Ο Μπένεντικτ Κάμπερμπατς τα τελευταία χρόνια έχει γίνει γνωστός από τις συνεχόμενες επιτυχίες του στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. Τόσο στην Ελλάδα, όσο και παγκόσμια έγινε γνωστός από την τηλεοπτική ενσάρκωση του Σέρλοκ Χολμς στη βρετανική τηλεόραση (BBC). Ο ηθοποιός, αυτή την περίοδο, πρωταγωνιστεί στη θεατρική παράσταση του Άμλετ στο λονδρέζικο θέατρο Μπάρμπικαν, με τους θεατές να κάνουν ουρές κυριολεκτικά και ηλεκτρονικά για ένα εισιτήριο. Ο ταλαντούχος ηθοποιός, παρ’ όλα αυτά, τις προηγούμενες μέρες έγινε αντικείμενο ενδιαφέροντος, όχι για την ερμηνεία του ή για τις θεατρικές κριτικές της παράστασης που χαρακτηρίζεται από συναρπαστική μέχρι χάσιμο χρόνου, αλλά για την επιλογή του να προτρέψει τους θεατές, στο τέλος της παράστασης, να συνεισφέρουν είτε υλικά, είτε ασκώντας πίεση στις κυβερνήσεις, ώστε να δοθεί μια λύση στο δράμα των προσφύγων που προσπαθούν να φτάσουν στην Ευρώπη.
Οργισμένη αντίδραση
Ο Κάμπερμπατς προέτρεψε τους θεατές χρησιμοποιώντας στίχους από το ποίημα με τίτλο «Home», της σομαλοβρετανής ποιήτριας Warsan Shire: «Κανείς δεν φεύγει από το σπίτι του, αν αυτό δεν βρίσκεται στο στόμα του λύκου/ τρέχεις προς τα σύνορα, μόνο όταν βλέπεις όλη σου την πόλη να τρέχει επίσης». Άσκησε δε κριτική και στη βρετανική κυβέρνηση η οποία ανακοίνωσε ότι θα δεχτεί 20.000 πρόσφυγες μέχρι το… 2020, την ώρα που καθημερινά φτάνουν στο νησί της Λέσβου 5.000! Αναφερόμενος, μάλιστα, σε μαρτυρίες φίλου του, που επισκέφτηκε το νησί, περιέγραψε γλαφυρά την κατάσταση: «Τα πλοιάρια που βλέπει κανείς φτάνουν μέχρι εκεί που τελειώνει ο ορίζοντας και σωσίβια βρίσκονται πεταμένα στις ακτές». Κάλεσε, επίσης, την υπουργό Εσωτερικών της Μ. Βρετανίας, Τερέσα Μέι, να του αναλύσει το επιχείρημα ότι δεν υπάρχει κανένα οικονομικό όφελος, από την εισροή προσφύγων. Μάλιστα, φέρεται να αναφώνησε, κριτικάροντας τους πολιτικούς, «να πάνε να γαμηθούν!».
Πολιτική αναντιστοιχία
Χιλιάδες πολίτες σε όλη την Ευρώπη προσφέρουν καθημερινά βοήθεια στους πρόσφυγες, δείχνοντας έτσι την αλληλεγγύη τους στο δράμα που δημιουργεί ο πόλεμος της Συρίας. Έχοντας αυτό ως δεδομένο, η δράση και οι δηλώσεις του βρετανού ηθοποιού δεν θα πρέπει να υπερεκτιμούνται, αν και, βέβαια, συνδράμουν στη δημοσιοποίηση της κρίσης των προσφύγων. Τονίζουν, όμως, αυτό που κάθε μέρα γίνεται και πιο προφανές: τη σοβαρή αναντιστοιχία της αλληλεγγύης των κινημάτων και χιλιάδων πολιτών στην Ευρώπη, με τις επιλογές των κυβερνήσεων και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η επιλογή της ευρωπαϊκης ελίτ να ρίξει το βάρος στις χώρες υποδοχής και να λειτουργεί αποτρεπτικά στη δημιουργία ασφαλών διόδων για τη διέλευση των προσφύγων στις χώρες που επιθυμούν, επιτείνουν την κρίση και ενισχύουν τις ακροδεξιές τάσεις. Η Ευρώπη οφείλει να βρει μια πολιτική λύση στην κρίση των προσφύγων μακριά από πρακτικές και αποφάσεις που βαθαίνουν τις χαρακιές στο χάρτη της, ορθώνοντας φράχτες.
Π.Κ.
