Οι καταστροφικές πλημμύρες στη Θεσσαλία ξεγύμνωσαν ένα σύστημα αξιών και αντιλήψεων που κυριαρχούν στη χώρα τα τελευταία πολλά χρόνια. Μία ανάπτυξη που στραγγίζει συστηματικά τους περιβαλλοντικούς πόρους και τα οικοσυστήματα, χωρίς σχέδιο και λογική. Ταυτόχρονα, παντελής έλλειψη έργων πρόληψης και θωράκισης, έλλειψη υποβάθρου και υποδομών. Αντί ολιστικού σχεδιασμού, οι πελατειακές σχέσεις, τα έργα βιτρίνας, η διαπλοκή και φυσικά απουσία σοβαρής επιστημονικής προσέγγισης. Το επιβεβαιώνουν η έλλειψη σχεδίου προσαρμογής στην κλιματική κρίση, που θα λαμβάνει υπόψη τον μηχανισμό της κλιματικής αλλαγής και τη σχέση του με τα ακραία φυσικά φαινόμενα, η απουσία ολοκληρωμένου σχεδίου αντιπλημμυρικής θωράκισης και προστασίας, η αγνόηση των περίφημων (πλέον) Σχεδίων Διαχείρισης Κινδύνων και Επικινδυνότητας Πλημμύρας του 2018 και η μη ύπαρξη ενός σχεδίου έγκαιρης προειδοποίησης που θα είχε προετοιμάσει τον μηχανισμό Πολιτικής Προστασίας, πριν την εκδήλωση του φαινομένου.
Όλα αυτά σε μια περιβαλλοντικά ήδη διαταραγμένη περιοχή, λόγω των υπέρ-εντατικών γεωργικών δραστηριοτήτων, όπου οι μη βιώσιμες πρακτικές και η απουσία ορθολογικής διαχείρισης έχουν επιταχύνει την ποιοτική και ποσοτική υποβάθμιση των υδατικών πόρων. Η υπεράντληση των υπόγειων υδατικών συστημάτων οδήγησε σε σημαντική πτώση της στάθμης των υδροφόρων οριζόντων (ιδιαίτερα στον ανατολικό υδροφορέα), αλλά και την υφαλμύρινσή τους στις παράκτιες περιοχές (από Ριζόμυλο προς Λάρισα, και στις πεδιάδες του Αλμυρού και του Βόλου), με το μέτωπο να προχωρά προς τα ενδότερα. Επιπλέον, η αλόγιστη εφαρμογή αζωτούχων λιπασμάτων οδήγησε σε υψηλά πλεονάσματα νιτρικών και τελικά στη νιτρορύπανση.
To master plan της ολλανδικής εταιρείας
Και ενώ στη Θεσσαλία, μέσα από τη χάραξη μίας ολοκληρωμένης στρατηγικής ανασυγκρότησης, με τη χρήση τεχνικών και έργων βασισμένων στη φύση, θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα νέο μοντέλο πράσινης περιφέρειας, ένα ευρωπαϊκό υπόδειγμα, οι επιλογές της κυβέρνησης την αναδεικνύουν σε αρνητικό πρότυπο παγκοσμίως. Ακολουθώντας το δόγμα του σοκ, εκμεταλλεύεται την καταστροφή για να αναπτύξει δυστοπικά σενάρια ωμής κερδοσκοπίας. Το Master Plan που έφερε προς εφαρμογή ακολουθεί την τακτική της συντάκτριας Ολλανδικής Εταιρείας που διακρίθηκε στο εμπόριο γης και αγαθών σε πρώην αποικίες της Ολλανδίας. Ιδιωτικοποίηση του νερού (Νόμος του κράτους πλέον η δημιουργία ιδιωτικού φορέα διαχείρισης των υδάτων της Θεσσαλίας) και σχέδια υφαρπαγής της γης (Land Grabbing) από τα γνωστά funds που έχουν μπει γερά στην τοπική οικονομία τα τελευταία χρόνια. Η αναδιάρθρωση των καλλιεργειών που προτείνεται έχει μοναδικό κριτήριο το οικονομικό όφελος (για ποιους;), ενώ τα έργα αντιπλημμυρικής προστασίας ξεφεύγουν από τη λογική του ολιστικού σχεδιασμού, της πρόληψης και της θωράκισης. Σήμερα πάνω στον βούρκο της βουλιαγμένης Θεσσαλίας και των ανθρώπων της στήνεται, με τη στήριξη φυσικά της κυβέρνησης, ένας βωμός κερδοφορίας και φθηνού ξεπουλήματος.
Με στρατηγικό σχεδιασμό για την παραγωγική ανασυγκρότηση
Το στοίχημα είναι, μέσα από τα υπάρχοντα (και όχι μόνο) ευρωπαϊκά πρωτόκολλα και με την συμμετοχή των επιστημονικών, κοινωνικών και παραγωγικών φορέων αλλά και τους πολίτες της Θεσσαλίας να διεκδικηθούν τα νέα εργαλεία και οι νέες στρατηγικές που θα μας βγάλουν από την παρούσα περιβαλλοντική κρίση. Με στρατηγικό σχεδιασμό για την παραγωγική ανασυγκρότηση των περιοχών, τη δημιουργία νέων θεσμών έγκαιρης διάγνωσης, παρακολούθησης και προστασίας των τοπικών οικοσυστημάτων σε σχέση με την βιωσιμότητα, την ευαλωτότητα και την ανθεκτικότητα στις φυσικές καταστροφές. Με την ολοκληρωμένη θωράκιση με έργα και υποδομές για να καταστούν ανθεκτικά τα τοπικά οικοσυστήματα. Με Σχέδια Διαχείρισης που αντιμετωπίζουν το νερό ως αγαθό και τη διαχείρισή του προς όφελος της κοινωνίας και του Περιβάλλοντος. Σ’ αυτό το στοίχημα η Νέα Αριστερά πρωτοστατεί με τις προτάσεις της και είναι σημαντικό να συμβάλλει ο καθένας και η καθεμία από εμάς για να κερδίσουμε πίσω τη ζωή που μας αξίζει.
