Σε αναμονή της πρότασης για πρόεδρο Δημοκρατίας
Στον αστερισμό της προεδρολογίας κινείται τις πρώτες ημέρες του νέου χρόνου ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, όπως άλλωστε και τα άλλα κόμματα του κοινοβουλίου. Ο χρόνος πιέζει και η ηγεσία του κόμματος, κατά πάσα πιθανότητα, θα επιχειρήσει να προλάβει τον Κ. Μητσοτάκη στην ανακοίνωση του προσώπου, το οποίο θα προτείνει. Άλλωστε, κανείς δεν αποκλείει την εκδοχή ο πρωθυπουργός να επιλέξει ένα πρόσωπο, που θα στριμώξει πολιτικά τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και τον ΣΥΡΙΖΑ. Αν, για παράδειγμα, προταθεί η Μαρία Δαμανάκη ή ένα άλλο πρόσωπο με τα ίδια (κεντροαριστερά) χαρακτηριστικά, ο ΣΥΡΙΖΑ θα βρεθεί σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση.
Ίσως γι’ αυτό η Κουμουνδούρου πυκνώνει τις συζητήσεις γύρω από το όνομα, που το ίδιο το κόμμα προτίθεται να στηρίξει πριν την ανακοίνωση του πρωθυπουργού. Ο εκπρόσωπος Τύπου Γιώργος Καραμέρος μίλησε για «κοινή υποψηφιότητα του προοδευτικού χώρου και όχι για υποψήφιο από τον προοδευτικό χώρο». Αν επιχειρήσει κάποιος να ερμηνεύσει τη δήλωση θα βγάλει το συμπέρασμα ότι η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι τέτοια που ενδεχομένως να υποχρεώσει τις άλλες δυνάμεις, κυρίως το ΠΑΣΟΚ, να συναινέσουν σε αυτήν. Και ενώ η δήλωση Καραμέρου κινείται με σαφήνεια στη λογική του κοινού μετώπου των λεγόμενων προοδευτικών δυνάμεων, ο Νίκος Παππάς, παραδόξως θα λέγαμε, φρόντισε να κρατήσει αποστάσεις σημειώνοντας ότι «το ΠΑΣΟΚ υπό την ηγεσία Ανδρουλάκη βρίσκεται σε τροχιά σύγκλισης με τη ΝΔ… Το ΠΑΣΟΚ δεξιοφέρνει» είπε.
Μέχρι αυτή τη στιγμή τα ονόματα που έχουν ακουστεί, χωρίς να μπορεί κανείς να μιλήσει με βεβαιότητα, είναι του Νίκου Κοτζιά (με τις περγαμηνές των Πρεσπών, που μάλλον δεν θα συγκινήσει το ΠΑΣΟΚ), της Λούκας Κατσέλη, αλλά και του Γιάννη Δραγασάκη. Το πιθανότερο είναι η ανακοίνωση του ονόματος για πρόεδρο Δημοκρατίας να γίνει τη Δευτέρα μετά τη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας ή τις επόμενες λίγες ημέρες, καθώς από τις 15 Γενάρη και μετά ενδέχεται να υπάρξει η πρόταση από την πλευρά του Κ. Μητσοτάκη.
Καρότο και μαστίγιο
Στην πραγματικότητα η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος προσπαθεί να επουλώσει τις πολλαπλές πληγές του, γνωρίζει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν έχει την πρόθεση να εμπλακεί σε συζητήσεις για κοινό μέτωπο. Οι δημοσκοπήσεις το ευνοούν, ο Ανδρουλάκης έχει θέσει ως στόχο να υπερβεί το 20%, ενώ το επόμενο διάστημα δεν αποκλείεται να δούμε προσχωρήσεις στελεχών, πιθανά και κάποιων τέως ή νυν βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ στο κόμμα του. Όλα είναι ανοιχτά.
