ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ ΣΤΗ ΒΡΑΖΙΛΙΑ
Ένας άλλος κόσμος, μετά τον καπιταλισμό, είναι εφικτός
Συνέντευξη με το μέλος της Οργανωτικής Επιτροπής, Πάολο Σέζαρ
Με τη συμμετοχή περισσότερων από 1000 κοινωνικών οργανώσεων, ξεκινάει την Τρίτη στο Σαλβαδόρ της Βραζιλίας το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ. Ο Πάολο Σέζαρ, μέλος της οργανωτικής επιτροπής, μιλάει στην «Εποχή» για τη μεγαλύτερη συγκέντρωση της κοινωνίας των πολιτών, τις εξελίξεις στη Λατινική Αμερική και την αναγκαιότητα ενός άλλου κόσμου, που δημιουργείται μέσα από τους τόπους σύγκλισης των ανθρώπων.
Τη συνέντευξη πήρε ο Δημήτρης Γκιβίσης
Πώς συνεχίζονται οι προετοιμασίες;
Για να πετύχει αυτή η διοργάνωση, είναι πάρα πολλοί οι άνθρωποι που έχουν δραστηριοποιηθεί εθελοντικά. Με το πείσμα τους κατάφεραν να ξεπεραστούν τα εμπόδια που έβαλαν από την πρώτη στιγμή το βραζιλιάνικο κράτος και η αντιδημοκρατική κυβέρνηση του Τεμέρ, ο οποίος δεν ήθελε να γίνει το Φόρουμ. Γενικότερα, νομίζω ότι στο παρελθόν οι συνθήκες ήταν πιο ευνοϊκές, και αυτό φάνηκε στις πρώτες διοργανώσεις όπου υπήρχε πολύ μεγάλη υποστήριξη. Όμως παρόλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ δεν έχει χάσει τις αντοχές του. Στο Σαλβαδόρ θα γίνουν πολλές αυτοδιαχειριζόμενες δράσεις, Παγκόσμιες Συνελεύσεις των Γυναικών και των Λαών και των Κινημάτων της Αντίστασης, και θα συμμετέχουν ομάδες και ακτιβιστές από διάφορες χώρες του κόσμου.
Ξεκινώντας από το Πόρτο Αλέγκρε, το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ ξαναγυρίζει στη Βραζιλία. Τι σημαίνει αυτό για τα κοινωνικά κινήματα στη χώρα σου;
Είναι πολύ σημαντικό, γιατί μας δίνεται η ευκαιρία να προωθήσουμε το διάλογο μεταξύ διαφορετικών αγώνων γύρω από κοινές αιτίες, να ενισχύσουμε την αλληλεγγύη και να αναζητήσουμε τις εναλλακτικές. Όμως το κυριότερο, είναι ότι μέσα από τέτοια γεγονότα δημιουργείται μια νέα παγκόσμια κοινωνική συνείδηση, που είναι απαραίτητη για να οικοδομήσουμε νέους χώρους αντίστασης και αγώνων. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο θα γίνει σε λίγες μέρες στην Μπραζίλια και το FAMA (Εναλλακτικό Παγκόσμιο Φόρουμ για το Νερό).
Στη Λατινική Αμερική παρατηρούμε ότι η συντηρητική επίθεση στα δικαιώματα και τις κοινωνικές κατακτήσεις γίνεται συνεχώς και πιο έντονη. Μέσα σε αυτήν τη συγκυρία τι να περιμένουμε από τα κινήματα στο Σαλβαδόρ;
Όχι μόνο εδώ, αλλά σε όλη σχεδόν την Λατινική Αμερική, γίνεται μια συνολική επίθεση στην Αριστερά, στις λαϊκές τάξεις και στα κοινωνικά κινήματα. Παράνομες δικαστικές αποφάσεις, μυστηριώδεις εξαφανίσεις ακτιβιστών, επιβολή αντικοινωνικών μεταρρυθμίσεων -όπως του συνταξιοδοτικού στη Βραζιλία, στην Αργεντινή και στη Χιλή, χτυπήματα στην ενημέρωση σαν αυτό που έκανε ο Τεμέρ στο συμμετοχικό μοντέλο των δημόσιων ΜΜΕ, χιλιάδες στρατιώτες το τελευταίο διάστημα στους δρόμους του Ρίο Ντε Τζανέιρο που θυμίζει την εποχή της δικτατορίας… Όλα αυτά έχουν δημιουργήσει τεράστια λαϊκή οργή και δυσπιστία απέναντι στο πολιτικό σύστημα. Τον Δεκέμβριο βρέθηκα στο Μπουένος Άιρες, όπου απέναντι στη συνάντηση του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου έγινε η Διάσκεψη Κορυφής των Λαών και επικυρώθηκε η ατζέντα των κοινωνικών κινημάτων για το 2018. Είμαι αισιόδοξος, νομίζω ότι είναι ζήτημα χρόνου να αντεπιτεθούν τα κινήματα σε εθνικό και σε διεθνές επίπεδο και να πετύχουν μικρές και μεγάλες νίκες απέναντι στο νεοφιλελευθερισμό.
Μίλησες για τη στρατιωτικοποίηση στο Ρίο Ντε Τζανέιρο. Να πούμε περισσότερα;
Στη Βραζιλία υπάρχει μια τεράστια κοινωνική κρίση, όμως η στρατιωτική παρέμβαση σίγουρα δεν μπορεί να λύσει τα προβλήματα που υπάρχουν στις φαβέλες με τη διακίνηση ναρκωτικών και την παραβατικότητα. Ο Τεμέρ χρησιμοποιεί το στρατό, όπως και τη δικαιοσύνη, ως πολιτική επιλογή για να ενισχύσει την κυβέρνησή του. Ζούμε τυπικά σε ένα κράτος δικαίου, αλλά στην πραγματικότητα βρισκόμαστε σε μια κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.
Τελειώνοντας, να σε ρωτήσω τι σημαίνει σήμερα για σένα το σύνθημα «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός».
Ένας άλλος κόσμος μετά τον καπιταλισμό εξακολουθεί να είναι εφικτός. Όμως το κάθε σύνθημα αποκτά νόημα μόνο όταν αγωνιζόμαστε για να φτάσουμε στο στόχο μας και σε αυτήν την προσπάθεια είναι πολύ σημαντικές οι συγκλίσεις και η εμβέλειά τους. Ας θυμηθούμε ότι το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ γεννήθηκε ουσιαστικά μέσα από την τεράστια κινητοποίηση χιλιάδων ανθρώπων στο Σιάτλ το 1999.
