκαταλειμμένα σπίτια του ιστορικού κέντρου για τη φιλοξενία των προσφύγων. Στο χωριό δεν είχαν απομείνει παρά 400 κάτοικοι, η τοπική κοινωνία έσβηνε.
Σήμερα στο Ριάτσε, τα παιδιά διαφορετικών εθνικοτήτων παίζουν μαζί και πηγαίνουν μαζί σχολείο. Χριστιανοί και μουσουλμάνοι, γυναίκες με μαντίλα και χωρίς, κυκλοφορούν στους δρόμους του χωριού.
Ο δήμαρχος στις συνεντεύξεις του τονίζει πάντα «ότι έχουμε ευθύνη απέναντι στις χώρες που για πολύ καιρό καταληστεύονται από τη Δύση. Επομένως, η φιλοξενία αυτών που φεύγουν από την Αφρική είναι χρέος μας».
Δυστυχώς η εμπειρία αυτή, που αποδεικνύει ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός, δεν φαίνεται χρήσιμη στους σημερινούς κυβερνώντες της Ιταλίας. Όταν η περιφέρεια Καλαβρίας συζητά για μετανάστευση, ο Λουκάνο δεν προσκαλείται καν. Εντάσσεται προφανώς κι αυτό στην τρέχουσα ευρωπαϊκή αντίληψη για το μεταναστευτικό και το προσφυγικό, όπου τα ελλείμματα ανθρωπιάς μεγαλώνουν και οι προσπάθειες αρμονικής συμβίωσης και υποδοχής όλο και λιγοστεύουν.
Τ.Τσ.
