Στο τραπέζι πλεονάσματα και μεσοπρόθεσμα μέτρα

Με έ­να α­πρό­βλε­πτο πλεό­να­σμα για το 2016 (3,9%) στις απο­σκευές της, η ελ­λη­νι­κή α­ντι­προ­σω­πία στην ε­α­ρι­νή σύ­νο­δο του ΔΝΤ στην Ουά­σι­γκτον προσ­δο­κά μια ευ­νοϊκή α­ντι­με­τώ­πι­ση στα κρί­σι­μα γι’ αυ­τήν ζη­τή­μα­τα του ύ­ψους των πρω­το­γε­νών πλε­ο­να­σμά­των με­τά τη λή­ξη του προ­γράμ­μα­τος, της διάρ­κειάς τους, κα­θώς και των με­σο­πρό­θε­σμων μέ­τρων για την ε­λά­φρυν­ση του χρέ­ους.
Η πα­ρα­δο­χή του κ. Τόμ­σεν, σε συ­νέ­ντευ­ξη που πα­ρα­χώ­ρη­ση την πρώ­τη μέ­ρα της ε­α­ρι­νής συ­νό­δου, ό­τι το ΔΝΤ «έ­κα­νε συ­νε­χώς λά­θος» στις ε­κτι­μή­σεις του ως προς τη δη­μο­σιο­νο­μι­κή α­πό­δο­ση, δεν εί­ναι κα­θό­λου βέ­βαιο ό­τι μπο­ρεί να βα­ρύ­νει θετικά στην ε­ξέ­λι­ξη της δια­πραγ­μά­τευ­σης, ό­πως μας έ­χει δι­δά­ξει η πεί­ρα. Η ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά μπο­ρεί να το χρη­σι­μο­ποιή­σει ως ε­πι­χεί­ρη­μα για την α­να­κρί­βεια των σκλη­ρών «προ­βλέ­ψεων», αλ­λά ε­κεί­νο που πε­ρισ­σό­τε­ρο με­τρά­ει στη σχε­τι­κή δια­πραγ­μά­τευ­ση εί­ναι μάλ­λον η, ε­πί­σης, δή­λω­ση του κ. Τόμ­σεν ό­τι το ΔΝΤ ε­πι­μέ­νει να «θέ­λει μια πιο μι­κρή χρο­νι­κή πε­ρίο­δο με υ­ψη­λό πρω­το­γε­νές πλεό­να­σμα» για την Ελλά­δα. Όπως, ε­πί­σης, και η ε­κτί­μη­σή του ό­τι το ζή­τη­μα δεν εί­ναι το με­γά­λο ύ­ψος των πλε­ο­να­σμά­των, αλ­λά η με­σο­πρό­θε­σμη δια­τή­ρη­σή τους σε συν­δυα­σμό με πα­ράλ­λη­λη α­νά­πτυ­ξη. Έγκυ­ροι α­να­λυ­τές ε­κτι­μούν, πά­ντως, ό­τι υ­πάρ­χουν σα­φή ση­μά­δια προ­σέγ­γι­σης των διι­στά­με­νων α­πό­ψεων ΔΝΤ-Βε­ρο­λί­νου και θεω­ρούν ό­τι η α­να­φο­ρά της κ. Λα­γκάρ­ντ σε «λο­γι­κά πλε­ο­νά­σμα­τα» εί­ναι έ­να βή­μα προ­σέγ­γι­σης προς τον κ. Σόι­μπλε, που θεω­ρεί μη συ­ζη­τή­σι­μα τα ε­πί­πε­δα του 1,5% για τα πλε­ο­νά­σμα­τα, που αρ­χι­κά ε­πι­δίω­κε το ΔΝΤ. Άγνω­στο πα­ρα­μέ­νει ποιο θα εί­ναι το α­ντάλ­λαγ­μα που θα ζη­τή­σει το Τα­μείο γι’ αυ­τή την «υ­πο­χώ­ρη­ση».
Πα­ρά το θε­τι­κό πε­ρι­βάλ­λον για μια συμ­φω­νία ως τις 22 Μαΐου, που φαί­νε­ται να ε­πι­διώ­κε­ται α­πό ό­λες τις πλευ­ρές, τα μέ­χρι τώ­ρα ση­μά­δια α­πό την ε­α­ρι­νή σύ­νο­δο δεν α­φή­νουν πε­ρι­θώ­ρια για α­κρι­βείς προ­βλέ­ψεις ως προς το ση­μείο συμ­βι­βα­σμού των α­ντι­τι­θέ­με­νων ε­πι­διώ­ξεων και το βαθ­μό σύ­μπτω­σής του με τις δί­καιες διεκ­δι­κή­σει της ελ­λη­νι­κής πλευ­ράς. Για­τί, ό­πως ό­λοι πια α­ντι­λαμ­βά­νο­νται, η ε­πί­λυ­ση του προ­βλή­μα­τος του χρέ­ους δεν εί­ναι δι­με­ρές ελ­λη­νι­κό ζή­τη­μα, αλ­λά ευ­ρω­παϊκό και πα­γκό­σμιο, ό­πως υ­πο­νό­η­σε πρό­σφα­τα και ο υ­πουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών των Η­ΠΑ, κ. Μνού­τσιν, και, ε­πι­πλέ­ον, συν­δέε­ται με την α­κο­λου­θού­με­νη στην ΕΕ πο­λι­τι­κή λι­τό­τη­τας και την πο­λύ­πλευ­ρη κρι­τι­κή που α­σκεί­ται πια σ’ αυ­τήν.
Τα στοι­χεία αυ­τά της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας εί­ναι που κα­θι­στούν αί­νιγ­μα την έκ­βα­ση των ζη­τη­μά­των που έ­χουν τε­θεί στο τρα­πέ­ζι της ε­α­ρι­νής συ­νό­δου του ΔΝΤ και α­φο­ρούν και την Ελλά­δα.
•