Συ­νέ­χεια της α­ντι­πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κής πο­λι­τι­κής για τα σκου­πί­δια

Με α­πό­φα­ση της πλειο­ψη­φίας του Πε­ρι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λίου ε­γκρί­θη­κε ο ΠΕΣ­ΔΑ Πε­λο­πον­νή­σου κα­τά τη συ­νε­δρία­ση της 20/2/2017. Με την α­πό­φα­ση αυ­τή, που βρή­κε α­πέ­να­ντί της σύσ­σω­μη την α­ντι­πο­λί­τευ­ση, ο­λο­κλη­ρώ­θη­κε η προ­σπά­θεια χει­ρα­γώ­γη­σης της πρω­το­βάθ­μιας αυ­το­διοί­κη­σης της Πε­λο­πον­νή­σου. Αν και φο­ρέ­ας σύ­ντα­ξης του ΠΕΣ­ΔΑ εί­ναι οι δή­μοι δια του φο­ρέα τους (ΦΟΣ­ΔΑ), α­γνοή­θη­κε η ο­μό­φω­νη α­πό­φα­σή του και δια της α­πό­φα­σης αυ­τής ε­πι­χει­ρεί­ται να στη­ρι­χθεί η ΣΔΙΤ με την ΤΕΡ­ΝΑ, που εμ­μο­νι­κά στη­ρί­ζει ο πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Π. Τα­τού­λης. Όπως κα­ταγ­γέλ­λει με α­να­κοί­νω­σή της η πα­ρά­τα­ξη «Πε­λο­πόν­νη­σος Πρώ­τα», «α­λυ­σο­δέ­νε­ται» για δε­κα­ε­τίες η πε­ρι­φέ­ρεια στη δια­χεί­ρι­ση των α­πορ­ρι­μά­των. Με­τα­ξύ άλ­λων η α­να­κοί­νω­ση α­να­φέ­ρει πως κα­τα­ψή­φι­σε την α­να­θεώ­ρη­ση του συ­γκε­κρι­μέ­νου ΠΕΣ­ΔΑ για τους πα­ρα­κά­τω λό­γους:
«Δεν συ­νά­δει με τον ε­γκε­κρι­μέ­νο Εθνι­κό Σχέ­διο Δια­χεί­ρι­σης Απορ­ριμ­μά­των (ΕΣ­ΔΑ) και το Εθνι­κό Στρα­τη­γι­κό Σχέ­διο πρό­λη­ψης δη­μιουρ­γίας α­πο­βλή­των, αλ­λά και με τις πρό­σφα­τες Ευ­ρω­παϊκές ο­δη­γίες. Αν και αρ­μό­διος φο­ρέ­ας σύ­ντα­ξης του ΠΕΣ­ΔΑ εί­ναι ο ΦΟΣ­ΔΑ, α­γνοή­θη­κε η ο­μό­φω­νη α­πό­φα­σή του. Προ­τά­θη­κε η λύ­ση  που προ­βλέ­πει μια κε­ντρι­κή δια­χεί­ρι­ση για ό­λη την Πε­λο­πόν­νη­σο, ε­πε­ξερ­γα­σία σύμ­μει­κτων α­πορ­ριμ­μά­των,  υ­πο­βαθ­μί­ζο­ντας και α­πο­δυ­να­μώ­νο­ντας τις κυ­ρίαρ­χες δρά­σεις, που εί­ναι  η δια­λο­γή στην πη­γή, η α­να­κύ­κλω­ση, η ε­πα­να­χρη­σι­μο­ποίη­ση και η α­νά­κτη­ση των υ­λι­κών. Ταυ­τί­ζουν αυ­τόν το σχε­δια­σμό, που φτά­νει μέ­χρι το 2020, με το έρ­γο ΣΔΙΤ της Πε­ρι­φέ­ρειας Πε­λο­πον­νή­σου που φτά­νει (αν υ­πο­γρα­φεί) μέ­χρι το 2045!
(…) Ελα­χι­στο­ποιεί­ται, έως χά­νε­ται, μέ­χρι το 2045 ο δη­μό­σιος έ­λεγ­χος, η δυ­να­μι­κή κα­θη­με­ρι­νή πο­λι­τι­κή, κοι­νω­νι­κή, ε­πι­στη­μο­νι­κή και τε­χνο­λο­γι­κή πα­ρέμ­βα­ση.  Υπερ­διο­γκώ­θη­καν και υ­περ­κο­στο­λο­γή­θη­καν οι ε­γκα­τα­στά­σεις, α­πορ­ρο­φώ­ντας ό­λους τους δια­θέ­σι­μους πό­ρους, δί­νο­ντας πε­ρι­θώ­ριο για με­γά­λα κέρ­δη στον α­νά­δο­χο του έρ­γου, α­ντί να ε­πι­στρέ­φο­νται ως κί­νη­τρο στους κα­θη­με­ρι­νούς χρή­στες – δη­μό­τες, προ­κει­μέ­νου να ε­πι­τυγ­χά­νε­ται πο­σο­τι­κή και ποιο­τι­κή βελ­τίω­ση στη δια­χεί­ρι­ση των α­πορ­ριμ­μά­των. Ενώ α­πό τον ΕΣ­ΔΑ προ­βλέ­πε­ται μέ­χρι το 2020 ό­τι πρέ­πει να πη­γαί­νει για υ­γειο­νο­μι­κή τα­φή το 26% των α­πορ­ριμ­μά­των, με το ΣΔΙΤ –μέ­χρι το 2045– η ΤΕΡ­ΝΑ θα μπο­ρεί να πη­γαί­νει το 45%!

