Συνέντευξη του Ιαν Μπροσατ, επικεφαλής της ευρωλίστας του γαλλικού ΚΚ
Μετά την καμπάνια για τις ευρωεκλογές, που ξεκίνησε αρκετά νωρίς, ποια είναι τα συμπεράσματά σας; Τι συζητήθηκε στις πολλές, και με διαφορετικό ακροατήριο, συγκεντρώσεις;
Τη μεγαλύτερη εντύπωση μού προκάλεσε το εύρος των κινητοποιήσεων σε όλη τη χώρα, για τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι δημόσιες υπηρεσίες, όπως το ζήτημα της μητρότητας μετά το κλείσιμο των νοσοκομείων, των ταχυδρομείων, την κατάργηση των σιδηροδρομικών γραμμών. Οι πολιτικές που οδήγησαν σ΄ αυτή την κατάσταση, προκάλεσαν σημαντικές κινητοποιήσεις των πολιτών. Μέσα από αυτές αναδείχθηκαν πολύ συγκεκριμένα οι συνέπειες της λιτότητας, που συνεχίζεται για μια 20ετία τώρα στη χώρα μας. Το διακύβευμα σήμερα είναι πώς αυτή η πραγματικότητα που βιώνουν οι άνθρωποι, όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά σε ευρωπαϊκή κλίμακα, θα τεθεί στο κέντρο της πολιτικής συζήτησης και θα κινητοποιήσει τους πολίτες να πάρουν μέρος στις ευρωεκλογές.
Προς το παρόν δεν υπάρχουν ενδείξεις να γίνεται απ΄ όλους αυτή η συζήτηση και μάλιστα βλέπουμε το ποσοστό αποχής στις δημοσκοπήσεις, κυρίως των λαϊκών τάξεων, να είναι μεγάλη.
Το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να υπενθυμίσουμε, είναι ότι το όριο του 3% του ΑΕΠ για το δημόσιο έλλειμμα, που μας έχει επιβληθεί μετά τη συνθήκη του Μάαστριχτ, μας έχει οδηγήσει άμεσα στη διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών, πολύ αναγκαίων και χρήσιμων για την καθημερινότητα των πολιτών. Η μείωση των δημόσιων δαπανών σημαίνει λιγότερες δημόσιες υπηρεσίες. Έτσι βλέπουμε στη Γαλλία –και όχι μόνο– ότι οι πολίτες είναι δυσαρεστημένοι από αυτή την εξέλιξη, την πορεία της σημερινής ΕΕ, και μάλιστα υποστηρίζουν ότι ο αγώνας μέσα σ΄ αυτές τις συνθήκες είναι άνισος. Πρόκειται για την πάλη του Δαυίδ κατά του Γολιάθ, με συνέπεια το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο να έχει απαξιωθεί. Η πραγματικότητα είναι ότι όλες οι αποφάσεις και τα μέτρα που πήραν τα όργανα της ΕΕ, έχουν επηρεάσει σε ευρωπαϊκή κλίμακα τη ζωή των ανθρώπων. Εφαρμόστηκαν και με την ψήφο του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου. Ο συσχετισμός δυνάμεων στο ευρωκοινοβούλιο παίζει αποφασιστικό ρόλο. Ένα παράδειγμα: το δημοσιονομικό σύμφωνο που διαπραγματεύτηκε ο Σαρκοζί και η Μέρκελ, και μετά επικυρώθηκε από τον Φρ. Ολάντ, σε αντίθεση με όσα προεκλογικά είχε δεσμευτεί κατά την προεκλογική περίοδο το 2012, ισχύει για πέντε χρόνια. Μετά θα πρέπει εκ νέου να εισαχθεί στο ευρωκοινοβούλιο. Θα είναι ένα από τα πρώτα ζητήματα που θα κληθούν να αποφασίσουν και να ψηφίσουν «ναι» ή «όχι» οι νεοεκλεγμένοι ευρωβουλευτές. Με αυτή τη δημοσιονομική συνθήκη (όρος απαράβατος) της πολιτικής της λιτότητας, μας επιβλήθηκε και ο περίφημος «χρυσός κανόνας». Δηλαδή το δομικό έλλειμμα να μην ξεπερνά το όριο του 0,5%. Αν αυτό γίνει αποδεκτό, θα υποστούμε μια νέα αυστηρή λιτότητα. Συνεπώς, τίθεται ένα συγκεκριμένο ερώτημα. Τι θα κάνουν οι ευρωβουλευτές αύριο, θα το ψηφίσουν ή θα αντισταθούν; Θα υπάρξει μια πλειοψηφία στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο για να απορρίψει την πολιτική της λιτότητας στην Ευρώπη και τη Γαλλία;
