Το αδιαμφισβήτητο μήνυμα από τη δημόσια, σε απευθείας μετάδοση διαπόμπευση του Ζελένσκι από το τραμπικό επιτελείο μέσα στον ίδιο το Λευκό Οίκο είναι απλό: Πολύ συχνά στις διεθνείς πολεμικές συγκρούσεις χρειάζεται να δείξουμε ότι αντιπαρατίθενται υψηλές αξίες και αρχές, αντιτιθέμενες ιδεολογίες, αντίπαλοι κόσμοι∙ ωστόσο, όταν πλησιάζει να ακουστεί το σφύριγμα της λήξης του αγώνα, έρχεται η ώρα να φανεί ποια ήταν τα χειροπιαστά, τα υλικότατα διακυβεύματά του, δηλαδή αυτά που πραγματικά κερδίζει η μία πλευρά και εκείνα που πραγματικά χάνει η άλλη.
Όταν ο Τραμπ αποφασίζει ότι ήρθε η ώρα να λήξει ο πόλεμος στην Ουκρανία και οραματίζεται μια συνθήκη ειρήνης της οποίας μεγάλο μέρος θα αφιερώνεται στην τύχη των «σπάνιων γαιών» που διαθέτει αυτή η χώρα –και τι πιο σπάνιο από τη θέση της στην υδρόγειο– και δικαιολογεί αυτή την «ιδιομορφία» με το ατράνταχτο επιχείρημα ότι εμείς πληρώσαμε εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια για να μπορέσετε να αντισταθείτε στην εισβολή του Πούτιν, και συνεπώς είναι (εμπορικά) δίκαιο να απαιτήσουμε τώρα το αντίτιμο, τότε είναι σαν να μας λέει με τα δικά του λόγια ότι στον κόσμο που ζούμε, όπως τον οραματίζεται αυτός, οι αξίες και οι αρχές του διεθνούς δικαίου δεν έχουν μεγαλύτερο αντίκρισμα από το ωμό συμφέρον των ισχυρών. Και τότε έρχεται και ανάβει μια σπιθίτσα, για να μας θυμίσει πόσο μεγάλη αξία ενδέχεται να είχε η υπεράσπιση και η τήρηση των λησμονημένων πια συμφωνιών του Μινσκ –όχι για την αρκούδα αλλά για τον αμνό–, η υπεράσπιση της ύφεσης και των προσπαθειών για ειρήνη, η υπεράσπιση των αρχών του διεθνούς δικαίου, που αποτελεί τη σωστή πλευρά της ιστορίας – τουλάχιστον στην εποχή των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.
Μα, θα αντιτείνει κάποιος, δεν υπάρχει μόνο ο Τραμπ, υπάρχουν και τα κράτη της Ευρώπης, που κρατούν ακόμα ψηλά τη σημαία του δίκαιου χαρακτήρα του αγώνα του ουκρανικού λαού. Και τι αντιπαραθέτουν στον Τραμπ και τον τραμπισμό; Πρώτα πρώτα ότι αυτά έχουν καταβάλει πολύ περισσότερα δισεκατομμύρια ευρώ και λίρες στο ουκρανικό μέτωπο, διπλάσια ίσως και τριπλάσια από τα δολάριά του, σύμφωνα με έγκυρους υπολογισμούς. Και συνεπώς έχουν κάθε λόγο να συμμετάσχουν στις διαπραγματεύσεις για τη συμφωνία ειρήνης. Άλλωστε, ορισμένοι από αυτούς είχαν φροντίσει ήδη από το 2021 να υπογράψουν μνημόνια συνεργασίας με το Κίεβο και για την εκμετάλλευση των σπάνιων γαιών. Δεν είναι σωστό, και από καθαρά εμπορική άποψη ακόμα, να μείνουν έξω από τις όποιες «ρυθμίσεις».
Αυτοί στο κάτω κάτω είναι πρόθυμοι να στείλουν και στρατεύματα που θα εγγυηθούν την τήρηση της συνθήκης ειρήνης, όχι βέβαια υπό την αιγίδα του ΟΗΕ αλλά υπό την αιγίδα κάποιων «προθύμων». Όχι σαν τον Τραμπ, που μίλησε πάλι με ωμότατο τρόπο –και γι’ αυτό το θέμα– λέγοντας ότι αυτός δεν χρειάζεται να δώσει τέτοιου είδους εγγυήσεις, ότι μάταια τις περιμένει ο Ζελένσκι. Γιατί μοναδική εγγύηση για την Ουκρανία, λέει, θα είναι η παρουσία στο έδαφός της των Αμερικανών εκμεταλλευτών των σπάνιων γαιών της – τόσο απλά∙ δίπλα δίπλα στους από βορρά μελλοντικούς συμμάχους τους, που κατέχουν τα εδάφη του Ντονμπάς με τα πιο πλούσια –λένε– κοιτάσματα σπάνιων γαιών.
Δεν ξέρω ποια μπορεί να είναι η αξία των σπάνιων γαιών της Ουκρανίας, για τις οποίες τόσο πολλοί ερίζουν, πάντως η τιμή των αξιών του δικαίου στο διεθνές χρηματιστήριο θα πρέπει να βρίσκεται πια σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα. Και το χειρότερο: χωρίς ισχυρά διεθνή αντίβαρα, ίσως πέσει ακόμα πιο χαμηλά.