Φι­μώ­νο­ντας τους δή­μους

Η Πε­ρι­φέ­ρεια α­ξιο­ποίη­σε την α­δυ­να­μία (πλην ε­ξαι­ρέ­σεων) των δή­μων για δια­χεί­ρι­ση του δι­κού τους θέ­μα­τος των α­πορ­ριμ­μά­των, ό­χι για να λύ­σει το θέ­μα, αλ­λά για να ε­πι­βάλ­λει το ΣΔΙΤ.
Ο κ. Τα­τού­λης έ­φτα­σε στο ση­μείο α­πό τη μια να μας λέει ό­τι α­πο­δέ­χε­ται τον ΕΣ­ΔΑ και α­πό την άλ­λη να έ­χει κά­νει προ­σφυ­γή στο Συμ­βού­λιο Επι­κρα­τείας! Να παίρ­νει α­πο­φά­σεις πα­ρου­σία των ΜΑΤ και ν’ α­πα­γο­ρεύει τον λό­γο στους δη­μάρ­χους για το δι­κό τους θέ­μα των α­πορ­ριμ­μά­των! Να πα­ρα­ποιεί στοι­χεία των υ­πη­ρε­σιών και να α­πει­λεί ό­ποιον έ­χει δια­φο­ρε­τι­κή ά­πο­ψη. Να προ­σπα­θεί να ε­ντά­ξει το ΣΔΙΤ Πε­λο­πον­νή­σου στις μνη­μο­νια­κές υ­πο­χρεώ­σεις της χώ­ρας και να παι­νεύε­ται γι’ αυ­τό, ταυ­τι­ζό­με­νος με ό,τι νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη ά­πο­ψη υ­πάρ­χει!
Στην κα­κή κα­τά­στα­ση (χει­ρό­τε­ρη στη χώ­ρα στη δια­χεί­ρι­ση των α­πορ­ριμ­μά­των), που βρί­σκε­ται η Πε­ρι­φέ­ρεια Πε­λο­πον­νή­σου ή­ταν ευ­και­ρία να ξε­κι­νή­σου­με και να γί­νου­με το σω­στό πα­ρά­δειγ­μα μιας σύγ­χρο­νης ευ­ρω­παϊκής δια­χεί­ρι­σης σε ε­πί­πε­δο Πε­ρι­φέ­ρειας. Αντ’ αυ­τού σε μια πε­ρίο­δο οι­κο­νο­μι­κής και αν­θρω­πι­στι­κής κρί­σης ε­πι­λέ­γου­με το ΣΔΙΤ που εί­ναι ό,τι πιο ξε­πε­ρα­σμέ­νο, στα­τι­κό, ά­κα­μπτο, σπά­τα­λο, α­ντιε­πι­στη­μο­νι­κό, α­ντι­πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κό–α­ντιοι­κο­λο­γι­κό, α­ντι­κοι­νω­νι­κό και α­ντι­λαϊκό.
Με ο­δη­γό τις δια­χρο­νι­κές στα­θε­ρές προ­τά­σεις μας για την α­πο­κε­ντρω­μέ­νη δια­χεί­ρι­ση των α­πορ­ριμ­μά­των, που σέ­βο­νται τον άν­θρω­πο και το πε­ρι­βάλ­λον και δεν ε­ξυ­πη­ρε­τούν συμ­φέ­ρο­ντα, θα συ­νε­χί­σου­με τον α­γώ­να μας βή­μα – βή­μα α­πα­ντώ­ντας κα­θη­με­ρι­νά στα α­στα­θή και προ­βλη­μα­τι­κά βή­μα­τα της Πε­ρι­φέ­ρειας. Σ’ αυ­τή την πο­ρεία έ­χου­με συμ­μά­χους την κοι­νω­νία και δυ­νά­μεις απ’ ό­λους τους πο­λι­τι­κούς χώ­ρους», κα­τα­λή­γει.