Συμφωνία στη σκιά του χρέους

Η ε­πί­τευ­ξη συμ­φω­νίας, κα­θώς η κω­λυ­σιερ­γία α­πό τους δα­νει­στές ή­ταν μο­χλός εκ­βια­σμού της χώ­ρας και της κυ­βέρ­νη­σης μέ­σω της α­πο­στα­θε­ρο­ποίη­σης της οι­κο­νο­μίας, εί­ναι έ­να θε­τι­κό βή­μα. Ωστό­σο, η συμ­φω­νία, κα­θώς πραγ­μα­το­ποιή­θη­κε υ­πό το βά­ρος της κοι­νής στά­σης ΔΝΤ-Γερ­μα­νίας, έ­χει τη σφρα­γί­δα του ι­σχυ­ρό­τε­ρου. Ο ί­διος ο πρω­θυ­πουρ­γός θα πει ό­τι «κα­νείς δεν θα ι­σχυ­ρι­στεί ό­τι δεν έ­χει δυ­σκο­λίες, ό­τι εί­ναι μια εύ­κο­λη ε­πι­λο­γή», ό­μως «έ­χει τις λι­γό­τε­ρες δυ­να­τές πλη­γές, δε­δο­μέ­νων των συ­σχε­τι­σμών».
Η τε­χνι­κή συμ­φω­νία δεν εί­ναι συ­νο­λι­κή, ό­πως εί­χε στό­χο η κυ­βέρ­νη­ση. Εκκρε­μεί το ε­πό­με­νο κρί­σι­μο βή­μα, τα με­σο­πρό­θε­σμα μέ­τρα για το χρέ­ος και το ύ­ψος των πλε­ο­να­σμά­των. Μια α­καν­θώ­δης δια­βού­λευ­ση γί­νε­ται κα­θη­με­ρι­νά εν ό­ψει του Eurorgoup της 22ας Μαΐου. Ένα βή­μα θε­τι­κό ως προς το χρέ­ος σε σχέ­ση με την α­πό­φα­ση του Eurogroup του Μαΐου του 2016 εί­ναι α­να­με­νό­με­νο, ό­μως η σθε­να­ρή α­ντί­στα­ση της Γερ­μα­νίας εί­ναι ά­γνω­στο πό­σο θα το πε­ριο­ρί­σει, α­φή­νο­ντας ση­μα­ντι­κό μέ­ρος της τε­λι­κής ρύθ­μι­σης για το τέ­λος του μνη­μο­νίου. Αυ­τό ο­δη­γεί την ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση, δια του πρω­θυ­πουρ­γού, να προ­ει­δο­ποιεί συ­νε­χώς ό­τι η μη εκ­πλή­ρω­ση της συμ­φω­νίας για το χρέ­ος και το τέ­λος του μνη­μο­νίου α­πο­δε­σμεύει την Ελλά­δα α­πό την υ­πο­χρέω­ση της υ­λο­ποίη­σης των πρό­σθε­των μέ­τρων για το 2019-2020.
Η α­ντι­πο­λί­τευ­ση φέρ­νει στο τρα­πέ­ζι ως μο­να­δι­κή πλευ­ρά της συμ­φω­νίας τα σκλη­ρά μέ­τρα, α­πο­κρύ­βο­ντας τα α­ντί­με­τρα, βρί­σκο­ντας πρό­σφο­ρο έ­δα­φος στην κοι­νω­νία. Αντί­δο­το σ’ αυ­τό εί­ναι η πα­ρα­γω­γή έρ­γου, χω­ρίς κα­θυ­στε­ρή­σεις, έρ­γου που θα έ­χει την σφρα­γί­δα της Αρι­στε­ράς, που έ­μπρα­κτα θα δι­καιώ­νει την ε­πι­λο­γή των λαϊκών στρω­μά­των στις ε­κλο­γές του Σε­πτέμ­βρη. Με­τά το πέ­ρας της α­ξιο­λό­γη­σης «δεν υ­πάρ­χουν δι­καιο­λο­γίες», τό­νι­σε ο Αλέ­ξης Τσί­πρας, μι­λώ­ντας στην κοι­νο­βου­λευ­τι­κή ο­μά­δα. Ο α­γώ­νας θα εί­ναι σκλη­ρός, η δια­δρο­μή δύ­σκο­λη, οι δα­νει­στές θα ε­πι­χει­ρούν πά­ντο­τε να πα­ρεμ­βά­λουν δυ­σκο­λίες, η α­ντι­πο­λί­τευ­ση να ε­πι­τί­θε­ται. Η προο­πτι­κή, ό­μως, μπο­ρεί να εί­ναι θε­τι­κή.
•