Αυτές τις τελευταίες μέρες διεξήχθησαν τα συνέδρια των εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης (ΔΟΕ) και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (ΟΛΜΕ). Οι σύνεδροι προέκυψαν από εκλογές μειωμένου ενδιαφέροντος και συμμετοχής, σε μια περίοδο που το εκπαιδευτικό κίνημα βρίσκεται σε μεγάλη κάμψη. Το γεγονός αυτό οφείλεται κυρίως σε δύο λόγους. Από τη μια, ο εκπαιδευτικός κόσμος δέχεται μια διαρκή κυβερνητική επίθεση που έχει ως στόχο την ποδηγέτηση του φρονήματός του, την κατάργηση της παιδαγωγικής και εργασιακής του ελευθερίας και την δημιουργία ενός απογοητευμένου, πειθήνιου και ηττημένου υπαλληλικού προσωπικού. Από την άλλη, ο εκπαιδευτικός συνδικαλισμός νοσεί βαθύτατα λόγω της παγιωμένης στάσης κυβερνητικού συνδικαλισμού των παρατάξεων που πρόσκεινται στη Νέα Δημοκρατία και στο ΠΑΣΟΚ και, κυρίως, λόγω της προσχώρησης σ’ αυτή την συμβιβασμένη συνδικαλιστική λογική των παρατάξεων που πρόσκεινται στην ΕΛΑΣ, στον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά. Η δημιουργία μόνιμης πλειοψηφίας από αυτές τις παρατάξεις, έχουν ως αποτέλεσμα την αναποτελεσματική και συνδιαχειριστική λειτουργία των εκπαιδευτικών ομοσπονδιών οι οποίες αποτελούν, πλέον, τους ανώδυνους κοινωνικούς εταίρους, εύκολη λεία στα αδηφάγα σχέδια της κυβέρνησης. Και δυστυχώς, μετά τα πρόσφατα συνέδρια των ομοσπονδιών ΔΟΕ και ΟΛΜΕ φαίνεται ότι αυτή η μόνιμη πλειοψηφία θα συνεχίσει να επικρατεί.
Στη δύσκολη παρούσα συγκυρία, το ερώτημα που προκύπτει είναι ποιος θα σώσει την χαμένη συνδικαλιστική τιμή των εκπαιδευτικών. Δυστυχώς, οι παρατάξεις που πρόσκεινται στην ΕΛΑΣ, στον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά συνεχίζουν την καταστροφική, δεξιόστροφη πορεία τους και αντί να προσπαθήσουν να ανακτήσουν το αγωνιστικό, αριστερό τους προφίλ προχώρησαν σε τοπικές συνεργασίες με τις παρατάξεις του ΠΑΣΟΚ, νομίζοντας ότι έτσι θα διασωθούν εκλογικά. Τελικά, η πτώση τους και στα δύο συνέδρια είναι σημαντική και από κυρίαρχες, πάλαι ποτέ, συνδικαλιστικές δυνάμεις θα αποτελούν πλέον τους παρίες των συστημικών παρατάξεων. Οπότε, ο κλήρος πέφτει στις παρατάξεις του ΚΚΕ και της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς των οποίων οι δυνάμεις σε συνέδρους είναι αυξημένες, χωρίς όμως να ξεπερνούν την αθροιστική πλειοψηφία των συστημικών παρατάξεων.
Η παράταξη ΑΣΕ (ΠΑΜΕ) φαίνεται να έχει ανοδική πορεία, κάτι που επιβεβαιώνει την συνολική άνοδο των συνδικαλιστικών δυνάμεων του ΚΚΕ σε πολλούς εργασιακούς χώρους. Το ζητούμενο είναι αν θα μπορέσει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, ξεπερνώντας τον στείρο ανταγωνισμό που καλλιεργεί απέναντι στις Αγωνιστικές Παρεμβάσεις (εξωκοινοβουλευτική Αριστερά), ο οποίος έχει ως αποτέλεσμα οι δύο παρατάξεις να φαντάζουν ως «ξένοι στην ίδια πόλη», παρόλο που βρίσκονται στο ίδιο αγωνιστικό μετερίζι. Πρόσφατο παράδειγμα, η μαζική παράσταση διαμαρτυρίας στην Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας που συνοδευόταν με την επίδοση γραπτού υπομνήματος από δικηγόρο, για τις πειθαρχικές κλήσεις εκπαιδευτικών της Θεσσαλονίκης λόγω της συμμετοχής τους στην απεργία-αποχή για την ατομική αξιολόγηση. Περιττό να σημειωθεί ότι από τις παρατάξεις της συστημικής πλειοψηφίας δεν υπήρξε ούτε δειγματοληπτική παρουσία. Η ΑΣΕ, για να καρπωθεί την συνδικαλιστική υπεραξία της πετυχημένης δράσης ανήρτησε, σε διαδικτυακή λίστα απεργών εκπαιδευτικών, φωτογραφίες και βίντεο αποκλειστικά της δικής της παρουσίας. Μια-δυο μέρες αργότερα, κι ενώ είχε δημιουργηθεί η εντύπωση ότι στην παράσταση διαμαρτυρίας συμμετείχε μόνο η ΑΣΕ, οι Αγωνιστικές Παρεμβάσεις ανήρτησαν το υλικό της δικής τους παρουσίας για την αποκατάσταση της πραγματικής εικόνας της κινητοποίησης.
Έτσι, λοιπόν, σε παράλληλους δρόμους που συνήθως απομακρύνονται και σπάνια συναντιούνται, κινούνται οι συνδικαλιστικές παρατάξεις ΑΣΕ και Αγωνιστικές Παρεμβάσεις. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι, δεδομένων του παρελθόντος των παρατάξεων και του χάσματος των σχέσεων των πολιτικών φορέων τους, δεν μπορεί να γίνει κάτι καλύτερο. Ακόμη κι έτσι, αποτελούν το τελευταίο ανάχωμα αντίστασης και υπεράσπισης του δημόσιου σχολείου και των αγωνιζόμενων εκπαιδευτικών, στον αγώνα τους για παιδαγωγική ελευθερία και εργασιακή αξιοπρέπεια. Ίσως να έχουν δίκιο…
Πάνος Δημητρούδης
