Από τον τίτλο της κιόλας η ταινία «Μπιτσκόμπερ» του Αριστοτέλη Μαραγκού, βάζει τον θεατή στον κόσμο του Νίκου Καββαδία.
«Αυτοί που αγαπούν με πάθος τη θάλασσα, δε μπορούν να γίνουν ποτέ επαγγελματίες θαλασσινοί. Ποτέ δε μπόρεσαν να συνηθίσουν τη θάλασσα. Τους ζαλίζει. Βλέπεις μέσα στα μάτια τους κάτι το παράξενο. Και στα σκεβρωμένα τους πρόσωπα κάτι το αλλοπαρμένο. Αυτούς τους περιφρονούν και τους λένε Μπιτσκόμπερ», αναφέρει ο ποιητής κι ο Μαραγκός χρησιμοποιώντας ως πηγή έμπνευσης τις επιστολές του Καββαδία επιχειρεί μέσα από τις κινηματογραφικές εικόνες να μεταφέρει το πνεύμα του στον θεατή.
Γιος ναυτικού που χάθηκε στη θάλασσα, ο Ηλίας, ένας άνδρας γύρω στα 35, ζει με τη λαχτάρα της φυγής, ονειρεύεται το μεγάλο ταξίδι. Μόλις έχει αποφυλακιστεί με αναστολή επιστρέφει στη μικρή πόλη που ζει η μητέρα του και περνά τον καιρό του ακούγοντας τις κασέτες που έστελνε ο πατέρας του από τα θαλάσσια ταξίδια του όπου παράξενες αφηγείται ιστορίες από τόπους μακρινούς. Κι ο ίδιος ζει με την προσμονή να σαλπάρει σαν κι εκείνον, βάζοντας ουσιαστικά ένα στοίχημα με τον εαυτό του, ότι μπορεί να το κάνει!
Όταν ανακαλύπτει ένα μισοφαγωμένο από την αρμύρα σκαρί που η θάλασσα ξέβρασε σε μια αμμώδη παραλία αποφασίζει να το επισκευάσει και μ’ αυτό να ανοιχτεί στη θάλασσα. Βρίσκει μάλιστα και συνοδοιπόρους στο όνειρο κάποιους μοναχικούς, τσακισμένους ανθρώπους που θέλουν κι αυτοί να ταξιδέψουν προς τη γραμμή των οριζόντων μόνο και μόνο με τη λαχτάρα της φυγής. Είναι ο Τάκης, ο Λευτέρης, ο Σωτήρης και η Τασία που αποφασίζουν να βοηθήσουν τον Ηλία να πραγματοποιήσει το όνειρό του με μοναδικό αντάλλαγμα να τους πάρει μαζί του στο ταξίδι προς τη μεγάλη χίμαιρα.
Με προφανή ποιητική διάθεση και πειραματική σκηνοθετική προσέγγιση ο Αριστοτέλης Μαραγκός καταθέτει μια άκρως ενδιαφέρουσα και σαγηνευτική κινηματογραφική πρόταση. Με το «Μπιτσκόμπερ» επιχειρεί να μιλήσει για τις επιθυμίες που δεν πραγματώνονται, για τα προσωπικά αδιέξοδα, για το τίμημα που πληρώνουμε για τις επιλογές μας.
Μπορεί στο επίκεντρο της ταινίας να βρίσκεται η εξερεύνηση της ψυχοσύνθεσης του Ηλία, αλλά αυτό γίνεται χρησιμοποιώντας περισσότερο ως εργαλείο την ποίηση παρά τον ρεαλισμό. Πουθενά δεν μαθαίνουμε περισσότερα από όσα βλέπουμε με μια πρώτη ματιά για τον Ηλία. Ξέρουμε ότι αποφυλακίστηκε, αλλά δεν ξέρουμε γιατί ήταν στη φυλακή. Βλέπουμε τη σχέση με τη μητέρα του αλλά δεν γνωρίζουμε τίποτε περισσότερο για αυτήν. Το ίδιο συμβαίνει και με τους φίλους του. Εμφανίζονται χωρίς παρελθόν, από το πουθενά. Κοινό στοιχείο όλων είναι η λαχτάρα να ξεφύγουν, να βρουν διέξοδο στις αδιέξοδες ζωές τους. Και ως Κιβωτό που θα τους οδηγήσει μακριά βρίσκουν το μισοσαπισμένο, και μισοθαμμένο στην άμμο, σκαρί.
Αν και γνωρίζω το ποιητικό έργο του Νίκου Καββαδία, δεν θεωρώ τον εαυτό μου ως ειδικό για να υποστηρίξω ότι η ταινία βρίσκεται μέσα στο πνεύμα του ποιητή. Προσωπικά όμως ένιωσα βλέποντάς τους ποιητικούς παλμούς των εικόνων κι εκείνη την υπέροχη «τρέλα» των ηρώων που είναι έτοιμοι να αναμετρηθούν με τους φόβους τους και με την ουτοπία. Και στο βάθος διέκρινα τους φόβους και την αγωνία μιας ολόκληρης κοινωνίας, μιας χώρας ή και ενός ολόκληρου πλανήτη που έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους.
Ίσως βέβαια να χρειαζόταν λίγο περισσότερη δουλειά στο σενάριο, λίγο περισσότερο «σφίξιμο» στο αφηγηματικό μέρος, κάτι που θα βοηθούσε αφενός τους χαρακτήρες στην εξέλιξή τους αφετέρου τους θεατές στο να βιώσουν πιο έντονα την αγωνία αυτών των χαρακτήρων. Αυτό βέβαια δεν μειώνει στο ελάχιστο την εμπνευσμένη προσέγγιση του Αριστοτέλη Μαραγκού που με πειραματική διάθεση μεταγγίζει το ποιητικό πνεύμα του Νίκου Καββαδία.
Η ταινία «Μπιτσκόμπερ» συμμετείχε στο Διεθνές Διαγωνιστικό τμήμα του 66ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όπου απέσπασε τον Αργυρό Αλέξανδρο-Βραβείο Σκηνοθεσίας και το Βραβείο Φωτογραφίας (Γιώργος Καρβέλας).
ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ
«Μαγγελάνος» (Magalhaes) του Μαβ Ντίαζ: 16ος αιώνας. Ο Μαγγελάνος, ένας νέος και φιλόδοξος πορτογάλος θαλασσοπόρος, όταν ο βασιλιάς δεν συμμερίζεται το όραμά του, ζητά βοήθεια από το βασιλιά της Ισπανίας. Το ταξίδι ξεκινά και δεν είναι καθόλου εύκολο. Στα νησιά του Μαλαισιανού Αρχιπελάγους, ο Μαγγελάνος γίνεται εμμονικός με την κατάκτηση και τον προσηλυτισμό, κάτι που πυροδοτεί βίαιες εξεγέρσεις. (Από 9/4/2026).
«Solo mio» του Τσαρλς και του Ντανιέλ Κίνανε: Ο Ματ αποταμίευε χρήματα για να παντρευτεί τη αγαπημένη του στην Ιταλία και για το ταξίδι του μέλιτος.
Όταν η νύφη δεν εμφανίζεται φεύγει μόνος, γνωρίζει την ιταλική κουλτούρα αλλά και την όμορφη Τζία ανανεώνοντας την πίστη του στην αγάπη και τη ζωή.
(Από 13/4/2026).





