«Λαμπυρίσματα»
Η Ιζαμπέλ, πολλά χρόνια χωρισμένη, έχει ξαναφτιάξει τη ζωή της με τον Νάτσο. Όταν όμως την επισκέπτεται η κόρη της Μαδαλέν που σπουδάζει στη Βαλένθια, για να δει τον άρρωστο πατέρα της Ραμόν, ζητά από τη μητέρα της να τη βοηθήσει στη φροντίδα του. Χωρίς ιδιαίτερη προθυμία η Ιζαμπέλ θα κάνει το χατίρι της κόρης της κι έτσι θα έρθει ξανά σε επαφή με τον πρώην σύζυγό της μετά από 15 χρόνια. Αρχικά τον φροντίζει όπως πρέπει αλλά με ψυχρότητα και κρατώντας αποστάσεις. Καθώς όμως ο καιρός περνά και οι επισκέψεις στο σπίτι του γίνονται όλο και πιο τακτικές, η Ιζαμπέλ αρχίζει σιγά-σιγά να ξαναγνωρίζει τον άνδρα που κάποτε αγάπησε και απέκτησε μαζί του μία κόρη. Ένας άγνωστος Ραμόν αποκαλύπτεται μπροστά της, το παρελθόν αρχίζει να θρυμματίζεται και αρχίζει να βλέπει με άλλα μάτια τη ζωή της.
Τα «Λαμπυρίσματα» (Los destellos) της Πιλάρ Παλομέρο είναι μια ήσυχη, βραδυφλεγής ταινία, όπου, ενώ δεν συμβαίνει τίποτα, συμβαίνουν τα πάντα. Δηλαδή όσα θα μπορούσαν να συμβούν τους τελευταίους μήνες της ζωής ενός ανθρώπου μέσα από το βιωμένο παρόν και το ξεκαθάρισμα με το παρελθόν από το οποίο μένει αυτό που αξίζει να κρατήσουμε. Τελικά, η Ιζαμπέλ και ο Ραμόν θα καταφέρουν μετά από πολλά χρόνια να επανεξετάσουν το παρελθόν και τη σχέση τους με την Μαδαλέν να παίζει καταλυτικό ρόλο σε αυτό.
Η Πιλάρ Παλομέρο επιλέγει να διατηρήσει από την αρχή μέχρι το τέλος τη χαμηλών τόνων αφήγηση, την οποία όμως γεμίζει με έντονη συναισθηματική φόρτιση.
Μια ταινία για τις σχέσεις, τη μνήμη, την απώλεια, τη ζωή και τον θάνατο. Μια ταινία απλή στη σύλληψή της, ευαίσθητη, ανθρώπινη, συγκινητική.
Υπέροχη είναι η ερμηνεία της Πατρίθια Λόπεθ Αρναΐθ στο ρόλο της Ιζαμπέλ που «παίζει» με το βλέμμα καθώς τα μάτια της «μιλάνε» και λένε όσα δεν λέγονται από το στόμα.
Η ταινία είναι βασισμένη στο διήγημα της Έιδερ Ροδρίγκεζ «Μια πελώρια καρδιά».
Το καλοκαίρι της ενηλικίωσης
«Κιούκα: Το τέλος του καλοκαιριού»
Η Έλσα κι ο Κωνσταντίνος, δυο δίδυμα αδέλφια γύρω στα 18, ξεκινούν για διακοπές με το οικογενειακό τους ιστιοφόρο μαζί με τον πατέρα τους τον Μπάμπη, με προορισμό τον Πόρο. Εκεί, χωρίς να το ξέρουν αρχικά, θα γνωρίσουν τη μητέρα τους, την Άννα, η οποία τους είχε εγκαταλείψει όταν ήταν μικρά. Στις διακοπές τα παιδιά θα κάνουν νέες γνωριμίες, ανάμεσα στις οποίες και με μια κοπέλα που βρίσκεται εκεί μαζί με τη μικρούλα της αδελφή, την Ιόλη. Και ενώ ο πατέρας τους προσπαθεί να αποδείξει, χωρίς επιτυχία, τις ικανότητές του στο ψάρεμα, η Έλσα κι ο Κωνσταντίνος θα αρχίσουν να ξετυλίγουν το κουβάρι των όσων συνέβησαν στο παρελθόν.
