«Στις 21 Ιουνίου θα πραγματοποιήσουμε μια μεγάλη διαδήλωση στη Ρώμη εναντίον των επανεξοπλισμών και της γενοκτονίας στη Γάζα, γιατί η κοινωνία μας έχει αγανακτήσει όχι μόνο από τους πολέμους και τις σφαγές αμάχων, αλλά και από τον αυταρχισμό που προσπαθούν να μας επιβάλλουν, μαζί με τη νέα λιτότητα που έρχεται διαμέσου των στρατιωτικών δαπανών. Την ασφάλεια μας δεν θα μας τη διασφαλίσουν με τα νέα στρατόπεδα, αλλά η διεκδίκηση για καλύτερα δημόσια σχολεία και νοσοκομεία, η καλύτερη κοινωνική πρόνοια και η αξιοπρεπής εργασία και στέγη», τόνισε στην «Εποχή», ο Ρομπέρτο Μορέα, οικονομικός υπεύθυνος του Stop ReARM Europe στην Ιταλία, στέλεχος του Transform Italia και της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης, την οποία εκπροσώπησε στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.
Στη Ρώμη 300.000 άτομα διαδήλωσαν για να σταματήσει η γενοκτονία στη Γάζα…
Η ιταλική κυβέρνηση συνεχίζει να στηρίζει το Ισραήλ και να μην λέει τίποτα ή να λέει κάτι που απέχει πολύ από το ύψος των περιστάσεων για να σταματήσει η γενοκτονία στη Γάζα. Υπάρχει μεγάλη αγανάκτηση του κόσμου και φαίνεται ότι επιτέλους ακόμη και τα μέσα ενημέρωσης άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι η κατάσταση στη Γάζα δεν μπορεί να συνεχιστεί.
Το κάλεσμα προς τον ιταλικό λαό για να διαδηλώσει το προηγούμενο Σάββατο την αντίθεσή του στον πόλεμο και τη γενοκτονία, το προσυπέγραψαν όλες οι πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης, αυτές που είναι στη βουλή και αυτές που είναι εκτός. Η συμμετοχή ήταν μεγάλη και αυτό το κατάλαβε και η Μελόνι.
Υπάρχουν δεκάδες καλέσματα που ζητούν να κινητοποιηθούμε εναντίον της γενοκτονίας. Ο κριτικός τέχνης, καθολικός και αριστερός Τομάζο Μοντανάρι και άλλοι διανοούμενοι, που δεν είναι της Αριστεράς, ζήτησαν από τους πολίτες να κρεμάσουν λευκά σεντόνια σαν σάβανα στα παράθυρα και στις πλατείες, ο ποδηλατικός Γύρος της Ιταλίας είχε γεμίσει με σημαίες της Παλαιστίνης, η αστυνομία τρέχει να κατεβάσει τις σημαίες της Παλαιστίνης από τα πιο απίθανα σημεία. Υπάρχει μια άμεση εμπλοκή της κοινωνίας των πολιτών στο κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη.
Υπήρξαν μεγάλες κινητοποιήσεις και για θέματα εσωτερικής πολιτικής.
Κινητοποιηθήκαμε επίσης για τα δημοψηφίσματα, για το διάταγμα ασφάλειας της Μελόνι, που στην πράξη απαγορεύει τις διαδηλώσεις και τις απεργιακές κινητοποιήσεις, που προβλέπει συλλήψεις για τα πάντα, όπως για παράδειγμα τις καταλήψεις κατοικιών για στέγαση, που θα τιμωρούνται με πολυετή φυλάκιση. Η κυβέρνηση προσπαθεί να επιβάλει μια γενικευμένη καταστολή στην κοινωνική αντιπολίτευση. Να εμποδίσει να έχει στο άμεσο μέλλον οποιαδήποτε οργανωμένη αντίδραση για τις πολιτικές που εφαρμόζει.
Αντικατέστησαν το ρετσινόλαδο του Μουσολίνι με το διάταγμα ασφαλείας της Μελόνι.