Συνεπώς, ο ΣΥΡΙΖΑ θα κάνει προσκλητήρια ενότητας, συμπόρευσης ή συνεργασίας με στόχο να εκθέσει πολιτικά όσες δυνάμεις γυρίσουν την πλάτη σε μια πρόταση, που φαίνεται να έχει λαϊκή (αντιδεξιά) απήχηση. Την ίδια ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ απευθύνεται στο ΠΑΣΟΚ, έστω και αν δεν προκύπτει στο ορατό μέλλον προοπτική, επιχειρεί να στριμώξει και τη Νέα Αριστερά πάντα με όπλο το αντιδεξιό αντανακλαστικό, αλλά και το αφήγημα ότι οι λόγοι που οδήγησαν στη διάσπαση του 2023 έχουν εκλείψει. Και αν κάποια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είναι μάλλον προσεχτικά στις διατυπώσεις τους ο Νίκος Παππάς από τους βασικούς πολέμιους όσων αποχώρησαν και συγκρότησαν στην πορεία την Νέα Αριστερά, σε πρόσφατες δηλώσεις του σημείωσε ότι «το προσκλητήριο επιστροφής είναι αυτονόητο και διαρκές διότι θεωρώ ότι η συνθήκη η οποία δημιούργησε τα αρνητικά γεγονότα του περασμένου φθινοπώρου αυτή τη στιγμή έχουν εκλείψει». Μόνο που αμέσως μετά παρότι ερωτάται αν μετάνιωσε που στήριξε τον Στ. Κασσελάκη πετάει τη μπάλα στην εξέδρα λέγοντας ότι «δεν μετάνιωσα που στήριξα το κόμμα». Και στη συνέχεια: «Ο κ. Κασσελάκης ποδοπάτησε τη συμφωνία την οποία είχαμε κάνει. Έκανε εντελώς άλλα από αυτά που είχαμε πει ότι θα κάνει». Μόνο που ο Νίκος Παππάς δεν μας είπε ποια ήταν η συμφωνία που είχαν κάνει και ποια δεν έκανε γιατί αν θυμόμαστε καλά ο ίδιος τον στήριξε, άκριτα σχεδόν, μέχρι την τελευταία στιγμή. Προφανώς οι λέξεις αυτοκριτική και αναστοχασμός είναι άγνωστες. Κάτι ανάλογο ισχύει και για τον Παύλο Πολάκη, ο οποίος με ανάρτηση του απευθυνόμενος στον άνθρωπο που στήριξε όσο κανείς άλλος, στον Κασσελάκη δηλαδή, έγραψε «Απατεώνα εξαφανίσου από τη χώρα». Λέξη για όσους τον έφεραν, λέξη γιατί τον έφεραν…
Και δύο αγκάθια
Και ενώ οι δυσκολίες είναι ορατές δια γυμνού οφθαλμού, ο Σ. Φάμελλος εμφανίζεται αισιόδοξος λέγοντας ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι η θετική έκπληξη του 2025». Πριν από αυτό όμως η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει την πολιτική και κινηματική «σιωπή» των οργανώσεων μελών, που φαίνεται να είναι σε διαρκή ύπνωση απόρροια της απογοήτευσης από τις πολλαπλές κρίσεις και την έλλειψη προσανατολισμού, ιδεολογικής και πολιτικής ταυτότητας.
Το δεύτερο αγκάθι που έχει να αντιμετωπίσει η νέα ηγεσία είναι η «αόρατη αρχή». Γιατί μπορεί ο νέος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ να εμφανίζεται δυναμικός στο ξεκίνημά του, παραμένει όμως η διαρκής σύγκριση με τον πάλαι ποτέ πρόεδρο του κόμματος τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος πυκνώνει τις δημόσιες (και αυτόνομες) παρεμβάσεις του. Στελέχη του κόμματος δεν κρύβουν την επιθυμία τους να… επιστρέψει, χωρίς όμως να αποσαφηνίζουν πως αντιλαμβάνονται αυτή την επιστροφή. Αλλά αυτό θα φανεί στην πορεία.