Και μετά από αυτή την κριτική σας κατά της ΕΕ, γιατί δεν υποστηρίζετε την έξοδο;
Οι συνθήκες σήμερα στην ΕΕ δεν μας ικανοποιούν καθόλου. Αυτό, όμως, που μας λέει η βρετανική εμπειρία (και τα πρώτα βήματα προς το Brexit) δεν μας ενθαρρύνει να χαράξουμε μια πορεία που θα μας οδηγήσει στην έξοδο από την ΕΕ. Προφανώς, θα πρέπει να σεβαστούμε την ψήφο των Βρετανών. Όμως, οι δυσκολίες να βγουν από την ΕΕ αποδεικνύουν εκ των πραγμάτων ότι οι δεσμοί μεταξύ των κρατών μας είναι τόσο ισχυροί, που δεν μπορεί κάποιος να φύγει χωρίς να τους σπάσει. Ωστόσο, θα πρέπει να αναρωτηθούμε για τις αιτίες που οδηγούν τους λαούς της Ευρώπης να δυσφορούν όλο και περισσότερο, αντιμετωπίζοντας τις πολιτικές που χαράσσει η ΕΕ. Αυτές οι πολιτικές κάθε χρόνο έχουν προσλάβει τις διαστάσεις μιας γιγάντιας μηχανής καταπίεσης των κοινωνικών δικαιωμάτων και διάλυσης της ζωής των λαών. Η ΕΕ δεν θα μπορέσει με κανένα τρόπο να συνεχίσει έτσι όπως σήμερα. Είτε θα αλλάξει, είτε θα πεθάνει, γιατί το διαζύγιο μεταξύ των λαών της ΕΕ θα είναι τέτοιο που δεν θα μπορέσει να αντέξει.
Γιατί βλέποντας την άνοδο της άκρας δεξιάς, δεν απαντάτε θετικά στην πρόταση της πλειοψηφίας να ενωθείτε μαζί της;
Πολύ απλά γιατί ο εθνικισμός είναι το παιδί των φιλελεύθερων πολιτικών. Όλη η στρατηγική του Εμ. Μακρόν περιορίζεται σ΄ αυτό: ή εγώ ή η Λεπέν. Οι φιλελεύθεροι ή οι φασίστες, φιλελεύθεροι ή χάος. Έτσι οι φιλελεύθεροι δεν ευθύνονται για τίποτα, για όσα συμβαίνουν μέσα σε αυτό το χάος. Έτσι η φιλελεύθερη Ευρώπη δεν έχει καμία ευθύνη για τα 86 εκατ. φτωχών, λες και αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι τα θύματα της πολιτικής της. Και, ταυτόχρονα, η αιτία που τροφοδοτεί τους εθνικισμούς, που απειλούν την ήπειρό μας. Το όνειρο του Εμ. Μακρόν είναι να βρεθεί μόνος αντιμέτωπος με την εξτρεμιστική δεξιά. Αυτό το σενάριο είναι επικίνδυνο. Γιατί θα στείλει στην αγκαλιά της άκρας δεξιάς όλους αυτούς που αρνούνται τις φιλελεύθερες πολιτικές. Θα πρέπει, συνεπώς, να αποφύγουμε την παγίδα που θα μας οδηγήσει να υποτιμήσουμε τι πραγματικά εκπροσωπεί η άκρα δεξιά. Μια πολιτική που είναι αρνητική σε όλα τα αιτήματα που θέτουν τα συνδικάτα και τα κινήματα: αύξηση της αγοραστικής δυνατότητας, φορολόγησης των μεγάλων εισοδημάτων κ.λπ. Στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο το κόμμα της Λεπέν δεν έφερε καμία πρόταση για την υπεράσπιση των κοινωνικών δικαιωμάτων. Αντίθετα, ψήφισαν για τη μυστικότητα των φορολογικών υποθέσεων, ώστε να προστατευθούν οι μεγάλες πολυεθνικές έναντι των δημοσιογραφικών ερευνών για τη φοροδιαφυγή.
