Συνέντευξη με τον Νίκο Κούε, υποψήφιο για την προεδρία της Κομισιόν με την ευρωπαϊκή αριστερά
Ο υποψήφιος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς παρευρέθηκε για μια ακόμη φορά στην Αθήνα –αναφέρομαι για μια ακόμη φορά, γιατί ο Νίκο Κούε είναι ένας φίλος μας, φίλος της Ελλάδας που επισκέπτεται συχνά τη χώρα μας, από τότε που ήταν γ. γ. της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Βελγίου (FGTB), της μεγαλύτερης συνδικαλιστικής οργάνωσης στη χώρα του. «Μας συμπαραστάθηκε ενεργά στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη, βρέθηκε αλληλέγγυος στους αγώνες της Ομοσπονδίας Μετάλλου», όπως ανέφερε προχθές στην παρέμβασή του στο Ξενοδοχείο Τιτάνια ο τότε πρόεδρος της ΟΜΕ. Εμείς είχαμε την ευκαιρία να τον συναντήσουμε στο εκλογικό κέντρο του ΣΥΡΙΖΑ στο Σύνταγμα και να έχουμε μια σύντομη συζήτηση μαζί του.
Ποια είναι η εντύπωσή σας μετά τις πολλές επισκέψεις, συναντήσεις και ομιλίες σε πολλές χώρες της ΕΕ στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.
Ήταν μια έκπληξη για μένα, εντυπωσιάστηκα από τη συμμετοχή, τις ενδιαφέρουσες συζητήσεις, τις απόψεις και ερωτήσεις που άκουσα σχεδόν απ΄ όλους όσους συνάντησα. Το ενδιαφέρον τους για το πώς θα πάει ο αγώνας μας, αν θα καταφέρουμε να ανατρέψουμε τις πολιτικές λιτότητας, να φράξουμε το δρόμο στη άκρα δεξιά και πώς και με ποιες δυνάμεις θα μπορέσουμε να ανοίξουμε έναν άλλο δρόμο για την Ευρώπη.
Ποια είναι τα βασικά προβλήματα που απασχολούν τον κόσμο;
Τα μεγάλα ζητήματα που απασχολούν τους εργαζόμενους, αλλά και γενικότερα τους πολίτες, είναι η λιτότητα ασφαλώς. Οι δύσκολες οικονομικές καταστάσεις, η υποβάθμιση και η κατάργηση ακόμα των κοινωνικών υπηρεσιών, οι πρόσκαιρες θέσεις εργασίας, όλα τα προβλήματα που επηρεάζουν την καθημερινότητά τους. Οι πολιτικές, δηλαδή, που εφαρμόστηκαν στη χώρα σας τα τελευταία χρόνια με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εφαρμόστηκαν και στις άλλες χώρες. Έτσι οι θεσμοί και οι δομές κοινωνικής ασφάλισης, υγείας και προστασίας συμπιέστηκαν. Για την επιβολή αυτών των μέτρων παραβιάστηκαν ακόμα δημοκρατικές διαδικασίες και αυτό είναι ένα δεύτερο πρόβλημα, το πρόβλημα της δημοκρατίας.
Τα προβλήματα είναι κοινά
Αυτή την κατάσταση πώς την αντιμετώπισαν οι δυνάμεις της αριστεράς, τα συνδικάτα; Θεωρώ ότι στη χώρα σας, το Βέλγιο, υπήρξαν μαζικές κινητοποιήσεις.
Ναι, έτσι είναι. Τα τελευταία χρόνια κηρύχθηκαν και πραγματοποιήθηκαν επτά γενικές απεργίες. Ωστόσο, τα μέτρα πέρασαν, δεν τα υπερασπιστήκαμε όπως έπρεπε, με κινητοποιήσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο –κι εδώ θα πρέπει να πω ότι στα δύσκολα χρόνια των μνημονίων τα ευρωπαϊκά συνδικάτα δεν σας συμπαρασταθήκαμε όσο έπρεπε– γιατί τα προβλήματα είναι κοινά. Αυτό που συμβαίνει σήμερα εδώ, θα συμβεί αύριο και στο Βέλγιο. Απαιτείται μια ενιαία πολιτική απέναντι στις προκλήσεις. Τέλος, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τις θαυμάσιες κινητοποιήσεις των νέων για την κλιματική αλλαγή. Κινητοποιήσεις που επεκτάθηκαν και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις.
Αυτοί οι αγώνες και οι προβληματισμοί θα εκφραστούν και σε πολιτικό επίπεδο και πιο συγκεκριμένα τώρα στις ευρωεκλογές;
Αυτό επιδιώκουμε, γι΄ αυτό δουλεύουμε. Δεν μπορώ όμως να κάνω προβλέψεις. Μπορώ να σας πως για τη χώρα μου το Βέλγιο. Εκτιμώ, κι αυτό δείχνουν τα στοιχεία, ότι θα πάμε καλά. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Βαλλονίας συγκεντρώνει ένα ποσοστό γύρω στο 25%, οι Οικολόγοι 20%.
Για την ανακοπή ανόδου της ακροδεξιάς
Τι προβλέπετε για το κόμμα των Εργατών του Βελγίου (PTB), το οποίο μετέχει στην ευρωομάδα της αριστεράς; (σημ: στο προηγούμενο φύλλο μας δημοσιεύσαμε σχετική έκκληση που υπογράφουν οικολόγοι, κομμουνιστές, αριστεροί ριζοσπάστες)
Πρόκειται για ένα σχετικά νέο κόμμα, που ανήκει στο χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς, φαίνεται πως έχει μια δυναμική που αγγίζει το 12% των ψήφων.
Δηλαδή μπορεί να προκύψει μελλοντικά και μια κυβέρνηση από τις κοκκινοπράσινες δυνάμεις;
Ναι, βεβαίως. Τώρα, όμως, δίνουμε τη μάχη των ευρωεκλογών, τη μάχη να σταματήσουμε την άνοδο της ακροδεξιάς…
Στη γειτονική, όμως, Γαλλία τα πράγματα δεν είναι και τόσο ευχάριστα για την αριστερά
Εκεί έχουμε την πολυδιάσπαση της αριστεράς, με τα ψηφοδέλτια της Ανυπότακτης Γαλλίας (του Ζαν-Λικ Μελανσόν), των Οικολόγων, του Σοσιαλιστικού Κόμματος και τέλος του Γαλλικού ΚΚ. Επικεφαλής της λίστας του είναι ο Ίαν Μπροσάτ, ένας νέος άνθρωπος, αντιδήμαρχος στο Παρίσι, ο οποίος ξεκίνησε ένα δυναμικό αγώνα, με σαφείς θέσεις και, σύμφωνα με ενδείξεις, θα ξεπεράσει το φράγμα του 5% (που απαιτείται για να εκλέξει ευρωβουλευτές). Θα είναι μια ευχάριστη έκπληξη.
