Η έκθεση βιβλίου που ακυρώθηκε στο φεστιβάλ της Θεσσαλονίκη ήταν απλώς άλλη μία αφορμή. Η χρήση του αντισημιτισμού ως κατηγορία απέναντι σε οποιαδήποτε κριτική της κυβέρνησης του Ισραήλ δεν είναι κάτι καινούργιο. Γίνεται με άνεση και ευκολία με κάθε αφορμή. Το επιχείρημα αυτό δεν είναι μόνο προβληματικό ως βασική λογική ακολουθία, ούτε απλώς προσβλητικό για ανθρώπους που αποδεδειγμένα στέκονται απέναντι σε κάθε μορφή ρατσισμού. Είναι προβληματικό επιπλέον γιατί στρέφεται ενάντια σε αυτούς που -δήθεν- προσπαθεί να προστατέψει.
Όσοι χρησιμοποιούν τον όρο με τόση ευκολία κυρίως απέναντι σε περιπτώσεις που γνωρίζουν πως η χρήση αυτή δεν έχει βάση, το κάνουν πρωτίστως για να σπιλώσουν εκείνους που θεωρούν αντιπάλους. Είναι μια ηθική επίκληση που ανασύρει από την μνήμη ό, τι πιο σκοτεινό στην πρόσφατη ιστορία και το εργαλειοποιεί. Η γνώμη, η επιχειρηματολογία, ακόμα και η δυνατότητα του ατόμου να έχει άποψη παύει. Η σπίλωση του ατόμου κάνει οτιδήποτε και αν ξεστομίσει να είναι ασήμαντο. Σημασία έχει πως είναι ένας αντισημίτης (και ό, τι άλλο ο όρος μπορεί να φέρνει στο νου). Και δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως ο όρος χρησιμοποιείται κυρίως από ανθρώπους που έπραξαν με τον ίδιο τρόπο στο παρελθόν όταν χρησιμοποιούσαν τον όρο «φασισμός». Φασισμός της αριστεράς, ο φασισμός των αντιφασιστών, η θεωρία των δύο άκρων. Το να ταυτίζεις κάποιον με αυτό που μισεί και πολεμάει χωρίς καν να νοιάζεσαι να το αποδείξεις κρύβει μέσα του μια χυδαιότητα τέτοια που δημιουργεί περισσότερο αμηχανία και λιγότερο οργή.
Το γεγονός πως εκείνοι που θα κατηγορηθούν δεν θα είναι αντισημίτες (σε πολλές περιπτώσεις σε διαδηλώσεις και εκδηλώσεις εκτός των συνόρων μας τυχαίνει να είναι πολίτες του Ισραήλ ή να έχουν εβραϊκή καταγωγή παρ’ όλα αυτά να δέχονται την κατηγορία) κάνει την ίδια την κατηγορία να χάνει το βάρος της. Και ας μην γελιόμαστε ο αντισημιτισμός όχι μόνο υπάρχει αλλά γίνεται όλο και πιο έντονος σε μια ήπειρο και έναν κόσμο που βαδίζει διαρκώς προς το σκοτάδι του φασισμού. Όταν όμως περιγράφεις όσους έχουν διαφορετική άποψη από εσένα σε σχέση με το παλαιστινιακό ως αντισημίτες, όταν ταυτίζεις έναν λαό με ένα κράτος και μια κυβέρνηση, όταν στραπατσάρεις κάθε μορφή λογικού επιχειρήματος προσπαθώντας να φέρεις την πραγματικότητα στα δικά σου μέτρα τελικά σχετικοποιείς τον αντισημιτισμό. Τον κάνεις να μοιάζει με κάτι που δεν έχει και τόση σημασία αφού όλοι γύρω σου είναι αντισημίτες. Και το αποτέλεσμα αυτό στρέφεται κυρίως ενάντια σε αυτούς που νομίζεις πως υπερασπίζεσαι. Με τον ίδιο τρόπο που του ξεχείλωμα του όρου «φασισμός» στρέφεται όχι απέναντι στους πραγματικούς φασίστες, όχι απέναντι στους αριστερούς, αντιφασίστες κτλ που θέλεις να σπιλώσεις αλλά απέναντι στην ίδια τη δημοκρατία.
Αυτό που συμβαίνει στην Παλαιστίνη είναι ένα έγκλημα απέναντι στην ανθρωπότητα, ένα έγκλημα που η ανθρωπότητα δεν θα ξεχάσει. Όπως μαζί δεν θα ξεχάσει και τους απολογητές του. Αυτούς που σχετικοποιούν σε κάθε ευκαιρία τις ανθρώπινες ζωές (αρκεί αυτές να ανήκουν σε κάποιον Παλαιστίνιο και γενικότερα σε κάποιον μουσουλμάνο), αυτούς που σπιλώνουν με τόση ευκολία οποιονδήποτε διαφωνεί μαζί τους, αυτούς που εργαλειοποιούν τον αντισημιτισμό, τον φασισμό, τον αυταρχισμό. Αυτούς που όχι μόνο σφυρίζουν αδιάφορα απέναντι σε μια σφαγή υπερθετικής κλίμακας αλλά ταυτόχρονα προπαγανδίζουν υπέρ της. Όχι, κανείς δεν θα ξεχάσει. Θα φροντίσουμε εμείς να μην ξεχάσει.