Αυτό ακριβώς προσπαθούν να κάνουν. Όσοι διαμαρτύρονται ή αντιδρούν με οποιοδήποτε τρόπο στην κυβέρνηση, δέχονται μια πολύπλευρη επίθεση, από τα κινήματα στέγης έως και την κάνναβη χωρίς την ψυχοτρόπο thc. Όσοι επένδυσαν στην παραγωγή της έπεσαν θύματα της επιθετικής πολιτικής της Μελόνι χάνοντας εκατομμύρια επενδύσεων. Τα πολιτικά δικαιώματα βρέθηκαν και αυτά στο στόχαστρο, ξεκινώντας από τους ομοφυλόφιλους και τις λεσβίες, επιστρέψαμε στο κυνήγι της κάθε διαφορετικότητας, της εχθρότητας εναντίον του κόσμου των διαφορετικών.
Αυτή η κοινωνική επίθεση αναγκάζει όλους αυτούς που είναι αντίθετοι σε αυτά τα μέτρα να βρεθούν μαζί. Αυτή η κατάσταση δημιουργεί μια νέα βάση. Αυτή που ο Γκράμσι αποκαλούσε «κοινωνικό μπλοκ». Για να μπορέσει να υπάρξει μια αντιπολίτευση πρέπει να μπορεί να κρατά μαζί συνδεδεμένα όλα αυτά τα κομμάτια σε ένα κοινό σχέδιο.
Κατά τη γνώμη μου, αυτή ήταν και η προσπάθεια του γραμματέα της CGIL Μαουρίτσιο Λαντίνι, που θεώρησε ότι με τα δημοψηφίσματα θα έθετε τα εργασιακά σε όλες τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης, επαναφέροντας την κεντρικότητα της εργασίας, του κόσμου της παραγωγής που προσπαθεί να μετρά ξανά στην κοινωνία.
Το παράδοξο είναι ότι ο Λαντίνι με τα δημοψηφίσματα ήθελε να καταργήσει την αντιεργατική νομοθεσία του πρώην πρωθυπουργού του Δημοκρατικού Κόμματος Ματέο Ρέντσι…
Ο Λαντίνι και η CGIL νομίζω πως βοήθησαν το Δημοκρατικό Κόμμα να βρει μια νέα σχέση με τον κόσμο της εργασίας, γιατί από την ίδρυσή του το Δημοκρατικό Κόμμα δεν τάχθηκε ποτέ στην πραγματικότητα με την εργασία ή για να πούμε καλύτερα είχε μια μόνιμη αντιπαράθεση με την εργασία. Ο Λαντίνι μάλλον προώθησε τα δημοψηφίσματα για να μετατοπίσει το Δημοκρατικό Κόμμα στο πεδίο της εργασίας.
Υπάρχει μια ανοικτή αντιπαράθεση και μέσα στο Δημοκρατικό Κόμμα, γιατί υπάρχουν διαμετρικά αντίθετες απόψεις, γιατί υπάρχουν στο εσωτερικό του οι οπαδοί του Ρέντσι, ο πρώην πρωθυπουργός και επίτροπος Τζεντιλόνι, ο δήμαρχος της Ρώμης και πρώην υπουργός Οικονομικών Γκουαλτίερι. Δεν ξέρω εάν η CGIL και ο Λαντίνι τα κατάφεραν, είναι πολύ νωρίς για να το πούμε. Επανάφεραν, όμως, το θέμα της εργασίας στην πολιτική ατζέντα. Μέχρι στιγμής πάντως οι αντιδράσεις ήταν θετικές και για τη συμμετοχή του κόσμου.
Εκατοντάδες ιταλικές οργανώσεις στηρίζετε το πανευρωπαϊκό κίνημα εναντίον των επανεξοπλισμών με το Stop ReArm.
