Στη Σλοβενία, Λέβιτσα σημαίνει Αριστερά. Στη Σλοβενία, ένα από τα κράτη που γέννησε η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας -σε αντίθεση με τις περισσότερες χώρες του πρώην «υπαρκτού» – το να δηλώνεις αριστερός δεν είναι υποχρεωτικά συνώνυμο ποινικού αδικήματος, εθνικής προδοσίας ή νοητικής δυσλειτουργίας. Αν και τα τραύματα του πολέμου την συνέτριψαν, οι πολιτικές ωμού νεοφιλελευθερισμού και οι αναζητήσεις μίας κοινωνίας που προσπαθεί να χειραφετηθεί έναντι του παρελθόντος της και να συμβαδίσει με τις ευρωπαικές της προσδοκίες, έφεραν την Αριστερά εκ νέου στην πολιτική σκηνή. Από την περιθωριοποίηση στην πολιτική ορατότητα, ο δρόμος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα για τη «Λέβιτσα», τα μέλη και τους υποστηρικτές της. Ωστόσο, οι τελευταίες εκλογές αντάμειψαν την παρέμβαση της με 10% των ψήφων και 10 βουλευτές στο 100 μελές κοινοβούλιο. Καθόλου άσχημα για ένα κόμμα σχεδόν αποκλεισμένο από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, έντυπης και ηλεκτρονικής, για τα οποία το δίπολο σκληρής δεξιάς και αμφιβόλου ταυτότητας και κατευθύνσεων σοσιαλδημοκρατίας είναι το μόνο ανεκτό.
Το τελευταίο Σάββατο της δικής μας αποκριάς ήταν για τη Λέβιτσα ημέρα Συνεδρίου, ώστε να αποφασιστούν οι κατευθύνσεις, η διακήρυξη και το ψηφοδέλτιο που θα αποτυπώσει την αντίληψη του κόμματος σε σχέση με τα βασικά ευρωπαϊκά επίδικα. Και μπορεί ως σύνεδρος να γινόταν δεκτό κάθε μέλος του κόμματος που το επιθυμούσε, χωρίς διαδικασίες εκπροσώπησης από τις τοπικές οργανώσεις, δεν έλειψαν όμως οι διεθνείς προσκεκλημένοι: κόμματα που συμμετέχουν στο Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ), όπου η Λέβιτσα προσφάτως εντάχθηκε ως πλήρες μέλος, όπως το πορτογαλικό BLOCO, η ισπανική Ενωμένη Αριστερά, το κυπριακό ΑΚΕΛ, η ιταλική Rifondazione, το ΚΚ Αυστρίας, ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλα εκτός αυτού, όπως το γαλλικό Κόμμα της Αριστεράς, η ιταλική πλατφόρμα Potere al popolo, βαλκανικά αριστερά κόμματα. Παρουσίες που αντιστοιχούσαν στη δύο κατευθύνσεων οπτική της «Levica». Τον αντινεοφιλελεύθερο, κοινωνικά και οικολογικά χειραφετιτικό ευρωπαϊκό προσανατολισμό και τον αριστερό ευρωσκεπτικισμό. Δυισμός που δεν κυριάρχησε στις διαδικασίες παρουσίασης και έγκρισης των πολιτικών κειμένων και του ευρωψηφοδελτίου, ανάδειξης της νέας Διοικούσας Επιτροπής και των άλλων βασικών οργάνων του κόμματος. Υπήρχε όμως στις οπτικοποιημένες παρουσιάσεις των βασικών αξόνων της καμπάνιας, τη σύνθεση της ολιγομελούς ομάδας των υποψηφίων ευρωβουλευτών και τα πηγαδάκια στο γεύμα ή τη μεταφορά μελών και επισκεπτών από τη Λιουμπλιάνα στην Τρμπόβλγιε, τόπο διεξαγωγής του Συνεδρίου. Μία χαριτωμένη κωμόπολη, συνώνυμο του αγώνα των ανθρακωρύχων, σταθμός του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος.Το Συνέδριο φιλοξενήθηκε στο καλοδιατηρημένο ιστορικό κτίριο του εργατικού /πολιτιστικού κέντρου, υπερβολικά μεγάλο για το μέγεθος της μικρής πόλης, αντικείμενο συλλογικής υπερηφάνειας.
Σημεία του Συνεδρίου
Αν και η έλλειψη ταυτόχρονης μετάφρασης δυσκόλευε την κατανόηση, υπήρξαν ενδιαφέροντα σημεία: κατ’ αρχήν, η σύζευξη της οξείας κριτικής στο νεοφιλελεύθερο τραπεζοκεντρικό μοντέλο της ΕΕ ως γενεσιουργό αιτία βαθιών κοινωνικών ανισοτήτων, με την ανάδειξη μιας ολιστικής εναλλακτικής πρότασης που υπερβαίνει την οικονομία και εστιάζει στο περιβάλλον, τη διαφάνεια στη διακυβέρνηση, την ισονομία, την αντιπροσωπευτικότητα στην κοινωνική συμμετοχή, την ισότητα των φύλων, τις ειρηνευτικές πρωτοβουλίες, το σύγχρονο πολιτισμό ως δομικά χαρακτηριστικά της αριστερής αντίληψης για την ευρωπαϊκή συνοχή.
Έπειτα, τα πρόσωπα που θα εκπροσωπήσουν την πολιτική πρόταση. Ίσος αριθμός ανδρών – γυναικών, συντριπτική υπεροχή 30ρηδων. Νέοι στο ψηφοδέλτιο, νέοι πολλοί και μεταξύ των συνέδρων, όπου οι γεννημένοι στη μεταπολεμική εποχή συνυπήρχαν μ’ αυτούς που μεγάλωσαν, σπούδασαν και έγιναν γονείς κάτω από τα πορτραίτα του Τίτο.
Επικεφαλής του ψηφοδελτίου η Βιολέτα Τόμιτς, ηθοποιός, ακτιβίστρια δικαιωμάτων, βουλεύτρια, επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου για το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Η Βιολέτα μαζί με τον ισπανοβέλγο Νίκο Κουέ, που ήταν φυσικά προσκεκλημένος και παρών.
Η σλοβένικη Αριστερά φροντίζει τις μουσικές και τις θεατρικές στιγμές της εν μέσω πολιτικής διαδικασίας, τραγουδάει τη Διεθνή συνοδεία της τοπικής φιλαρμονικής, κρατάει την ετήσια παράδοση βραβεύσεων όσων διακρίθηκαν στην κομματική ζωή και επιμένει να είναι συγκρατημένα αισιόδοξη.
Το να ζεις σ’ έναν τόπο οπου η φύση δεν έχει ακόμη ηττηθεί και η πρωτεύουσα θυμίζει εναλλακτική νεραιδοχώρα -όσο να πεις- βοηθάει .
Όλγα Αθανίτη
