Απογοητευτική για τις τεράστιες ανάγκες των λαών της ΕΕ, που αντιμετωπίζουν τη θανατηφόρα και διαλυτική εισβολή του κορονοϊού, ήταν η πολυαναμενόμενη και διαρκώς αναβαλλόμενη κατάληξη του Γιούρογκρουπ.
Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί συμβιβασμός, όπως εκτιμά η κυβέρνηση της ΝΔ, αν υπήρχαν στοιχεία αμοιβαίων υποχωρήσεων από τις δύο κατά βάση πλευρές που αντιπαρατέθηκαν. Όσοι, όμως, απαιτούσαν δικαιολογημένα μια σειρά γενναίων και δραστικών μέτρων, που δεν θα χρεώνονταν πάλι στην πλάτη ακριβώς εκείνων που τα έχουν επειγόντως ανάγκη, έφυγαν από το Γιούρογκρουπ ουσιαστικά με άδεια χέρια.
Το αντίθετο συνέβη με όσους παρακολουθούν ψυχρά τις συνέπειες της υγειονομικής κρίσης όχι μόνο στην υγεία των λαών, αλλά και των οικονομιών. Το πνεύμα της λιτότητας που τους διακατέχει, κυριάρχησε άλλη μια φορά, τόσο ως προς το ανεπαρκέστατο μέγεθος των οικονομικών πόρων που διατίθενται, μισό δισ. όλο κι όλο, όσο και ως προς τον περιοριστικό χαρακτήρα των χορηγήσεων προς τα κράτη-μέλη, αφού μόνο για τις υγειονομικές ανάγκες μπορούν να χρησιμοποιηθούν. Με αποτέλεσμα να αποκτούν και τιμωρητικό χαρακτήρα, καθώς το μέγα βάρος για την αντιμετώπιση της κρίσης καλούνται να αναλάβουν ξανά οι λαϊκές τάξεις.
Η μόνη ελπίδα – ή μήπως απελπισία; – που αποκόμισε η πλευρά που υποχώρησε, είναι ότι οι δυσμενείς εξελίξεις στο άμεσο μέλλον, στην ευρωζώνη και την ΕΕ, αλλά και σε παγκόσμια κλίμακα, θα είναι τόσο απειλητικές, που θα υποχρεώσουν το Βερολίνο και τους συμμάχους του να ξανασυζητήσουν το ζήτημα αναζητώντας έναν πραγματικό και όχι κατ’ ευφημισμό συμβιβασμό.
Μπροστά στο μέγεθος του προβλήματος χάνει μεγάλο μέρος της σημασίας της η ορθή παρατήρηση πως η κυβέρνηση της ΝΔ, ενώ αποδείχθηκε αδύναμη να υποστηρίξει την αρχική επιλογή της για κορονο-ομόλογο, τώρα επιχειρεί να παρουσιάσει την κατάληξη σαν «ικανοποιητική». Για ποιον άραγε;