Αμέσως μετά την ανακοίνωση της φον ντερ Λάιεν του σχεδίου επανεξοπλισμών με 800 δισ. ευρώ ένα μεγάλο δίκτυο κοινωνικών, πολιτιστικών οργανώσεων και συλλόγων, όπως το ARCI, το Transform που συμμετέχω, το Attac, o Εθνικός Σύλλογος Ανταρτών Ιταλίας (ΑΝΡΙ), η καθολική ACLI και το κυρίως καθολικό δίκτυο Libera, το συνδικάτο της CGIL και οι δεκάδες οργανώσεις του δικτύου για την ειρήνη, ή σημαντικές προσωπικότητες που εδώ και χρόνια αγωνίζονται κατά των επανεξοπλισμών και των πολέμων, με εμβληματικές μορφές του καθολικούς Ντον Τσιότι και Άλεξ Τζαναρντέλι, είχαμε αμέσως την ιδέα να προτείνουμε τη δημιουργία ενός πανευρωπαϊκού δικτύου και κινήματος κατά των επανεξοπλισμών, για να δώσουμε μια ευρωπαϊκή απάντηση στην φον ντερ Λάιεν και τις κυβερνήσεις που την στηρίζουν. Δημιουργήθηκε και ένα δίκτυο δημοσιογράφων «Δίκτυο «Όχι» στο φίμωτρο», που συμμετέχει στο Stop ReARM Europe θέτοντας τα θέματα της λογοκρισίας, του πολέμου και της δολοφονίας δημοσιογράφων, καταγγέλλοντας τη σιωπή που συνοδεύει τους εκατοντάδες νεκρούς δημοσιογράφους και οπερατέρ στην Παλαιστίνη και αλλού. Όλοι έχουν καταλάβει ότι οι επανεξοπλισμοί θα περικόψουν εκ νέου πόρους από το κοινωνικό κράτος, από την παιδεία, την υγεία για να χρηματοδοτήσουν την αγορά όπλων.
Πάνω από 1.000 οργανώσεις από 18 χώρες της Ευρώπης, εκ των οποίων 376 από την Ιταλία, δημοσιεύσαμε ένα κάλεσμα καλώντας σε κινητοποιήσεις από τις 21 έως και τις 29 Ιουνίου με αφορμή τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στη Χάγη, που θα αποφασίσει τον επανεξοπλισμό της Ευρώπης, παρακάμπτοντας ακόμη και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το μόνο εκλεγμένο από τους πολίτες ευρωπαϊκό θεσμό. Η ανακοίνωση του ReArm Europe ήταν όπως φαίνεται η αρχή, γιατί το ΝΑΤΟ έφθασε να ζητά αυτές τις ώρες το 5% του ΑΕΠ των χωρών μελών του για αμυντικές δαπάνες.
Φαντάζομαι ότι προσπαθείτε να διευρύνεται το κίνημα…
Αυτός είναι βασικός στόχος μας. Προσπαθούμε να βγάλουμε οποιοδήποτε εμπόδιο υπάρχει ανάμεσά μας και ανάμεσά μας και της κοινωνίας. Λέμε πολύ απλά να σταματήσουμε τον επανεξοπλισμό. Σε ένα πλατύ κίνημα μπορούν να υπάρξουν πολλές απόψεις και προσεγγίσεις. Ο καθένας μας μπορεί να σκεφτεί για τον ρόλο του ΝΑΤΟ ή της ΕΕ, τα γεωπολιτικά και τα γεωστρατηγικά σενάρια. Ειλικρινά θα έλεγα ότι αυτό δεν μας ενδιαφέρει, γιατί μπορεί και να μην μας ενώνει. Εμάς μας ενδιαφέρει να σταματήσουν οι επανεξοπλισμοί και να στηριχθεί το Κοινωνικό Κράτος, η ειρήνη και διεθνής συνεργασία. Για τον λόγο αυτό γράψαμε ένα σύντομο κάλεσμα, λίγες γραμμές που ενώνουν και που όλοι να μπορέσουν να αναγνωριστούν μέσα από αυτές. Αυτό έγινε αμέσως σαφές, γιατί στην πράξη κανείς δεν αρνήθηκε να συμμετάσχει. Είναι θετικό να ξεκινάς με μια ευρύτητα αγκαλιάζοντας τις πιο διαφορετικές συλλογικότητες. Αυτή ήταν η πρώτη αρχική μας επιτυχία.
Στοιχηματίζουμε ότι στις 21 Ιουνίου στη Χάγη θα πραγματοποιηθεί μια μεγάλη διαδήλωση κατά των επανεξοπλισμών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ και ότι σε πολλές χώρες θα έχουμε επίσης σημαντικές πρωτοβουλίες και κινητοποιήσεις στις 21 Ιουνίου και τις επόμενες ημέρες. Στη Ρώμη στοιχηματίζουμε σε μια μαζική διαδήλωση και ελπίζουμε ακόμη και στην Ελλάδα να αρχίσουν οι δράσεις εναντίον των επανεξοπλισμών. Ήδη βλέπω πολλούς παλιούς ακτιβιστές που γνώρισα στους δρόμους των Κοινωνικών Φόρουμ και των αγώνων κατά της λιτότητας να δραστηριοποιούνται. Πρέπει όλοι μαζί να ξεπεράσουμε τους εαυτού μας τόσο σε εθνικό, όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, εάν μείνουμε ο καθένας στον μικρό κόσμο των ασφαλειών που πιστεύει και δεν ενωθούμε σε κάθε χώρα και σε όλη την Ευρώπη η βαρβαρότητα θα μας πλήξει ανεπανόρθωτα. Σαν ιταλικό δίκτυο του Stop ReArm Europe θέλουμε να πραγματοποιήσουμε μια μεγάλη διαδήλωση στη Ρώμη στις 21 Ιουνίου.
