** Έως ότου εξεταστεί αν το μπάζωμα της θάλασσας θέτει σε κίνδυνο την υγεία των πολιτών
Ανοιξε την περασμένη Πέμπτη η κακοτράχαλη νομική οδός για την υπεράσπιση του λιμανιού του Πειραιά απέναντι στο περιβαλλοντικό-πολιτιστικό έγκλημα που συντελείται, προκειμένου να δημιουργηθούν δύο θέσεις πρόσδεσης γιγαντιαίων κρουαζιερόπλοιων. Το Συμβούλιο της Επικρατείας, με προσωρινή διαταγή του, αναστέλλει όλες τις εργασίες που γίνονται στο λιμάνι, μέχρι να συζητηθεί ενώπιον του ανώτατου δικαστηρίου το αίτημα αναστολής των εργασιών που έχουν καταθέσει 115 πολίτες και το Εργατικό Κέντρο Πειραιά, πιθανότατα εντός του Ιουλίου. Η προσωρινή διαταγή εκτελέστηκε άμεσα –ήδη από την Παρασκευή- από το λιμεναρχείο, που με πλωτά μέσα επέβλεψε το σταμάτημα των εργασιών.
Μείζονος σημασίας απόφαση
Η απόφαση αυτή μπορεί σε κάποιους να μοιάσει ως ελάσσονος σημασίας από τη στιγμή που διανύουμε τα μισά του Ιουνίου. Ωστόσο, είναι το ακριβώς αντίθετο από την εντύπωση που δημιουργεί, καθώς στέλνει ένα «σήμα», πως η δικαστική μάχη που θα δοθεί απέναντι στο Δημόσιο και την Cosco, που είναι διάδικος, θα είναι σκληρή και σε καμία περίπτωση εξ υπαρχής χαμένη.
Συγκεκριμένα, λοιπόν, το ΣτΕ ανέστειλε προσωρινά την απόφαση της Γενικού Γραμματέα Λιμένων, Λιμενικής Πολιτικής και Ναυτιλιακών Επενδύσεων του Υπουργείου Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής με την οποία επετράπη: α) η διενέργεια βυθοκορήσεων για την κατασκευή του έργου “Επέκταση Επιβατικού Λιμένα (Νότια Ζώνη Φάση Α) και β) η απόρριψη βυθοκορημάτων στην θαλάσσια περιοχή μεταξύ Αίγινας και Σαλαμίνας. Με το αίτημα αναστολής των εργασιών, οι προσφεύγοντες ζητούν από το ΣτΕ να κρίνει τους άμεσους ή μη κινδύνους για την υγεία των πολιτών από το μπάζωμα 140 στρεμμάτων, αφού, όπως μας δηλώνει ο δικηγόρος και μέλος της Διοίκησης του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιά, Γιάννης Καρδαράς, «ήδη από τον Απρίλιο του 2020 γερανοί και φορτηγίδες πραγματοποιούν βυθοκορήσεις και ανεξέλεγκτη απόρριψη αμφιβόλου βαθμού τοξικότητας βυθοκορημάτων μεταξύ Αίγινας και Σαλαμίνας στο Σαρωνικό, με ενδεχόμενα προβλήματα στην υγεία των πολιτών και μεταφοράς επικίνδυνων ουσιών στην τροφική αλυσίδα». Οι άμεσοι και έμμεσοι κίνδυνοι για την υγεία των πολιτών αναμένεται να συζητηθούν τον Ιούλιο, ενώ στις 7 Οκτωβρίου 2020 το ΣτΕ θα κληθεί να κρίνει οριστικά τη νομιμότητα των προσβαλλόμενων διοικητικών πράξεων και θα μπει στην ουσία της υπόθεσης, βλέποντας κάθε πτυχή αυτής και επομένως θα ξεδιπλωθεί το εύρος του περιβαλλοντικού εγκλήματος που επιχειρείται στο λιμάνι του Πειραιά.
Ευκαιρία κινητοποίησης
Όπως ενημερωνόμαστε από καλά πληροφορημένες πηγές, η Coscο θα καταθέσει τις επόμενες μέρες αίτηση αναστολής της προσωρινής διαταγής, η οποία όμως δύσκολα θα δικαιωθεί, καθώς όπως είπαμε η πρώτη απόφαση του ΣτΕ στέλνει ένα «σήμα», ισχνό μεν, που προκαλεί ρήγμα δε. «Η απόφαση του ΣτΕ είναι ευκαιρία κινητοποίησης των πολιτών και των φορέων όχι μόνο της Περιφέρειας του Πειραιά, αλλά και ευρύτερα για την αποτροπή ενός εγκλήματος διαρκείας για το περιβάλλον –εν μέσω παγκόσμιας κλιματικής κρίσης- και την υγεία –εν μέσω πανδημίας» συμπληρώνει ο Γ. Καρδαράς και μας παραδίδει επιστολή του εφόρου αρχαιοτήτων Πειραιά ε.τ. κ. Γεωργίου Σταϊνχάουερ προς τον υπουργό Ναυτιλίας και την υπουργό Πολιτισμού, η οποία αναφέρεται στην ιστορικότητα του χώρου και καταλήγει: «Ένα μνημείο είναι, αξιότιμε κύριε Υπουργέ, ένα πολύ ευαίσθητο αντικείμενο, το ίδιο και το ιστορικό τοπίο. Η προστασία τους δεν είναι μόνο θέμα νομοθεσίας, αλλά στοιχειώδους ευαισθησίας και απλού αισθήματος ευθύνης απέναντι στον χώρο και στην ιστορία. Σ´αυτή την ευαισθησία και στο αίσθημα ευθύνης που σας χαρακτηρίζει κάνω έκκληση αυτή την τελευταία στιγμή, ώστε να αποτρέψετε αναστέλλοντας ως ο αρμόδιος υπουργός την εκτέλεση ενός εγκλήματος διαρκείας που συντελείται μπροστά στα μάτια μας σε βάρος της κληρονομιάς που παραλάβαμε και το οποίο θα στιγματίζει για αιώνες με την ανόητη παρουσία του την κληρονομιά που θα αφήσουμε: «ζημίαν αἱροῦ μᾶλλον ἤ κέρδος αἰσχρόν· τὸ μὲν γὰρ ἅπαξ λυπήσει, τὸ δὲ ἀεί» (Να προτιμάς την ζημία παρά το αισχρό κέρδος. Γιατί το πρώτο θα σε λυπήσει μία φορά, ενώ το δεύτερο θα σε λυπεί για πάντα).
Ιωάννα Δρόσου