Το «Κιούκα: πριν το τέλος του καλοκαιριού» του Κωστή Χαραμουντάνη είναι μια ταινία ενηλικίωσης και ουσιαστικής μύησης στον «παράλογο» κόσμο των μεγάλων. Το 2018 ο σκηνοθέτης είχε γυρίσει τη μικρού μήκους ταινία «Κιόκο: Πριν έρθει το καλοκαίρι», συνέχεια της οποίας αποτελεί η συγκεκριμένη μεγάλου μήκους που προβλήθηκε στο 65ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Όλα ξεκινούν χαλαρά μέσα σε ένα ανέμελο κλίμα για να δημιουργηθεί σιγά-σιγά μια περίεργη ατμόσφαιρα μεταξύ των πρωταγωνιστών, όσο θα αποκαλύπτονται οι μεταξύ τους σχέσεις. Ατμόσφαιρα συχνά εκρηκτική. Ιδιαίτερης έμπνευσης και σκηνοθετικής προσέγγισης αποτελεί, κατά τη άποψή μου, η «μονομαχία» ανάμεσα στους δύο άνδρες, τον πρώην και τον νυν σύζυγο της Άννας, με αντικείμενο το ψάρεμα. Μια δυνατή σκηνή μάχης μεταξύ δύο αρσενικών για το πιο θα επικρατήσει!
Το σίγουρο είναι ότι τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται και τα πάντα μπορούν να αναθεωρηθούν. Όπως και ότι η Έλσα κι ο Κωνσταντίνος μετά το τέλος αυτού του καλοκαιριού δεν θα είναι πλέον οι ίδιοι άνθρωποι.
Επιστροφή στο Βερολίνο!
«Αντίο Βερολίνο»
Ο Άλεξ είναι σκηνοθέτης και ψάχνει την τύχη του στο Βερολίνο. Μέχρι στιγμή όμως δεν έχει καταφέρει να γυρίσει παρά μερικά βίντεο κλιπ και διαφημιστικά. Το τελευταίο του σενάριο, που θεωρεί ότι θα γίνει μεγάλη επιτυχία είναι το «Αντίο Βερολίνο», μόνο που ο Τόνι, ο ατζέντης του, δεν συμμερίζεται την αισιοδοξία του Άλεξ. Απελπισμένος σκέφτεται να τα παρατήσει όταν δέχεται ένα τηλεφώνημα από τον Τόνι που τον ενημερώνει ότι βρέθηκε παραγωγός στην Αθήνα! Έτσι την επόμενη μέρα ο Άλεξ θα έρθει στην ελληνική πρωτεύουσα, θα καταλύσει στο ξενοδοχείο Πρέζιντεντ και θα περιμένει το τηλεφώνημα του άγνωστου παραγωγού. Ένας πελάτης που φεύγει από το ξενοδοχείο την ώρα που φτάνει ο Άλεξ θα περιπλέξει τα πράγματα τα οποία θα γίνουν ακόμη πιο σύνθετα όταν θα γνωρίσει μια όμορφη σερβιτόρα, τη Λίζα, και όταν γνωριστεί με τον παραγωγό.
Έχουν περάσει 30 χρόνια από εκείνη την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Δημήτρη Αθανίτη. Το ασπρόμαυρο «Αντίο Βερολίνο» είχε έρθει να «ταρακουνήσει» τα νερά και να συστήσει στο κοινό έναν νέο σκηνοθέτη που με το πέρασμα των χρόνων γνωρίσαμε καλύτερα μέσα από τις 11 μεγάλου μήκους ταινίες του.
Ας έρθουμε τώρα στο «Αντίο Βερολίνο» που επαναπροβάλλεται και είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τους νεότερους να δουν εκείνη την ταινία που σήμερα θεωρείται καλτ. Δεν ξέρω αν είναι ή δεν είναι καλτ, αυτό όμως που μετράει για μένα είναι ότι η ταινία του Αθανίτη δεν έχασε τίποτα από τη φρεσκάδα, τη σπιρτάδα, την πρωτοτυπία. Με χιούμορ, αυθεντικότητα και αμεσότητα, ο Δημήτρης Αθανίτης σκηνοθέτησε αυτό το χειροποίητο απαστράπτων διαμαντάκι. Που θυμίζει Τζάρμους αλλά και Καουρισμάκι, που φλερτάρει με τη νουβέλ βαγκ αλλά και με το γερμανικό εξπρεσιονισμό. Με λίγα λόγια μια ταινία που αγάπησα με την πρώτη ματιά και που δεν με πρόδωσε ποτέ!
