Δεν θέλω να το πιστέψω αδελφέ μου.
Κλείνει ο κύκλος Αλέκο μου.
Φθινοπωρινή μέρα αλλά ηλιόλουστη, πέρασες το κατώφλι προς την ανυπαρξία, αφήνοντας μια ζωή γεμάτη, φωτεινή και όσους μαζί τη ζήσαμε τα χρόνια εκείνα σε μια απόλυτη σιωπή.
Δεν ξέρω τι να πω, δεν έχω τι να πω.
Υπάρχει μια καταλυτική σιωπή μέσα μου.
Κι αυτά τα λίγα τα γράφω γιατί δεν μπορώ να σε θρηνήσω.
Δεν μπορώ να σε κλάψω Αλέκο μου για να έχω έναν λυγμό, ένα κλάμα λυτρωτικό.
Δεν μπορώ να σου πω ότι θα μου λείψεις τώρα που φεύγεις.
Γιατί μου λείπεις χρόνια ακριβέ μου φίλε και σύντροφε.
Σε αυτό το μεγάλο ταξίδι της αριστερής μας περιπέτειας, που μας έφερνε πότε αγκαλιά και πότε απέναντι και μετά πάλι αγκαλιά και πάλι απέναντί, γεμάτοι πάθη και εγωισμούς, γεμάτοι βέβαιες αλήθειες, χάσαμε πολύτιμο χρόνο στις αποστάσεις.
Δεν χάσαμε, όμως, τις καρδιές μας Αλέξανδρέ μου. Το ξέραμε και οι δύο.
Γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε στις γειτονιές του Κεραμεικού και του Μεταξουργείου από Κεφαλλονίτες γονείς και οι δυο μας. Λαχαναγορίτες οι πατεράδες μας θέλανε να μας δουν σπουδαγμένους και να χαίρονται. Και έκαναν ό,τι μπορούσαν γι’ αυτό.
Πιο μεγάλος εσύ, έφυγες έξω για σπουδές, πιτσιρικάς ακόμα εγώ έμεινα εδώ, Γυμνάσιο, Πανεπιστήμιο κλπ.
Και μετά ΚΚΕ, Λαμπράκηδες εσύ έξω, ΕΔΑ, Λαμπράκηδες εγώ εδώ. Δικτατορία, Μεταπολίτευση, ΚΚΕ εσωτερικού.
Σ’ αυτό το καμίνι της Ανανέωσης, τα δύσκολα χρόνια στέριωσε μια βαθιά φιλία.
Ταιριάζαμε καλέ μου φίλε σε πολλά.
Στην κομματική μας δραστηριότητα, στα άπειρα ξενύχτια των συνεδριάσεων και όχι μόνο, στα γλέντια μας, στην αγάπη μας για τη μπάλα, κίτρινος εσύ πράσινος εγώ, στις κόντρες μας στο Ροκ εντ Ρολ, στην τρελή πλάκα που κάναμε στον Γιάννη όταν προσπαθούσε, ματαίως, να μας συναγωνιστεί στους χορούς.
Μαζί φτιάξαμε τα σπίτια μας στην Αίγινα.
Πρώτα το δικό μου. Εσύ, ο Βασίλης και εγώ το τελειώσαμε σχεδόν με τα χέρια μας.
Μετά το δικό σου στο Σφεντούρι πάνω σε χαλάσματα σχεδόν, από το πουθενά. Ακούραστος ήσουν αδελφέ μου, δεν σε προλαβαίναμε.
Και κάναμε στέκι μας την Αίγινα, τα υπέροχα χρόνια της δικής μας Αίγινας. Τη βάρκα μας, τα ψαρέματα, τα μπαράκια.
Παρασύρθηκα ακριβέ μου σύντροφε.
Έρχονται τώρα όλα, ένα ένα στο μυαλό μου.
Πράγματα δικά μας, πολλά, πάρα πολλά.
Αυτή, όμως, δεν είναι νεκρολογία για ένα πολιτικό στέλεχος με τη δική σου ιστορία. Το καταλαβαίνω και σταματώ. Τα άλλα θα τα πουν οι άλλοι.
Εγώ σου είπα Φλαμπέρ αυτά που έχω μέσα μου, όπως τα έχω.
Τώρα που έκλεισε η πόρτα θα μείνω να σε σκέφτομαι όπως νιώθω.
Μέσα στις δικές μου θύμησες.
Αντίο Αλέξανδρέ μου.
Φωτογραφία: Γιάννης Παναγόπουλος / Eurokinissi