Η αλήθεια είναι οι εξελίξεις μας έχουν εξαναγκάσει να βρισκόμαστε διαρκώς τους δρόμους, γιατί κανείς μας δεν μπορεί να βλέπει από το σπίτι του τη γενοκτονία στη Γάζα, τη μαζική σφαγή παιδιών και αμάχων με την ανοχή ή τη συνεργία της Ευρώπης. Ο κόσμος έχει αγανακτήσει τόσο πολύ που έρχεται διαρκώς στις διαδηλώσεις, όπως αυτή της προηγούμενης εβδομάδας που είμασταν 300.000 άτομα. Αγανάκτηση που συνεχίζεται μετά την απαγόρευση της Πορείας προς τη Γάζα, μετά το βομβαρδισμό του σκάφους του Στόλου της Ελευθερίας στη Μάλτα και την πειρατεία και την απαγωγή των ακτιβιστών του Madleen.
Μιλώντας για σκάφη στη Μεσόγειο τώρα που είναι καλοκαίρι θα έχουμε νέες Λαμπεντούζες στην Ιταλία ή νέες Πύλους για εμάς στην Ελλάδα; Τι κάνει η Μελόνι;
Η Μελόνι φτιάχνει κέντρα κράτησης μεταναστών στην Αλβανία, λίγα χιλιόμετρα από την Ελλάδα. Μόνο που η δικαιοσύνη, γιατί καμιά φορά υπάρχει και αυτή, τους έβαλε λουκέτο. Στην Ιταλία φτάσαμε να διακωμωδούμε την κατάσταση, γιατί υπάρχει το αφήγημα ότι οι ιταλοί αστυνομικοί κάνουν ηλιοθεραπεία, γιατί το κέντρο ταυτοποίησης και το κέντρο κράτησης στην Αλβανία είναι άδεια. Έρχονται δύσκολες ημέρες για τους μετανάστες στην Ιταλία, γιατί η Μελόνι θα θεωρήσει ότι ο κόσμος δεν θέλει τους μετανάστες, γιατί το δημοψήφισμα για τη μείωση του χρόνου απόκτησης της ιθαγένειας δεν κατάφερε να φθάσει σε ποσοστό συμμετοχής το 50%. Θα συνεχίσουν να επαναλαμβάνουν ότι η πλειοψηφία των Ιταλών δεν θέλει τους ξένους, όταν είναι οι ξένοι εργαζόμενοι που στηρίζουν με την εργασία τους τον αγροτικό τομέα, τις βιομηχανίες, τον τομέα των υπηρεσιών, μεγάλο τμήμα της φροντίδας των ηλικιωμένων. Όσο και αν καλλιεργούν το μίσος κατά των μεταναστών, η αλήθεια είναι ότι οι μετανάστες είναι αναντικατάστατοι. Με την πολιτική τους εντείνουν τις αντιθέσεις μέσα στην κοινωνία, γιατί δεν δαπανούν τους παραμικρούς πόρους σε πολιτικές συμπερίληψης, αποκλείουν στην πράξη τους μετανάστες από την κοινωνική κατοικία, τους δυσκολεύουν την πρόσβαση στην Παιδεία, τα μεταφορικά μέσα, ενώ την ίδια στιγμή τροφοδοτούν διαρκώς έναν πόλεμο ανάμεσα στους φτωχούς, τους φτωχούς και φτωχοποιημένους Ιταλούς εναντίον των μεταναστών. Όταν η επίσημη Ευρώπη αδιαφορεί γιατί πνίγονται άνθρωποι στη θάλασσα, η δική μας Ευρώπη του πολιτισμού και της ανθρωπιάς κάνει υπεράνθρωπες προσπάθειες να σώσει ζωές. Αυτό είναι το μέτρο αντιπαράθεσής μας με τη Μελόνι και τους όμοιούς της.
