Ιστορία που γράφουν οι παρέες
Το Μάρτιο του 2008, με αφορμή το θάνατο του Βαγγέλη Μαργαρίτη, σκεφτήκαμε με τον Θανάση να του κάνουμε ένα αφιέρωμα. Πριν προλάβουμε πέθανε και ο Κώστας Φωτιάδης. Αγαπημένοι σύντροφοι και φίλοι και οι δυο. Απευθυνθήκαμε, λοιπόν, στους υπόλοιπους φίλους. Γράφτηκαν κάποια κομμάτια και βγάλαμε συλλογικά ένα απλό άδετο ντοσιέ, με την επιμέλεια του Θανάση. Μοιράστηκε στους φίλους μας μια βραδιά μνήμης στα Ξύλινα, στην ταβέρνα. Αυτό, ουσιαστικά, ήταν ένα προσκλητήριο των απόντων και ο «επιμελητής» έγραψε σε όλους μια προσωπική αφιέρωση. Στο δικό μου έγραψε: «Ζήνα, η Ανανεωτική Αριστερά είναι ακόμα στο πατριαρχικό στάδιο. Αυτό φαίνεται και από τη διάλεκτο αυτού του αφιερώματος. Οι δρόμοι είναι χωρίς τέλος. Άλλωστε, η πολιτική θα είναι παρούσα και στην ιδανικότερη κοινωνία».
Τώρα πρέπει στο επόμενο αφιέρωμα να προσθέσουμε μερικές σελίδες ακόμα, με τελευταία τη σελίδα του Θανάση, που αρμενίζει πια στους αιθέρες.
Και που ξέρεις; Μπορεί να συναντήσει τους υπόλοιπους. Αυτή την πολύχρωμη, πολυφωνική παρέα και να συνεχίσουν με πείσμα τους αγώνες για καλύτερες μέρες, που όλο περιμένουμε και όλο δεν έρχονται. Αλλά και τους καβγάδες της, τις γκρίνιες, τα ταβερνάκια με το τραγούδι και τις πολυφωνίες που φτιάχναμε. Τους έρωτες, τις τρέλες και όλα αυτά που κάναμε μαζί στα νιάτα μας, γεμάτοι ελπίδα.
Αυτή η μεγάλη και πολύ δεμένη παρέα, με τη διπλή ιδιότητα του φίλου και του συντρόφου, ξεκίνησε από τα στενά της Καισαριανής. Από μικρά παιδιά μέσα στα γεγονότα που έγραψαν την ιστορία αυτής της συνοικίας, ακουμπώντας ο ένας στον άλλο στα δύσκολα Στα χρόνια της χούντας έγινε η παρέα της «Λήδας» , ένα καφέ στο Παγκράτι, που κάθε βράδυ συζητούσαν πώς θα οργανώσουν αντιστασιακές δράσεις .
Μαζί στους αγώνες
Ήταν και τακτικοί επισκέπτες του τοπικού αστυνομικού τμήματος. Μερικοί γνώρισαν και το κρατητήριο και τη φιλοξενία με σφαλιάρες και κλοτσιές. Ο Θανάσης πήγε και για 3 μήνες στη φυλακή του Μπογιατίου, επί Ιωαννίδη, ενώ κάποιοι άλλοι το έσκασαν για το Παρίσι, όπου συνέχισαν τη δράση τους.
Με τη μεταπολίτευση εντάχτηκαν στον Ρήγα Φεραίο. Γύρισαν και οι «Παριζιάνοι». Τότε γνωριστήκαμε και εμείς –ο Φήμης και εγώ- με αυτή την παρέα, μέσα από το ΚΚΕ εσωτερικού. Μας αγκάλιασαν και έτσι δεθήκαμε.
Μετά άρχισαν τα σκασιαρχεία. Πρώτος έφυγε το 1972 ο Μάριος Χάκκας και μετά από λίγα χρόνια, το 1979, ακολούθησε ο Φήμης. Στη συνέχεια ο Γιάννης Συρρής, η Μαρίκα Χάκκα, ο Βαγγέλης Μαργαρίτης, η Χρύσα και ο Μπάμπης Θεοδωρίδης , ο Στάθης Ευσταθιάδης, ο Τάκης Καραντηλιόν, ο Κώστας Φωτιάδης, ο Τάκης Παττάς, η Άννα Φωτεινού και τώρα ο Θανάσης.
Όσοι απομείναμε , κατακερματισμένοι πια , παίρνουμε αγκαλιά τις μνήμες και συνεχίζουμε τη μάχη της ζωής και των αγώνων. Αυτοί είναι οι αφανείς πυλώνες του κινήματος. Σε αυτό το «θέατρο» της ζωής, η παρέα μας έγραψε μεγάλη ιστορία και ο Θανάσης ήταν από τους πρωταγωνιστές. Άσε τη συνεχή έγνοια που είχε για τους συνανθρώπους μας. Βοήθησε πολλούς κάνοντας τις φορολογικές τους δηλώσεις ή με το να μαζεύει χαρτιά και να τρέχει σε ασφαλιστικά ταμεία, προκειμένου να βγάλουν σύνταξη. Όλα αυτά, φυσικά, ανιδιοτελώς. Με μια κουβέντα, ο φίλος και σύντροφος Θανάσης Κορακάκης ήταν ένας υπεύθυνος Πολίτης!
Ζήνα Αποστόλου – Ραζή
